oproep..wat kunnen we doen?? 07/04/2010 08:25 profiel matti

Hoi matti
Ja ik heb een kennis die was toen 42 jaar (198 zomaar een hart stilstand terwijl wij hem nog 5 minuten van te voren langs de raam zagen lopen. Hij heeft een dikke week in coma gelegen is ongeveer 10 minuten dood geweest, was toen ook zijn korte termijn geheugen kwijt maar het heeft een tijd geduurt maar zijn geheugen was weer helemaal teruggekomen. Beetje bij beetje en oefeningen en praten dat is het enige wat je kan doen, ook over vroeger praten,weet niet of dat bij iedereen helpt? nou ik hoop voor jullie dat hij zijn geheugen weer terug krijgt.
ik hoor het wel
Lieve groetjes
Riet

sorry dat popje hoort er niet bij maar ik krijg hem niet weg staat 1988

hallo Matti, mijn broer heeft een klein jaartje geleden een hartstilstand gehad,hij heeft ongeveer 4minuten zonder zuurstof gezeten en was ook heel warrig en ook lichamelijk was hij niet meer in orde, hij heeft toen 5 weken in een revaliedatiecentrum gezeten,daar hebben ze zijn hersenen weer getraint,hij zij dat het net was of dat hij weer op de kleuterschool zat,maar na die weken verblijf daar, zag je hem heel snel weer opknappen,uit eindelijk heeft het ongeveer 2 maanden geduurt voordat hij er geestelijk weer helemaal bovenop was,in die periode werdt ons aangeraden om gewoon met hem tepraten over van alles en nog wat,en hem ook proberen dingen die hij niet meer wist tehelpen herinneren.ik wens jullie veel succes groetjes Aad

Bedankt, echt hartelijk dank Riet en Aad voor jullie snelle reactie.

Hoi Tom en Annemarie,

Ik heb zelf een hartstilstand gehad, ook zuurstoftekort en paar dagen in coma gehouden om mijn lichaam te laten herstellen.
Op zich had ik een goede conditie en ben er cardiologisch ook goed doorheen gekomen.
Wat betreft de hersenen:
Ik heb ontzettend veel last van mijn geheugen, kortetermijngeheugen vooral maar dat komt omdat ik met dat deel van mijn hoofd een deuk heb opgelopen door op de punt van mijn bureau te vallen.
Ik kan me niet veel van die periode herinneren, maar wat familie zei is dat ik ze ook eerst helemaal niet herkende, maar vrij snel herkende. Niet dat ik wist wie ze waren, kon toen niet meer de link leggen zeg maar of het famillie, vrienden of kennissen was.
Daar heb ik ongeveer 2 weken last van gehad vanaf het moment dat ik weer wakker was. Daarna wist ik wel wie ze waren.
Ik heb toen geheugentrainingen gehad, en dat raad ik ten zeerste aan, omdat in de periode erna je weer het meeste profijt kan hebben, dat zoveel mogelijk terug komt.
Langetermijngeheugen komt ook weer terug, maar korte termijn geheugen is meestal blijvend beschadigd. En daar kan ik alleen maar mee zeggen : heb ontzettend veel geduld, het komt beetje bij beetje terug, maar op een gegeven moment groeit het niet meer terug en het oude geheugen zal hij nooit meer krijgen.
Ik heb het zelf meegemaakt en moet voor de rest van mijn leven door gaan met slecht geheugen, terwijl ik goed kan leren.
Voor Flor is het nu opnieuw aanleren van allerlei dingen, die iedereen maar als vanzelf beschouwd. Maar als je hartfalen hebt gehad, en vooral met zuurstofgebrek in de hersenen, dan frusteert de eerste periode alles. En dan is het heel belangrijk dat hij begrip krijgt dat het niet meer vanzelf gaat.
Qua de rest, ik heb nu 3,5 jaar geleden dan de hartstilstand gehad met zuurstofgebrek en die kneuzing in de hersenen dan.

Ik heb eerst een tijdje intern gezeten in revalidatiecentrum, en daarna werd ik eigenlijk losgelaten. Ik zat op 4 havo, en probeerde alles wat alles mijn overgangsexamens te halen. Iedereen zei dat ik het niet meer kon, maar wou koste wat kost mijn jaar halen, maar toen nog niet inzag hoe erg ik er aan toe was, hoe erg mijn geheugen en daarmee ook de logica beschadigd.
Ik kreeg 2 maanden begrip van iedereen, maar erna vonden ze het raar en stom dat ik niet iets deed onthouden. Ik kreeg dan wel geheugentraining, maar op een gegeven moment stoppen ze ermee omdat er dan geen stijgende lijn meer in zit.
Alleen voor degene die het heeft moet opnieuw leren leven. En niet voor die 2 maanden. Ik heb het nu dan 3,5 jaar geleden gehad, maar loop elke dag er tegen op, en probeer er zo goed mogelijk mee om te gaan, omdat je toch door moet. En het is echt alles, maar dan ook echt alles opschrijven wat iedereen zegt, anders ben ik het kwijt.

Er vanuit gaande dat hij nergens met z'n hoofd op terecht is gekomen (scherpe randen, muren) denk ik wel dat er meer terug komt. Dat het zeg maar alleen een kneuzing is, ben geen dokter kan dat niet zeggen .

Het is nu periode van afwachten maar wel een periode om de hersenen te blijven trainen met alledaagse dingen. Ga bijvoorbeeld met hem elke dag een stukje wandelen, NIET alleen, want oriëntatie kan ook beschadigd zijn, heb daar ook last van, en in het begin ben ik echt helemaal verdwaald geweest terwijl ik er al jaren kwam. Maar door te wandelen, wel een paar keer dezelfde route en dan weer een andere route, komt het oriëntatie deel iets sneller terug, en is ook veiliger gevoel voor Flor als hij iemand bij zich heeft wat wel de weg weet. Stuur hem ook niet weg om bijvoorbeeld dingen te halen bij de supermarkt, bij de bakker ofzo, omdat hij deze route al jaren heeft gelopen wilt nu niks meer zeggen.
Ga hem niet pushen om dingen zelf uit te zoeken, in deze periode is alles eigenlijk weer nieuw, en daar kunnen heel nare ongelukken van gebeuren.
Kijk gewoon wat hij wel en niet zelf wil doen, grenzen laten aangeven dat is ontzettend belangrijk maar hou altijd in het achterhoofd dat er een aantal weken iemand mee gaat, kijkt wat er gegeten worden.
Ik heb in het begin bijna voedselvergiftiging opgelopen omdat ik iets raars in mijn chocomelk deed.
Ik wil geen angst zaaien ofzo, maar mijn logica was helemaal aangetast, snapte niet waarom ik wat deed. Als iets 'raars' gebeurt, leg dan rustig uit waarom dat niet goed is, maar zeg het ook wanneer het wel goed is gegaan. Uitleggen is echt een stuk geruster voor Flor, dan wordt het onzekere gevoel stukje bij beetje weggenomen.
Bij mij duurde de logica en oriëntatie ongeveer een halfjaar voordat ik zelf weer kon herinneren waar ik was. Maar de weg bedenken in mijn hoofd als het druk is, of als er een omleiding is, gaat nog steeds niet goed.
Ik vond het de eerste periode echt ontzettend heftig om over dingen te praten, omdat het ontzettend confronterend is dat je gewoon niet mee de zelfde bent en opnieuw met je zelf moet leren leven. Maar dat is voor iedereen anders. Ik kon me niks herinneren dus ik vond het wel fijn dat mensen zich steeds opnieuw zeiden wie ze waren en wat hun relatie met mij was. Vraag gewoon of er over gepraat wil worden, en ook dat kan op verschillende manieren. Er kan ook gewoon gepraat worden over vroeger zonder dat er nadruk wordt gelegd op Flor.

Hopelijk heb ik u er een beetje bij geholpen om het iets duidelijker te krijgen. Groetjes Irma