Hartverhalen op hartpatiënten

onzekere tijden 17/04/2009 11:48 profiel pamela

avatar
Hallo allemaal.

Ik wil eerst even duidelijk zeggen dat ik zelf geen hartpatient ben.

Mijn vader daarintegen wel. Hij is nu 55 jaar. Is al 17 jaar hartpatient. In het begin agina pectoris. Na vele ziekenhuisopnames en onderzoeken bleken aderen verstopt te zitten. Na een aantal dotterbehandelingen bleek dit meer voldoende te zijn.
Hij kreeg in 1995 zijn eerste bypassoperatie (in het AZM Maastricht), er werden drie omleidingen gemaakt, er werden toen aderen vanuit het been gehaald. Tijdens de revalditatie voelde hij al dat het niet helemaal lekker ging en dat dezelfde klachten terug keerde. Het werd erop gegooid dat dat allemaal tussen de oren zat. Niets was minder waar, hij had gelijk. Er volgde nog onderzoeken en dotterbehandelingen.
Uit eindelijk is papa naar St Antonius te Nieuwegein gegaan en is daar nogmaals geopereerd in 2000. Ze hebben toen een ader bij de maag weg gehaald om daar een omleiding mee te maken. Echter heeft hij hier niet lang mee mogen doen.
In 2003 heeft hij een derde bypass operatie ondergaan en toen hebben ze een bortslagader gebruikt. Er werd toen ook gezegd dat als hij dit niet zou doen hij nog maar een jaar zou hebben.
Nu zitten we dus in 2009 en is de situatie weer hetzelfde. De aderen zitten weer potdicht en het ziet er dus slecht uit. Er is nog 1 vat wat ze eventueel kunnen dotteren. Hij heeft afgelopen week een hartinfarct gehad.
Zijn hart is flink beschadigd, ook mede door de vele infarctjes die die gehad heeft.
Hij heeft ook homocysteine, vitamine b12 tekort.
In het hele lichaam zijn de aderen slecht, heeft ook meerder infarctjes gehad in zijn hersenen waarvan 1 afgelopen dinsdagavond. Het was wel maar 1 kleine.
We zitten nu dan ook met een hoop vragen over hoe verder. Ze hebben weer contact gezocht met Maastricht over een eventuele operatie. Zelf geloof ik hier niet meer in. Het is ook nog maar de vraag of zijn lichaam dat aankan. Hij zou ook een heupoperatie moeten ondergaan maar die wilde ze eigenlijk ook niet meer doen en daar moest toestemming van de cardioloog voorkomen. Die wou eerst het Talium onderzoek afwachten, maar nu na de catrisatie zal dat wel heel onwaarschijnlijk worden.
Oh ja, hij heeft ook nog COPD, reuma, psychisch gaat het ook heel slecht met hem. Wat wij natuurlijk niet raar vinden na al die jaren.

Wel fijn dat ik dit hier van me af kan schrijven.

Groetjes Pamela.
Commentaar (4)
  • 41moeke
    avatar
    heel erg voor hem en jullie.zelf ben ik op mijn 44 hartpatient geworden.met 2 omleidingen en kort geleden 2 stens gekregen.ik ben vaat patient geworden en mijn aders gaan ook dicht zitten op andere plekken in mijn lichaam.ja heb ook wel een eens hele grote dip.maar kom er gelukkig wel weer uit.
    ik wens jullie veel kracht en sterkte toe met alles.
    gr tjitske.

    ps heerlijk dat je het van je af kan schrijven daar mee doorgaan.
  • CorryR
    avatar
    Dat is zeker een onzekere tijd voor jou en je familie. Je hebt al heel wat meegemaakt zo met je vader. Tjonge, hij doet het toch maar steeds wel weer, he? Verlies de moed niet, wie weet is er toch ergens nog een behandeling mogelijk. Grote vraag is natuurlijk: "wat wil je vader zelf"?
    Als ik zo zijn geschiedenis lees, zou je er helemaal mismoedig van worden. Kan hij lichamelijk nog wel wat doen? Ik hoop dat je ons het vervolg laat weten.
    Enne.... lekker alles van je afschrijven helpt!!!
  • yvonnegwm@gmail.com
    avatar
    Hallo Pamela,
    Heel veel sterkte in deze onzekere tijden.
    Vaak staat de patient centraal maar de meesten hebben ook zeker nog kinderen en/of partners die zeker zoveel meemaken. Onze kinderen nu 21 en 23 zijn ook op jonge leeftijd met de betrekkelijkheid van het leven geconfronteerd,
    ik ben wel van mening dat het ze sterker en nuchterder gemaakt heeft, maar goed zonder al die dingen was het makkelijker geweest.
    Als patient zijnde weet je wat je ervaart maar de omstanders moeten het met jouw informatie doen wat niet altijd meevalt dat zie ik ook bij mijn eigen partner. Die maakt zich soms zorgen over dingen, wil mij dan weer niet bezorgd maken en zo draai je soms in een kring.
    Voor het psychische stukje is er waarschijnlijk wel begeleiding mogelijk als je dit maar aangeeft in het ziekenhuis of huisarts want ook dit soort dingen moet je zelf regelen en je vader moet het natuurlijk ook willen. Voor jouw hier schrijven akn altijd en reacties krijg je meestal wel, want ieder van ons weet waar je het over hebt in meer of mindere mate.
    groetjes Yvon
  • pamela
    Ik wil even een update doen.
    Mijn vader is uiteindelijk vorig jaar mei voor de 4e keer geopereerd. Waarbij ze 1 vat hebben kunnen doen. Meer was niet meer mogelijk door littekenweefsel.
    De heupoperatie heeft toch doorgang gevonden maar waarschijnlijk meer door foute communicatie tussen de artsen.
    Het is maar net goed gegaan, heeft 1 dag op de IC gelegen met zeer lage bloeddruk en flinke bloedarmoede. Heeft daarna nog een longontsteking erbij gekregen.
    Hierna leek het allemaal heel goed te gaan.
    Tot afgelopen maandag. Hij schijnt het hele weekend al pijn op de borst te hebben gehad. Maandagmorgen om 6 uur verteld die dit eindelijk tegen mijn moeder. Ze bellen de HAP en die sturen een ambulance. Hij word meegenomen voor controle, het hartfilmpje ziet er goed uit. De bloeduitslagen laten een infarct zien. Maandagmiddag word hij met toeters en bellen naar het AZM gebracht voor katrisatie en eventueel dotter. Er worden geen nieuwe verstoppingen gezien. De pijn blijft. Artsen zeggen dat dit nog komt door het afsterven van het stukje hart.
    Vandaag dan het nieuws dat er niets meer gedaan kan worden. Geen operatie, geen dotterbehandeling meer. Medicatie reageert hij niet op (cardioloog zegt: immuun).
    Hij krijgt nog een scan om te kijken hoe het hart ervoor staat door schade.
    Hij is aangemeld voor stamceltherapie in Nijmegen.

    We gaan nu maar van dag tot dag leven.
    De cardioloog heeft eerder al eens aangegeven dat er tijd komt van leven van het ene infarct naar het andere, totdat uiteindelijk het grote infarct zich aandient. Gaan wij hier nu naar toe? Wie zal het weten.

    Wij (mijn zusje en ik) zijn zeker sterker en nuchterder geworden door de hele situatie. Sneller volwassen geworden. Het jammere vonden wij (het gezin) dat er vaak weinig naar ons gevraagd werd en altijd alleen maar naar mijn vader. Terwijl ook met vragen en onzekerheden zaten. Door de andere familieleden word je ook in de steek gelaten, al zal het vaak komen doordat ze niet weten wat ze moeten zeggen. We hebben gelukkig altijd goed met elkaar kunnen praten over de hartziekte, dat is wel fijn.

    Iemand hier ervaring met stamceltherapie? Iemand die kan vertellen wat ze precies doen?
plaats een reactie
reactie:
[b] [url] [quote] [img] 
:D:):(:0:shock::confused:8):lol::x:P
:oops::cry::evil::twisted::roll::wink::!::?::idea::arrow:
Security
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Hoe waardeer jij dit hartverhaal:

(0 stemmen)
 

SEO by AceSEF
hartfalen - hartstichting - hartinfarct - hartritmestoornis - hartaanval - lotgenoten - hartkleppen - dotteren - hartstilstand - hartoperatie - boezem fibrilleren - hartproblemen - symptonen hartaanval - hartafwijking - openhartoperatie - hartrevalidatie - hartklepoperatie - overslaand hart - sporthart - hartonderzoek - hartchirurgie - harttransplantatie - aangeboren hartafwijking - hartkwaal - hartcentrum - kunsthart - dotterbehandeling - hartaandoening - hartziekte - hartmassage - aangepaste vakanties - begeleid reizen - zorgvakanties - harttumor - donorhart - hartcentra - steunhart - hartslag - hartkloppingen - sitemap