Hartverhalen op hartpatiënten

2010 14:40 profiel josewesseling

Hallo allemaal,

Ik was 49 jaar toen ik een hartinfarct kreeg na jaren van instabiele angina pectoris. Mijn huisarts dacht dat ik last had van mijn slokdarm en maag.
Deze pijn begon toen ik 37 jaar oud was en duurden uiteindelijk 1 1/2 á twee uur lang. Op een ecg was niets te zien, het bloed ook niet, foto's, fietstesten, niets. Alles was altijd goed.
Ik ben een vrouw en vertoon atypische klachten en dit houdt in : andere symptomen en andere klachten dan mannen.
Zelfs bij mijn hartinfarct kreeg ik pillen mee voor maag en slokdarm. Ik ben vier dagen ziek geweest en na twee maanden kreeg ik ineens een afsluiting in mijn been met zwarte tenen. Toen kwamen ze er dus achter dat ik een middelmatig hartinfarct had gehad.
Na een tijdje hebben ze een hartkatheterisatie bij me gedaan en ontdekten een vernauwing aan de kransslagaderen. Ik kwam op de wachtlijst voor dotteren en stent. Vier maanden later werd ik geholpen, althans dit probeerden ze, maar op het moment dat ze met de catheter naar binnen gingen, begon mijn kransslagader spontaan te rafelen en te scheuren. Ze hebben de boel met een hele brede en lange stent bij elkaar kunnen houden, gelukkig. Na een half jaar kreeg ik weer die angina pectoris pijn van twee uur lang. Na drie keer zo'n pijnaanval weet ik dat er iets met mijn kransslagader aan de hand is. Ik heb aan de bel getrokken en kreeg weer een hartkatheterisatie. Toen bleek dus dat die lange en brede stent helemaal dichtgegroeid was door littekenweefsel, voor 100%. Ik moest blijven en vijf dagen later kreeg ik een bypassoperatie d.m. v de Octopusmethode, dit houdt in, zonder hart- longmachine, wel met beademing.
Daarna ging het goed en na vijf dagen stond ik weer buiten.
Na vijf jaar kreeg ik weer die pijnen van 1 1/2 uur. Mijn cardioloog geloofde me echter niet en zei : het zal de slokdarm wel zijn! Ongelooflijk toch!! Ik kreeg ruzie met hem en zei dat er iets aan mijn kransslagader was. Maar nee, dit was niet zo volgens hem. Gelukkig greep mijn huisarts in en eiste een katheterisatie en daar bleek dat mijn kransslagader al voor 80 % vernauwd was aan de achterkant van het hart. Er werd toen weer een stent geplaatst met een medicijn erin. Dit is nu vijf jaar geleden en ik heb geen last meer gehad.

De hartstichting wil nu mijn verhaal op de website zetten i.v.m. de aktie hart voor vrouwen!
Het is daarom heel belangrijk dat vrouwen zichzelf serieus gaan nemen en zich niet laten afschepen door artsen.
Vrouwen voelen geen olifant op de borst en hebben geen pijn in hun linkerarm! Nee, ze voelen de pijn tussen de borsten met een uitstraling naar de rug toe bij de schouderbladen en een knijp in de keel. Ook zijn ze moe en slapen slecht.
Met dit verkorte verhaal wil ik iedereen toch wel waarschuwen en vooral vrouwen, ook al zullen er ook wel mannen zijn die zich hierin herkennen.

Ik sta open voor reacties of vragen en zal ze dan ook allemaal beantwoorden want ik mag mezelf toch wel als ervaringsdeskundige zien.
Bij mij is het allemaal begonnen toen ik 37 jaar was en inmiddels ben ik 60 jaar en nu komen de artsen er pas achter dat vrouwen andere klachten hebben dan mannen.

groetjes, José

Toevoegen

Commentaar (10)

|01/10/2010 - 16:10 poespas

Hoi José,

Bij mij (vrouw van 44) begonnen de klachten toen ik 36 was en werden helaas ook niet herkend door de huisarts. Een longarts zei dat ik last had van hyperventilatie. Ik had een scherpe pijn in het midden van mijn borst bij inspanning en bij emotie en verder geen uitstraling. De pijn werd steeds erger en uiteindelijk (na 2,5 jaar) kwamen ze erachter dat het angina pectoris was. Na twee keer dotteren kreeg ik een instabiele ap, dus ook pijn in rust. De boel zat vlak voor een stent weer dicht. Ik ben nu 44 en heb sinds een paar jaar weer klachten bij inspanning én helaas ook problemen met mijn slokdarm. Een vat zit voor 70% dicht, maar niet dicht genoeg om te dotteren, omdat het op een nogal gevaarlijke plek zit. Bovendien heb ik tijdens drie dotterbehandelingen twee hartinfarcten gehad, dus mij hebben ze liever niet daar. Ik heb vooral last tijdens het sporten en van de overgang van warmte naar kou. Met betablokkers en vaatverwijders is het redelijk goed uit te houden. Overigens heb ik nu wél uitstraling in mijn linkerarm en als ik te gek doe, word ik een beetje misselijk. Geen uitstraling naar andere plaatsen, zoals jij had. Ik ben slank, rook niet en sport sinds vier jaar redelijk intensief. Ik ga drie a vier keer per week spinnen en kan zo perfect aanvoelen of alles nog goed is. Ik heb niet veel schade opgelopen aan mijn hart door de infarcten, dus ik kan heel veel! Ik ben erfelijk belast, dus ik kan er niet veel aan doen. Als ik last heb van mijn slokdarm, is dat altijd in rust en soms met enige uistraling naar rechts. De pijn is veel heviger dan de ap pijn en niet onder controle te krijgen door de inspanning te veminderen. Een ding weet ik inmiddels: ik moet er niet mee naar een dokter, want ze sturen me linea recta naar de eerste hulp. Daar zien ze natuurlijk op een ECG de afwijking, maar ik weet zelf donders goed dat dat los staat van de slokdarmklachten Mijn dossier is inmiddels zo dik, dat de cardioloog er van in de war raakt. Nu maar hopen dat ik er met mijn koppie bij blijf, want anders gaat het echt niet goed. Overigens sliep en slaap ik goed; alleen had ik destijds dat ik soms wakker schrok met hartkloppingen, maar ik dacht dat dat kwam van het schrikken. Ik kreeg echter hartkloppingen waardoor het aanvoelde alsof ik was geschrokken, maar dat was helemaal niet het geval. Verder was ik niet moe, maar ik ben wel iemand die daar nooit aan toe zal geven. Niet goed, dat weet ik, maar ik kan er niets aan doen. Ik wens je veel sterkte!
- 0
- 0
Quote

|04/10/2010 - 10:10 josewesseling

Hallo,
Bedankt voor je reaktie en ik wil dan ook even reageren op jouw verhaal.
Wat heb jij al veel ellende meegemaakt zeg!
Echter, die heftige pijn aan de slokdarm in rust, is volgens mij ook instabiele angina pectoris. Inderdaad een vreselijke heftige pijn en ontstaat zomaar vanuit het niets en duurde bij mij ook altijd zo'n twee uur lang. Deze pijn heeft met de kransslagaders te maken en ik zou er zeker naar laten kijken. Beter voor niets dan dat je het niet overleefd.
Ik wens je heel veel sterkte toe!

José
- 0
- 0
Quote

|07/10/2010 - 18:10 Thea3

Hoi, José, zet hem op hoor als vrouw. Ik was 46 jaar en vreselijke pijn op de borst, tussen de schouderbladen etc. Het was kerst, het ijzelde, ha. gebeld, waarnemer kwam, dacht meteen aan de maag en slokdarm, moest maar een poedertje oplossen in water, opdrinken en dan zou het wel beter gaan. Nou niet dus, vreselijke pijnen gehad. Die dokter zei, al bel je nog zo vaak, ik kom niet meer (vanwege de gladheid, bregreep ik later). Dus niet gebeld, maar wel na de Kerst naar weer een waarnemend ha gegaan, die stuurde me voor eenECG naar het zkhs. De verpl. daar zei, we hebben zondagsdienst en u hoort van de week wel de uitslag. Dat pikte ik niet, zei dat ik het meteen wilde weten. Toen kwam de cardioloog met een rolstoel aanzetten, en vertelde mij dat ik een hartinfarct had. (ik heb dit vrhaal ook op de hartverhalen staan). Later heel vaal klachten gehad, inmiddels 2 x gedotterd, moet weer, maar de plek is te gevaarlijk en lastig bij te komen. Maar bij elke opname zei men: het kan uw maag wel zijn, verdorie , wat wordt je dan onmachtig. Bij mij is het ook atypisch - instabiele angina pectoris - atherosclerose. Ik herken zelf de pijn heel goed. Ben ook rugpatient, ook dat geeft pijn. Maar de doktoren moeten echt weten dat vrouwen goed op hart-en vaatziekten moeten worden onderzocht. Dat ben ik met je eens. Groeten en sterkte van Thea 3
- 0
- 0
Quote

|08/10/2010 - 12:10 josewesseling

Hoi Thea 3

Bedankt voor je reactie, het klinkt als mijn verhaal. Ja, het is knokken met die cardiologen. Ik heb dus een week voor Kerst mijn hartinfarct gekregen en kreeg pillen voor maag en slokdarm. In februari kreeg ik ineens een afsluiting aan mijn been en bleek ik 5 bloedstolsels in mijn linkerhartkamer te hebben en ontdekten ze het verouderd hartinfarct, levensgevaarlijk toch! Na een jaar werd ik pas geholpen d.m.v. een stent die een half jaar later dicht zat en toen werd het een bypassoperatie. Heel vervelend dus die atypische klachten. De cardiologen kijken je aan alsof je een grote fantast bent, terwijl ik mijn eigen pijn ook heel goed herken. Inmiddels heb ik weer pijnklachten gehad en onderzocht maar alles is natuurlijk weer goed. Bij de volgende pijnaanval moet ik nu 112 bellen en dan maar hopen dat ze iets vinden.
Het is en blijft een strijd maar ik blijf vechten voor erkenning. Heel goed trouwens van je dat je dit niet hebt gepikt en meteen de uitslag wilde weten. Onvoorstelbaar zeg, en dan een hartinfarct hebben! Ik wens jou ook heel veel sterkte en laat me weten hoe het afloopt.
Groetjes, José
- 0
- 0
Quote

|31/12/2010 - 18:12 poespas

Hoi José, hoe gaat het? Ikzelf zit weer middenin allerlei onderzoeken, omdat ik, zeker met de kou van de laatste tijd, weer veel pijnaanvallen heb. Vaak tijdens en na het sporten en ook als ik te lang in de kou ben. Laatst had mijn trein vertraging en heb ik een half uur in de ijzige kou staan wachten. Ik kreeg een afschuwlijke pijjnaanval en moet dan altijd ergens gaan zitten en me niet meer bewegen, zelfs niet praten. Ik stond echter tussen honderden mensen op het station en moest ook nog lopen, omdat we naar het voorste gedeelte van de trein werden gestuurd. Gisteren had ik het in de auto, nadat ik het ijs van de ruiten had gekrabd en in de ijskoude auto was gaan zitten, kreeg ik na 20 minuten (!) weer een pijnaanval. Gelukkig zakte het nét voordat ik de auto aan de kant wilde zetten, maar toen ik bij mijn werk aankwam, de kou inliep en een klein stukje had gelopen (inclusief twee trappen) kreeg ik nogmaals een aanval die lang aanhield en nam ik een pilletje onder de tong. Gelukkig helpt dat, maar ik weet nooit zeker of ik angina pectoris heb of een hartaanval. Ik raak gelukkig nooit in paniek en ga er altijd vanuit dat het 'gewoon' anigna pectoris is, maar dat mag natuurlijk niet, dus gaan ze me nu weer grondig onderzoeken. Eerst een mibi-scan omdat ze nog eens goed willen kijken naar de plek waar het zuurstoftekort zit. Dat komt volgens de laatste mibi-scan (uit 2009) en de catheterisatie niet met elkaar overeen. We zijn nu echter weer bijna 2 jaar verder en de klachten zijn verergerd, dus misschien kunnen ze het nu beter zien. Het vreemde is, dat ik nog steeds pijn krijg na inspanning. Ook wel tijdens, maar dan stop ik meestal met bewegen en als het gezakt is, begin ik weer. Vaak krijg ik dan als dank soms pas 20 minuten of later een pijnaanval met uitstraling in mijn linkeroksel, arm en hand. Als de pijnaanval erg heftig was, heb ik daarna vaak nog uren last van een pijntje in mijn oksel en een trekkend gevoel ergens in de linkerkant van mijn borst. De pijnklachten in rust (die ik zonder enige aanleiding krijg) wijt ik aan mijn slokdarm; de maagzuurremmers die ik daarvoor slik, werken erg goed. Soms moet ik echter wat extra's slikken, zoals een Rennie of zoiets. Bij pijn die van mijn slokdarm komt, heb ik nooit uitstraling naar mijn linkerarm. De pijn die ik dan heb, wordt ook niet erger als ik me beweeg en met een instabiele ap is dat wel zo, weet ik uit ervaring. Ik heb me overigens aangemeld voor een second opinion in de Isala Kliniek in Zwolle, waar een cardioloog zit die wéét dat vrouwen andere klachten hebben dan mannen. Er is een speciale poli in Kampen die bij de Isala kliniek hoort en ik ga er dus heen in februari. Er was een lange wachttijd, maar vooruit maar. Misschien hoeft het niet eens meer als er iets uit de onderzoeken komt die de komende maand plaatsvinden. Als daar nou wéér geen duidelijk beeld uitkomt, moet ik maar eens naar Zwolle. Je moet in ieder geval wél een lange adem hebben.....:o)
- 0
- 0
Quote

|05/01/2011 - 15:01 josewesseling

Hallo poespas,

Wat vervelend allemaal zeg! Ja, kou en zwaar eten kan angina pectoris veroorzaken. Angina pectoris in rust is nog een graadje erger. Die pijn komt zomaar ineens op en duurt heel lang en na twee uur verdwijnt dit zomaar weer. Dit is dan een teken dat de kransslagader voor minimaal 80% is vernauwd en dan moet er toch echt gedotterd worden. Heb ik allemaal van mijn huisarts gehoord en zelf ondervonden natuurlijk. Die pijn aan de slokdarm van jou vertrouw ik niet want dit kon wel eens angina pectoris in rust zijn! Ook al werken de medicijnen goed, wees toch op je hoede. Het is heel goed dat je naar dr. Angela Maas gaat! Deze cardioloog voor vrouwen is ontzettend goed. Ik heb contact met haar gehad i.v.m. mijn verhaal en zij herkent alles.
Bij haar word je serieus genomen en dit is heel belangrijk.
Als er weer niets uit je onderzoeken komt, dan kon je wel eens atypische symptomen hebben. Dit houdt in dat er wel degelijk iets aan de hand is, maar dat er nergens iets op te zien is. Dit komt het meest bij vrouwen voor en daar heb ik ook last van. Heel vervelend, want alleen een hartkatheterisatie helpt dan nog. Alleen tijdens die behandeling is er een vernauwing aan de kransslagaders te zien. Hou je koppie erbij en denk aan jezelf!
Ik wens je heel heel veel sterkte met al deze onderzoeken en laat me weten hoe het afloopt allemaal.
Zelf heb ik gelukkig geen pijnklachten meer gehad sinds ik Micardis slik, dit is een vaatverwijdend middel en zorgt tevens voor een lage bloeddruk.
Sterkte!

Groet, José
- 0
- 0
Quote

|23/09/2011 - 19:09 Liz

Hallo José, met aandacht heb ik jouw verhaal en alle reacties erop gelezen. Wat jij schrijft geeft een stuk herkenning en dat geeft ook opluchting. Ik zoek naar mensen met dezelfde ervaringen, want ik loop tegen een soort "onwetende" muur, mensen zien zo niks aan me, alle onderzoeken zijn goed en ik hoef pas over een half jaar op controle. Ik heb een coronair spasme met alle klachten, die lukraak komen en gaan, maar soms ook beinvloedbaar zijn door activiteiten, vaak klachten juist in rust, terwijl regelmatige beweging meer "lucht" geeft. Kortom, ik zit in een rare spiraal van tegenstrijdigheden en niet weten wat te doen, maar ook de logica is helemaal weg.. Hoor aan alle kanten: psychisch! Tenslotte is er niks aan de hand met mijn hart zelf (zie verder mijn hartverhaal). Wat ik ook probeer, ik glij steeds weer terug, ik ga niet vooruit en dat vind ik erg moeilijk om mee om te gaan.
Bedankt voor jouw verhaal, ik zal zeker mezelf serieus blijven nemen, wat anderen ook zeggen.
groet,
Liz
- 0
- 0
Quote

|26/09/2011 - 18:09 cornelia84

als reactie op jullie verhalen ,wil ik mijn verhaal vertellen
Het was op koninginneavond 2011 dat ik een hartinfarct heb gekregen .
Ik was daarvoor al erg moe en benauwd en kortademig , omdat ik COPD patient ben , gooide mijn longarts het alle keren daarop,en kreeg ik weer een prednison kuur , dat ging even goed , maar de kortademig heid ging niet over , en dat ging al zo 1 jaar door ..

Toen ik toch wel koninginnedag wou vieren , heb ik heel veel gerust ,zo dat ik savonds uit kon gaan .

Ik was nog maar net een paar uurtjes in de stad , dat ik mijn eigen niet lekker voelde worden ,misselijk en zweten , ik begon inderdaad te braken en kreeg toen verschrikkelijke pijn tussen mijn borsten , wat later uitstraalde onder mijn oksels door naar mijn schouderbladen , na 112 gebeld te hebben lag ik een half uur later op katherasatie ,waar bleek dat mijn kransslagader dicht zat en ook nog 2 bloedstolsels vlak bij het hart .
Ik ben dan ook gedotterd en is er een stent geplaatst .
Ik voel me als herboren , na jaren erg benauwd geweest te zijn en denkend ,dat het de COPD was .
Ik ben 59 jaar
- 0
- 0
Quote

|27/09/2011 - 09:09 josewesseling

Hoi Cornelia84

Wat een akelig verhaal weer. Zo zie je maar weer dat hartproblemen bij vrouwen anders zijn dan bij mannen.
Gelukkig is het allemaal goed gekomen, het had ook anders kunnen zijn.
Ik wens je heel veel sterkte en ben blij met je verhaal.
Blijf luisteren naar je lichaam.

Groetjes, José
- 0
- 0
Quote