Partners 28/10/2010 15:27 profiel rosanna123

Beste Rosanna,

Ik ben een man van 59 jaar en heb diabetes en hartproblemen.
Volgens mij helpt een ( over ) bezorgdheid niet en werkt het zelfs
averechts.Praat over alles met je partner maar wordt niet boos,
hij heeft er ook niet voor gekozen om ziek te zijn. Wel is mijn ervaring dat het mijn ziekte en dus mijn problemen zijn.
Zorg dat je er voor hem bent als hij iemand nodig heeft maar
loop hem niet voor de voeten. ( Zoals een goede trainer voor zijn
speler zorgt ). Spreek hem moed in als het nodig is maar probeer
niet zijn leven en ziekte over te nemen. Laat hem ook zelf zijn
medicijnen innemen etc. en heb niet teveel commentaar op zijn manier van leven. Iemand is geen ziekte maar heeft een ziekte.
Verder blijft het gewoon een mens.

Hallo Pedro,

Bedankt voor je reactie.
Ik denk niet dat het probleem ligt bij de manier waarop ik hem benader. Het probleem zit 'm in het feit dat ik bezorgd ben, als hij een griepje heeft, of iets anders. Ik heb een manier nodig om dit te kunnen verwerken of controleren, zodat ik daar zelf geen last van heb. Jankbuien of woede aanvallen zijn namelijk heel vervelend, ook voor mijn man.

Groeten Rosanna.

Al een jaar of 8 heb ik hartproblemen. Ik ben intussen 76 jaar. en al meer dan 55 jaar met dezelfde partner getrouwd. Ik heb een aantal omleidingen en ik ben regelmatig onder controle.
Ik voel me tien keer beter sinds ik geholpen ben en eigenlijk kan ik weer van alles. Wat me echter de meeste zorg geeft is de bezorgdheid van anderen.
Natuurlijk is je omgeving en je partner erg betrokken bij jouw gezondheid, maar dat is wat anders dan janken van bezorgdheid.
Jouw partner is nog maar 64 jaar. Hij zal zeker ook mijn leeftijd halen als jij hem daar bij helpt. Geniet samen en maak er wat van.

Hoi Harm,

Bedankt voor jouw antwoord.
Ik wil je alleen nog even vragen of je ook weet hoe ik hem kan helpen. Ik vind dat ook nog een beetje moeilijk, omdat ik nu nog niet bij hem woon. Heb je wat dat betreft nog tips voor mij?

Groeten Rosanna.

Je moet je afvragen of hij hulp nodig heeft. Als dat zo is, zal hij je dat zeker vragen. Jouw eerste hulpvraag maakt helpen moeilijk.
Geniet samen van alle tijd die je hebt.

Dag Rosanna,

Je schrijft niet wat de ernst van de hartklachten van je partner is, en of je zelf voldoende op de hoogte bent van de exacte situatie. Door de juiste kennis kan je je bezorgdheid misschien wat beter kanaliseren, m.a.w. weten wanneer iets wel of niet ernstig is kan helpen denk ik. Als machteloze toeschouwer, helemaal als je fysiek ook nog op grote afstand ben, kun je niet veel en van daaruit je zorgen maken is heel begrijpelijk, maar ook niet goed voor beide kanten.

Je vraagt ook wat je partner kan doen om jouw zorgen wat weg te nemen. Hij kan in ieder geval altijd goed voor zichzelf zorgen, daarmee bedoel ik de voorgeschreven therapie (medicijnen, dieet, beweging e.d.) goed volgen. Ook kan hij toezeggen bij klachten altijd de dokter in te schakelen en niet te snel te denken ach het valt wel mee, ik zie het nog even aan. Daarbij zal hij tegenover jou altijd eerlijk moeten zijn over zijn situatie. Niet teveel leugentjes om bestwil om de partner te ontlasten, dat werkt op de lange termijn averechts volgens mij.

Als dat allemaal zo is zou jij hem moeten vertrouwen en uit dat vertrouwen zullen minder zorgen voortkomen (hoop ik voor je).

Bedenk: de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.

Sterkte,

Auktje

Auktje

Hallo Auktje,

Bedankt voor je antwoord.
Mijn man heeft een icd gekregen dit jaar. Ik ben wel redelijk op de hoogte van de werking e.d. van deze icd. Ik zou nog wat meer informatie kunnen opzoeken, zodat ik nog wat meer weet, maar ik ben in ieder geval wat dat betreft wel up-to-date om het zo maar te zeggen. Ik denk dat het handig is om op korte termijn eens een goed gesprek te voeren met mijn man. Qua beweging en dieet doet hij er namelijk niet zoveel aan en ik zou dat toch graag iets anders zien. Ga hem niet dwingen natuurlijk, maar er over praten kan altijd. Het is ook vaak het geval dat mijn man de klachten vaak wegwuift. Hij heeft geen zin om naar de dokter te gaan en hij denkt vaak dat als hij ergens last van heeft, dat het wel weer over gaat. Ik wil niet zeggen dat alles nou zijn schuld is, helemaal niet! Maar ik denk dat een gesprek over dit onderwerp geen kwaad kan. Het is tenslotte belangrijk dat je er met z'n tweeën over kunt praten en dat je elkaar helpt. Het is wel vaak het geval dat hij er niet diep en lang op in wil gaan. Dit komt omdat hij gewoon simpel denkt: "ik heb een icd en dus is alles prima. Ik kan niet meer ziek worden, ik kan niet meer doodgaan, alles waar ik last van krijg gaat vanzelf weer over met die icd van mij." Maar goed, ik vind weer niet dat het zo werkt. Maar ik ga zeker met hem praten volgende week. Ik zal wel weer even schrijven als ik met hem gesproken heb.

Bedankt in ieder geval voor jullie antwoorden. Heb er wel wat aan

Groeten Rosanna.

Als je alles weet, weet je vaak te veel en nemen te zorgen toe.
Ik gooi in de regel ook alle bijsluiters bij geneesmisselen weg, omdat ik op mijn arts en mijn specialist die mij de medijnen
voorschrijft vertrouw. Als ik wel een de bijsluiter lees, dan bekruipt
mij het gevoel dat de producent bij voorbaat alle aansprakelijkheid
wil uitsluiten. Alles weten maakt echt niet gelukkig.

Ga eens mee wanneer hij voor controle moet komen.
In principe zijn hartpatiënten beter af dan mensen waarbij nog niet ontdekt is dat er wat mis aan het gaan is.
Ik weet van mijn partner dat hij banger is dan ik dat het weer misgaat. Ik maak me op mijn beurt druk over het mogelijke verlies van zijn gezondheid.
Dat zijn zaken waar ik ook mee moet leren leven. Ik probeer vooral dankbaar te voor iedere dag samen maar mopper wel bij iedere gelegenheid die zich voordoet over zijn roken en dat extra een glas wijn o.i.d. (en ik zit maar achter een kopje thee want ik heb een zout-, vocht- en alcoholbeperking
Als je er echt in blijft steken, helpt het misschien om dit met je huisarts of een psycholoog te bespreken.

Dag Rosanne
Ik ben 78 jaar, hartoperatie, 6 bypasses,2 kunstof hartkleppen en een pacemaker met ICD. Met mijn vrouw bij mij voel ik mij goed.
Veel aandacht vraag ik niet maar......als ik mij niet goed voel dan zeg ik het wel.Moet de dokter komen dan beslissen wij dat samen.
Ik wil juist niet veel aandacht van mijn vrouw, maar gewoon er voor elkaar zijn.
Wij beheren samen nog een kampeerterrein met vele gasten. Heerlijk om samen zo te werken. Je ZINNEN verzetten. Een huilbui mag zo af en toe best, maar dat gebeurd omdat je elkaar niet wil missen. Jouw man maakt het goed en laat hem eens huilen van blijdschap. Dat hoort bij een hartziekte. Ik spreek uit ervaring.
Rosanne leef jouw leven en geef niet te veel aandacht aan jouw partner, die redt zich wel.
Groetjes
René van de Lustgraaf