Hartverhalen op hartpatiënten
"Atrium fibrilleren" (boezemfibrilleren) En dan???? 01/08/2011 23:16 profiel de lange slag
Ik ben een man van 64 jaar (getrouwd) met af en toe een onregelmatige hartslag waar ik al 10 jaar mee te maken heb.
Mijn gezondheid en conditie is verder prima en ga tot mijn 65e met plezier door met werken. Maar dan vind ik het verder wel welletjes zo langzamerhand. Maar ga dan echt nog niet stil zitten. Mijn conditie is verder prima. We hebben altijd veel gereisd en dat willen graag blijven doen.
We roken niet (ook niet gedaan) geen overmatig gebruik van wat dan ook.
Normaal heb ik een hartslag van rond de 55 tot 65 en ook wel eens wat lager.
De bloeddruk is meest aan de lage kant van 110 bij 65 . Echt sporten doe ik niet . Ja je kan ook niet alles . De verdere plannen zijn er genoeg ook na 65 jaar en daar hoort ook een goede gezondheid ook bij.
Het is wel 10 jaar terug dat ik al eens bij de dokter kwam met het verhaal dat ik s' nachts last kreeg (had)van een onregelmatige bonzende hartslag en een wat vervelend gevoel op de borst en bij de slokdarm. Dit is toen afgedaan met een verwijzing naar wat anders wat onschuldig was. Ik ging gerustgesteld naar naar huis.
Maar ja op onregelmatige momenten had ik het toch weer. Dan verder s' morgens na de nodige inspanningen was het ook weer weg. Eerlijk gezegd bestede ik er ook niet al te veel aandacht aan.
Vorig jaar ben toch weer een paar keer bij de huisarts geweest en die heeft me toen ook doorverwezen naar de cardioloog. In het ziekenhuis door de molen gegaan een week met dan opname kastje gelopen en na later nog een keer anderhalve week met een registratiekastje te lopen is het bleken uit de testen wat er aan de hand was op bepaalde momenten. Nu gebruik ik al een jaar een bloedverdunner om het ontstaan van een bloedstolsel te helpen voorkomen. Ze noemen dit probleem nu "Atrium fibrilleren" (boezemfibrilleren)
Nadien is ook nog onderzocht en gebleken is dat ik geen verstoppingen had in de hartslagaderen.
Het zou niet levens bedreigend zijn en ik zal er wel mee moeten leren leven. Maar lastig is het wel natuurlijk.
Heel lang had ik om de 8 dagen er weer last van. Soms in 5 weken niet en dan hup daar was hij weer.
Nu had ik zelf een manier gevonden om het hart weer in het gareel te krijgen. Bij mij ging dat zo:
Als ik s' nachts rond 4 uur in de morgen last kreeg van die onregelmatigheid van mijn hart dan kon je er op dat moment niks aan doen. Maar dan stapte ik rond 11 uur op zijn hometrainer.
Daar fietste ik er even flikt op los en de hartslag die in rust 85 ( nu tijdens het boezemfibrillerend) liep dan op tot 140 a 160 slagen per minuut. Als het hart normaal klopte dan liep de hartslag maximaal op tot 125 slagen op de hometrainer.
Dan stopte ik even en liet de hartslag dalen tot in de 80 en dan nog een keer. En zie daar na 1 a 2 keer was de hartslag weer normaal en ging ik gewoon weer verder met het leven waar je gebleven was.
Dat het weer normaal was kon je ook zien op de klok van dat fietstoestel. Het hartje op de klok zie je dan weer regelmatig opkomen.
Maar nu de laatste tijd heb ik toch moeite het zelf weer in het gareel te krijgen.
Nu op het moment heb ik al 2 keer gehad dat het 5 dagen duurde tot het overgaat. Dat is wat nieuws !!!
Ook met dat gefiets niet meer. Dat is nu wel erg lastig en houd je ook voortdurend een beetje bezig.
Voorheen was het altijd zo, om het weer normaal te krijgen dan was dat wel altijd na een flinke inspanning.
Dus 15 minuten even flink doortrappen tot het gaatje gaan op de hometrainer of een trap met 100 treden snel beklimmen. Maar het komt ongeveer op het zelfde neer.
Mijn mediceinen.
Ik gebruik elke dag een pilletje met bloedverdunner en ik zou een tablet Verapamil in kunnen nemen. Ik had daar 10 van nu nog 8.
Dit tempert het hart nogal zodat je het niet zo duidelijk merkt. Maar als het daarvan over gaat heb ik nog niet waar genomen.
Wie o wie herkend zich hier allemaal in. Hoe gaan anderen daar mee om ?. Van die inspanningen (op de
hometrainer enz.) om je hart weer in het gareel te krijgen heb ik nog nergens gelezen of gehoord .
Ook de cardioloog kon me daar niet in raden. Ja ja zei die.
Nu kun je wel weer snel (tussentijds) aankloppen bij het ziekenhuis maar wat is wijsheid in deze.
Hier zijn vast mensen die dit herkennen of ook eens proberen op die manier de zaak weer in het gereel te krijgen.
Mijn gezondheid en conditie is verder prima en ga tot mijn 65e met plezier door met werken. Maar dan vind ik het verder wel welletjes zo langzamerhand. Maar ga dan echt nog niet stil zitten. Mijn conditie is verder prima. We hebben altijd veel gereisd en dat willen graag blijven doen.
We roken niet (ook niet gedaan) geen overmatig gebruik van wat dan ook.
Normaal heb ik een hartslag van rond de 55 tot 65 en ook wel eens wat lager.
De bloeddruk is meest aan de lage kant van 110 bij 65 . Echt sporten doe ik niet . Ja je kan ook niet alles . De verdere plannen zijn er genoeg ook na 65 jaar en daar hoort ook een goede gezondheid ook bij.
Het is wel 10 jaar terug dat ik al eens bij de dokter kwam met het verhaal dat ik s' nachts last kreeg (had)van een onregelmatige bonzende hartslag en een wat vervelend gevoel op de borst en bij de slokdarm. Dit is toen afgedaan met een verwijzing naar wat anders wat onschuldig was. Ik ging gerustgesteld naar naar huis.
Maar ja op onregelmatige momenten had ik het toch weer. Dan verder s' morgens na de nodige inspanningen was het ook weer weg. Eerlijk gezegd bestede ik er ook niet al te veel aandacht aan.
Vorig jaar ben toch weer een paar keer bij de huisarts geweest en die heeft me toen ook doorverwezen naar de cardioloog. In het ziekenhuis door de molen gegaan een week met dan opname kastje gelopen en na later nog een keer anderhalve week met een registratiekastje te lopen is het bleken uit de testen wat er aan de hand was op bepaalde momenten. Nu gebruik ik al een jaar een bloedverdunner om het ontstaan van een bloedstolsel te helpen voorkomen. Ze noemen dit probleem nu "Atrium fibrilleren" (boezemfibrilleren)
Nadien is ook nog onderzocht en gebleken is dat ik geen verstoppingen had in de hartslagaderen.
Het zou niet levens bedreigend zijn en ik zal er wel mee moeten leren leven. Maar lastig is het wel natuurlijk.
Heel lang had ik om de 8 dagen er weer last van. Soms in 5 weken niet en dan hup daar was hij weer.
Nu had ik zelf een manier gevonden om het hart weer in het gareel te krijgen. Bij mij ging dat zo:
Als ik s' nachts rond 4 uur in de morgen last kreeg van die onregelmatigheid van mijn hart dan kon je er op dat moment niks aan doen. Maar dan stapte ik rond 11 uur op zijn hometrainer.
Daar fietste ik er even flikt op los en de hartslag die in rust 85 ( nu tijdens het boezemfibrillerend) liep dan op tot 140 a 160 slagen per minuut. Als het hart normaal klopte dan liep de hartslag maximaal op tot 125 slagen op de hometrainer.
Dan stopte ik even en liet de hartslag dalen tot in de 80 en dan nog een keer. En zie daar na 1 a 2 keer was de hartslag weer normaal en ging ik gewoon weer verder met het leven waar je gebleven was.
Dat het weer normaal was kon je ook zien op de klok van dat fietstoestel. Het hartje op de klok zie je dan weer regelmatig opkomen.
Maar nu de laatste tijd heb ik toch moeite het zelf weer in het gareel te krijgen.
Nu op het moment heb ik al 2 keer gehad dat het 5 dagen duurde tot het overgaat. Dat is wat nieuws !!!
Ook met dat gefiets niet meer. Dat is nu wel erg lastig en houd je ook voortdurend een beetje bezig.
Voorheen was het altijd zo, om het weer normaal te krijgen dan was dat wel altijd na een flinke inspanning.
Dus 15 minuten even flink doortrappen tot het gaatje gaan op de hometrainer of een trap met 100 treden snel beklimmen. Maar het komt ongeveer op het zelfde neer.
Mijn mediceinen.
Ik gebruik elke dag een pilletje met bloedverdunner en ik zou een tablet Verapamil in kunnen nemen. Ik had daar 10 van nu nog 8.
Dit tempert het hart nogal zodat je het niet zo duidelijk merkt. Maar als het daarvan over gaat heb ik nog niet waar genomen.
Wie o wie herkend zich hier allemaal in. Hoe gaan anderen daar mee om ?. Van die inspanningen (op de
hometrainer enz.) om je hart weer in het gareel te krijgen heb ik nog nergens gelezen of gehoord .
Ook de cardioloog kon me daar niet in raden. Ja ja zei die.
Nu kun je wel weer snel (tussentijds) aankloppen bij het ziekenhuis maar wat is wijsheid in deze.
Hier zijn vast mensen die dit herkennen of ook eens proberen op die manier de zaak weer in het gereel te krijgen.
Commentaar (8)
-
|02/08/2011 - 05:08 Elsje
-
|02/08/2011 - 07:08 Wandeltheo
...ben het helemaal met Elsje eens, herken zeker veel in dit verhaal.(achteraf gezien dan) Bij mij destijds ook zo begonnen, maar toen niet als "hartprobleem" herkend; dat was immers al zo vaak onderzocht.
Ook na " door de medische molen" te zijn geweest, moest het eerst tot een escalatie komen, alvorens doeltreffende oplossingen kwamen.
Maar bij eenieder zal dat waarschijnlijk weer anders liggen. Dus maar wederom aankloppen bij de cardioloog.
Succes,
Theo
-
|05/08/2011 - 17:08 florienBij mij heeft de assistente van de cardioloog bij de eerste hulp advies gegeven om van de derde traptreden te springen.
Mijn eigen cardioloog heeft mij dat verboden wegens risico van een been breken. Ik heb hier toen over nagedacht. Als mijn hart weer op hol slaat spring ik omhoog en eindig ik in hurkstand, dan krijg mijn hart toch een schok .Dat doe ik een paar keer. Het heeft nog steeds gewerkt.
Florien
-
|10/08/2011 - 17:08 kellebel_84Herkenbaar dit alles. Mijn cardioloog heeft mij geadviseerd het hart te laten 'schrikken'. Dit doe je door op je gebalde vuist te blazen (er komt dus geen lucht uit, maar je zet druk) en dan ineens los te laten. Ook kun je je hart laten schrikken door iets ijskouds te drinken. Ik slik inmiddels ook Verapamil en heb desondanks nog hartritmestoornissen. Het blazen op mijn vuist heeft tijdje gewerkt, maar inmiddels ook niet meer. Ik ga ermee terug naar de cardioloog in ieder geval!
-
|02/09/2011 - 20:09 sunsun
In het begin hielp het als ik schoksgewijs floot. Mal hoor als je dat 's nachts doet maar het hielp toen heel goed. Lijkt me ook niet zo risicovol als springen.
Sinds een paar jaar heb ik nu constant boezemfibrilleren en heb daar behoorlijk veel last van. Ook ben ik kortademig geworden. Daarom heb ik deze week een ablatie gehad in het UMCU. Helaas kwam na 1,5 dag het fibrilleren weer terug, waarmee niet is gezegd dat het niet is gelukt. Volgende week opnieuw een cardioversie, daarna een inspanningstest om te zien wat het resultaat is. En indien nodig opnieuw een ablatie over een poosje.
-
|02/09/2011 - 21:09 kellebel_84Help me even, een ablatie is wegbranden van weefsel? Dat is de ingreep die ik wellicht ook ga krijgen, omdat medicatie niet voldoende helpt, helaas.
-
|08/09/2011 - 23:09 de lange slagBedankt een ieder voor de reactie.
De hartritmestoornissen is bij mij nu niet meer gestopt het is de 3e week ingegaan. Deze week bij de cardialoog geweest voor als er nog wat aan te doen is.? Hij zij dat ik beter wat eerder had kunnen komen. Nu zal het wel niet meer spontaan overgaan. Hij zal nu ook (met 4 weken) een cardioversie uitvoeren.Eerst moet het bloed op een bepaalde waarde komen met bloedverdunners. Met "rattegif "heb ik me laten vertellen !. Mogelijk komt de zaak dan nog weer in het gereel. Maar voor hoelang ?. Ik denk dat het door een ieder weer anders wordt ervaren. Zelf heb ik in mijn gewone doen er niet veel last van. Je moet er ook niet altijd aan zitten denken en gewoon doorgaan met leven en leuke dingen doen. Mijn hardslag is ongeveer 70-80 en de bloeddruk is altijd al laag geweest ongeveer 110 bij 76.
Die pilletjes voor het hart nog meer te temperen zijn mij slecht bevallen de laatste keer.( Verapamil )
Dan gaat mijn bloeddruk helemaal onderuit tot beneden de 90.
Dan ga je ongeveer van je stokje man . Dus dat geeft ook niks.
Als ik al die verhalen lees over longvenen ablatie nu ik weet niet als dat wel de oplossing is. We moeten het er nog maar eens over hebben. Trouwens een leuke cardialoog in Heerenveen. Kan ook ik goed mee praten. Je kan je er ook best eens in verdiepen wat er aan schort dat geeft ook een bepaalde rust.
Ik denk dat we er maar mee moeten leren leven. Als je er niet al te veel last van hebt. Ik hoef geen 105 jaar te worden maar nog 20 jaar zou ik nog graag nog mee gaan.
Succes een ieder .
-
|21/09/2011 - 14:09 wilma780als je last krijgt van boezemfibrilleren moet je eigenlijk binnen 24 uur een cardioversie krijgen of extra medicijnen slikken zodat het over gaat maar 4 weken wachten op een cardioversie is niet normaal --volgens mij heel ouderwets ..je kunt ook een infuus met medicijnen vragen dan hoef je niet te slapen en gaat het ook over ..ik weet niet bij welk ziekenhuis je bent ..ik ben bij het reinier de graafziekenhuis in delft en heb 2 x cardioversie gehad en 2 x infuuscardioversie en dat heeft goed geholpen ..daarnaast slik ik 2 x 80 mg sotalol per dag plus bloeddrukverlagers en trombosemedicatie moet iedereen gebruiken om propjes te voorkomen ..dat redt soms je leven anders krijg je een beroerte ...als ik een aanval heb slik ik nog eens 2 x 80 sotalol per dag en meestal is het binnen 12 uur over ..ik moet er niet aan denken dat ik er elke dag zou mee moeten leven ..maar tot nu toe gaat het zo goed en ik hoop dat dat zo blijft
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Als ik het zo lees heeft u waarschijnlijk last van boezemfibrileren. Maar de enige die daar uitsluitsel over geven kan is een cardioloog. Als ik u was zou ik me door laten verwijzen door de huisarts. Als het inderdaad boezemfibrileren is, is daar prima medicatie voor om het onder controle te houden, en dat is voor u een stuk rustiger leven lijkt me zo.
Veel succes,
Elsje.