Partner van... 07/01/2009 21:26 profiel Danielle

het is best vervellend voor hem , ja hij heeft hart infract gehad dat is niet niets, ik hoop dat over gaat en betrer wordt. Ik moet nog onder de mes gaan en wel voor een grote oparatie repratie mitraalklep. ik hoop goed komt.

mvg

Ik begrijp het probleem van in de knoop zitten en de voortdurende onzekerheid of het noodlot niet alsnog toeslaat ...
Ik ben geen hartpatiënt in de fysieke zin van het woord. Heb wel jarenlang hartklachten gehad, met benauwdheid en pijn, een hoofd als een opgepompte voetbal; kalmerende middelen geslikt. De klachten waren het gevolg van vegetatieve labiliteit. De arts gaf een 100% okay score maar ik bleef 'doodsbenauwd'.
Mij heeft geholpen het accepteren dat 'er iets niet goed zat' en dat ik daardoor niet meer alles kon doen wat ik voor m'n 20ste deed zonder daar klachten bij te ervaren. Ik heb het wedstrijdturnen en taekwondo er aangegeven en heb een andere invulling voor de vrije tijd gezocht. Graag en veel 'outdoor' maar steeds low-impact. Dat bracht een zekere rust en gaf de ervaring dat de bedreigende spanning afnam, de gedachten aan benauwdheid beheersbaar werden. Op een dag heb ik het potje kalmerende middelen aan de arts teruggegeven.
Mijn advies zou zijn: accepteer het feit dat je een infarct hebt gehad. Hou niet vast aan alles wat je zou moeten kunnen omdat je dat voordien ook kon. Zoek activiteiten die je fit houden maar niet uitputten (duur-lopen, duur-fietsen) en leg je er bij neer dat herstellen tijd en energie kost.
Ik wens je voor 2009 toe dat je activiteiten vindt waardoor je je gedachten anders kunt richten en genieten van je gezin. En geloof me, alleen al daarvan gaat meer geneeskracht uit dan je je misschien op dit moment realiseert!
Het ga je wel!
Leo Janssen
Rotterdam.

Hallo Danielle,
Ja, veel te jong om nu al hartproblemen te hebben. Ik ken het gevoel. Op deze leeftijd verwacht je zoiets niet. Kwaad om wat er is gebeurd en angstig omdat het vanaf nu nooit meer wordt zoals het geweest is. Ik denk ook dat hij veel te snel weer fulltime is gaan werken. Ik snap het wel hoor, er wordt gezegd dat alles weer ok is, en dat zal lichamelijk ook wel waar wezen maar in je hoofd werkt dat heel anders! En ook dat kost veel energie.
Is je man geen hartrevalidatieprogramma voorgesteld? Misschien is hij daar het type niet voor maar er zijn hele goede (verschillende) programma's. Ikzelf heb een uitgebreid programma gevolgd, direct na mijn openhartoperatie, maar ook na het plaatsen van een drietal stents daarvoor. Met gesprekken en zo, in een groep met lotgenoten. Dat heeft mij enorm geholpen. Daar kan je meestal ook nog later instappen, als dat nodig is. Ik zou het zeker proberen. Vraag er eens naar bij de cardioloog of de huisarts. De angst gaat nooit helemaal weg, maar je kan er wel mee leren omgaan. (en dat heeft bij mij ook best lang geduurd hoor).Ik wens jullie veel sterkte.
hartelijke groeten, Helguita

Beste Danielle,

Ik herken veel uit je verhaal en ik ben hulp gaan zoeken. Ik heb via mijn werkgever 10 sessies gekregen van EMDR. Dit is een erkende psychische methode, waarvan je meer informatie kan vinden op de site www.emdr.nl
Het heeft mij enorm geholpen na mijn bypass operatie. Ik hoop dat je iets hebt aan dit bericht. Sterkte !

Hallo Danielle,

Ik heb zelf op 3-2-2008 op 35-jarige leeftijd een acuut infarct gehad. Ieder mens is uniek en reageert anders. Ik was niet zozeer bang voor een 2e infarct, maar ik wou dat alles zo snel mogelijk weer "normaal" was. De achtbaan is opeens tot stilstand gekomen en het is moeilijk om dat te accepteren. Ik kan me voorstellen dat dit voor jouw man ook meespeelt. Voor mij hebben de hartrevalidatie via het ziekenhuis en de gesprekken met een Medisch Maatschappelijk Werkster enorm geholpen. Ook het contact met "lotgenoten"' is voor mij heel belangrijk. Ik probeer te accepteren dat de situatie is zoals ie is en gun mezelf nu de tijd. Stapje voor stapje gaat het nu beter. Ik werk nu (Bijna een jaar na mijn infarct) 4 dagen van 9 tot half 4 en dat gaat prima. Het is de kunst om erin te blijven geloven dat het allemaal goed komt maar dat het een lange weg is.

Ik wens jullie veel sterkte.


Groet Ester

Hallo Danielle
ik zelf heb op 42 jarige leeftijd een hartinfarct gehad. na 2 weken kreeg ik er weer een. Ik denk dat je man veel te vroeg is gaan werken.
Uit eigen ervaring weet ik dat het heeeeel moeilijk is om te actepteren, dat je lichaam je in de steek heeft gelaten. Hij moet zijn lichaam weer durfen vertrouwen, en dat gaat maar heel langzaam. Ik heb ook regelmatig in het ziekenhuis gezeten omdat ik bang was dat er weer wat met mijn hart was. Ik durfde niets meer alleen te doen Bij mij heeft het een jaar geduurd voordat ik weer alles durfde doen wat ik voor mijn infarct deed.Het is bij mij nu 7 jaar geleden en de dagelijkse dingen doe ik nu weer alleen, Ik heb wel altijd een mobiel bij me. De angst raak je nooit meer kwijt,maar hij moet leren hoe hij er mee om kan gaan. Dat heeft zijn tijd nodig.Ik heb na mijn infarct gezegd: Als ik de 50 haal geef ik een groot feest. September word ik 50 dus FEEST. Ik hoop dat je man er over een jaar ook zo over denkt. Ik wens jou en jou man heel veel sterkte, en blijf er in geloven dat het wel goed komt , hoe lang het ook duurt. Groetjes Annie

Hoi Daniëlle,
Ik ken jullie verhaal via Mar-Len en misschien als we elkaar tegenkomen zeggen we ja je hebt een bekend gezicht.
Helaas zijn wij door mijn vader ook bekend met (bijna)alles.
Alleen is jou man nog maar 33 en mijn vader (ook nog maar) 58.
Mijn vader heeft na zijn infarct nog 2 keer een herseninfarct gehad en helaas gaat het nu op dit moment ook weer slecht met hem.

Maar, mijn vader heeft veel steun gehad in de Lindenhof, het revalidatiecentrum naast het ziekenhuis in Goes.Hij heeft daar voor zijn herseninfarcten 5 maanden intern gezeten en gaat nu nog 2 keer in de week.Ook voor het geestelijke is er veel aandacht!!!!!

Ook een oud klasgenote van mij 33 jaar heeft in nov 2007 een infarct gehad en heeft ook in de Lindenhof een speciaal programma (extern) gedaan met lotgenoten.
Wat mijn vader nu in Januari van plan was ,is om onderbegelijding bij Ivo van Loo te gaan "sporten".
Dat doet Esther nu ook maar dan in Yerseke.
Dat zijn ook speciale groepen.

Nou ik hoop dat je er wat mee kunt!
Ik kwam eigenlijk bij toeval op deze site omdat ik ook wat vragen had en schrik ook weer van alle verhalen, als ik tijd heb zal ik mijn verhaal over mijn vader er ook eens op zetten maar dat is zo'n lang verhaal en aangezien hij nu weer in het ziekenhuis ligt is het verhaal ook nog niet afgelopen.

Groeten van Nicole.