Hartverhalen op hartpatiënten

2011 21:03 profiel Letje

Op 7 juli 2000 werd ik rond middernacht wakker gemaakt door mijn man. Hij klaagde over een heftige pijn in zijn maag, die maar aanhield, ook na het innemen van meerdere rennies. Rond een uur of een besloot ik de huisartsenpost te bellen; ik kreeg een arts aan de telefoon die mij vroeg mijn man zelf te spreken, en na een gesprekje van nog geen minuut, besloot hij direct langs te komen. En hij was er, binnen 10 minuten. Na nog eens 10 minuten, waarin hij mijn man grondig onderzocht en - vroeg, belde hij een ambulance. Want hij had geconstateerd dat Richard op dat moment een hartinfarct had. Een diagnose die door de ambulancebroeders onmiddellijk in twijfel werd getrokken, want iemand van 39, nooit eerder klachten gehad, kon geen hartinfarct hebben. Waarop een stevige woordenwisseling tussen arts en broeders ontstond, en ik met mijn handen in het haar zat, want 2 kinderen van 7 en 2 boven in bed, zelf uit de verpleging, hoe had ik het niet kunnen zien, en hoe kan een gezonde jonge vent nu uit het niets ineens een hartinfarct krijgen? God, wat komt er een hoop op je af, op zo'n moment! Maar goed, het kan dus. Dat je wereld op z'n kop word gezet in een fractie van een seconde. Want na een ziekenhuis- en revalidatieperiode wordt je geconfronteerd met iemand die chronisch ziek is, dit niet kan accepteren en zijn medicijnen niet wil innemen. Maar...wonder boven wonder ging het toch een paar jaar goed. Tot medio 2004, toen Richard zo uitgeput was en zulke dikke benen had, dat onze huisarts zei; ik stuur je naar het ziekenhuis, anders ga je dood....Toen gingen we maar. En in het ziekenhuis natuurlijk meteen aan de lasix-pomp, en werd er 12 liter vocht afgevoerd. En sindsdien ging het - met ups en downs - langzamerhand slechter. Met, eerlijk is eerlijk, er waren perioden dat het best wel goed ging. Maar al met al ging het langzaam achteruit. Richard heeft, zonder verklaarbare reden, een zeer vergroot hart, daardoor ernstig hartfalen. Heeft al een intake gehad voor een transplantatie, maar door een medicatiewijziging weer opgeknapt en dus te "goed" bevonden, een biventriculaire ICD geïmplanteerd gekregen, maar is nu in zeer slechte conditie. Wat een impact dit heeft op een gezin, is onvoorstelbaar. Vorig jaar was zijn toestand zo kritiek, dat men hem nog geen week gaf; ga dat maar eens aan je kinderen vertellen. Heb ik wel gedaan, na een goed gesprek met onze huisarts. Maar toen ging zijn conditie er weer even op vooruit, van stadium 4 naar 2, dankzij een forse aanpassing in medicatie. Ook niet uit te leggen, al is het natuurlijk fantastisch. Maar nu, nu het gaat slecht. Slechter dan ooit, en nu ben ik, aards-optimist, bang. Want hij wil geen transplantatie, geen steun-hart, geen gedoe meer. En ik zie de energie langzaam uit hem weglekken. Hij is het zat. Maar ik nog niet! Ik wil door, want we hebben elkaar nog maar 20 jaar, en ik wil er nog veel meer. Kan nog niet zonder, hij is pas 50, en de kinderen, die zijn 18 en 13 en gek op hun vader....God, wat doet dit pijn.

Toevoegen

Commentaar (9)

|19/06/2011 - 22:06 Nel

beste Letje ,ik wil je heel veel sterkte toewensen voor dit moment en ik hoop dat er weer wat betere tijden komen,jullie hebben al veel meegemaakt,en ik hoop dat je je angst los kan laten,lieve groet Nel
- 0
- 0
Quote

|20/06/2011 - 15:06 manuela379

Sterkte!
- 0
- 0
Quote

|20/06/2011 - 17:06 sassy

Letje,

Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen in deze moeilijke tijd!
- 0
- 0
Quote

|21/06/2011 - 09:06 happylil

Veel sterkte in deze moeilijke tijd!

Lil.
- 0
- 0
Quote

|21/06/2011 - 11:06 esthervanderwaal

Ik wil jullie heel veel sterkte wensen! Inderdaad hoe je leven ineens heel erg kan veranderen... Onze zoon moest eigenlijk ook een harttransplantatie ondergaan, maar helaas was hij nog niet groot genoeg hiervoor en hebben we hem moeten laten gaan. Dus ik kan me de angsten en pijn wel goed voorstellen, helaas. Ik ben er ook achter gekomen, wat een mens allemaal aan kan in zulke moeilijke periodes in het leven.
Nogmaals heel veel sterkte en hoe elkaar goed vast!

Esther
- 0
- 0
Quote

|21/06/2011 - 20:06 Letje

Wat een hartverwarmende reacties allemaal Dank hiervoor!
- 0
- 0
Quote

|22/06/2011 - 16:06 coni

Tja, jammer genoeg wordt er nooit naar leeftijd gevraagd of gekeken daar ben ik zelf ook al achter gekomen. Mijn man had al vanaf het begin dat ik hem leerde kennen hartklachten zoals een hart dat op hol slaat en druk op de borst. Ik moet zeggen dat ik het toch wel eens in twijfel trok omdat er door de artsen nooit iets werd ontdekt en aangezien mij man aandacht heerlijk vind begon ik zelf toch ook wel te twijfelen en dacht ik ook bij mezelf dat hij wel erg ver ging om aandacht te krijgen. Dit alles begon in 2002 ... en we zijn gewoon door gesukkeld ... augustus 2009 liep mijn man de trap op naar boven om vervolgens nog een trap omhoog te gaan naar de zolder waar de pc stond maar halverwege de 2e trap kreeg hij behoorlijk veel pijn op de borst en was hij helemaal buiten adem hij was op dat moment net 50 jaar .. ach fijn ... doorgelopen naar zolder ... op een stoel gaan zitten en na verloop van tijd zakte het wel af ... IK hoefde geen dr te bellen. Dit was op een dinsdag, vrijdags moesten we voor een ander geval naar de huisarts en toen vermelde mijn man toch maar waar hij dinsdags last van had gehad ... voor de zekerheid werd er een hartfilmpje gemaakt en ja hoor .... mijn man had een hartinfarct gehad ... dus zo kwamen we opnieuw in de medische malle molen. Nou om een lang verhaal kort te maken ... de aortaklep van mijn man was flink verkalkt en dat was niet normaal op deze leeftijd en op 6 januari van dit jaar heeft mijn man een mechanische hartklep gekregen ... en een geluk bij een ongeluk werd er in het bloed een te hoge PSA waarde gemeten en bleek mijn man ook nog eens prostaatkanker te hebben .. als we dit vooronderzoek niet hadden gehad waren we er waarschijnlijk veel te laat achter gekomen dat mijn man prostaatkanker heeft en dan was behandeling niet meer nodig geweest ... Ondanks dat dit in korte tijd wel allemaal erg veel is en er veel op je afkomt zijn we toch blij dat alles zo gelopen is zoals het gelopen is .... mijn man heeft de hartoperatie heel goed doorstaan en hij is nu ook behandeld voor zijn prostaat ... Nu mag de zon weer voor ons gaan schijnen ....

Wat ik als partner erg zwaar vind is dat alle aandacht naar de "patiënt" gaat en jij als partner er maar een beetje bij hangt, of ben ik de enige die dit zo ervaren heeft. Ik heb mijn benen onder mijn lijf gelopen ik heb dagen in het ziekenhuis naast zijn bed gezeten. Mijn man is een beer van een vent maar na de hartoperatie was het een hoopje ellende die ik achter moest laten. De spanning gaat je niet in de koude kleren zitten ik ben dan ook heel lang heel erg moe geweest maar daar werd door mijn man en mensen om mij heen niet naar omgekeken. Alles werd maar als gewoon ervaren en waar kon ik nou moe van zijn enz .... En nog hoor nog krijg ik van mijn man wel eens vervelende dingen naar mijn hoofd en heel vaak de opmerking JIJ WEET NIET WAT IK VOEL!!! Nee dat klopt ... maar HIJ WEET NIET WAT IK VOEL ..... als partner heb je het absoluut ook niet makkelijk ....

Maar goed ik zal niet teveel klagen maar het was wel iets wat ik even kwijt moest.

gr. Nicole
- 0
- 0
Quote