Om even een praatje te houden.. over de bevindingen en hoe nu verder. Bloeddrukmeter mee.. maar weer eens een keer ijken... ook omdat ik op advies van de Belg.. de komende 3 weken mijn bloeddruk wil meten en in kaart brengen..
Ik voel in de wachtkamer mijn "stress-bloeddrik"stijgen.... En als je dan mijn huisarts kent... een te gemoedelijke aardige man... dan vraag je je toch af waar dat nou vandaan komt... Ik denk laat ik eens ff meten... dat had ik beter niet kunnen denken... pffffffff boven de 200... Paniek dus.. ik haal alles uit de kast om 'hem' omlaag te krijgen.. Ik ga heel Zen zitten doen... Maar niets helpt..
Het wordt alleen maar erger naar mijn idee en ik wil 'vluchten' veilig naar huis waar hij dan weer tot rust kan komen.. en ik ook:-)
Ik bedacht een uitweg.. áls ik nu helemaal niets vertel over het Belgie gedoe etc.. en vooral ook niet begin over mijn bloeddruk... dan.... Ik word binnengeroepen.. ik maak zoals altijd een bijzonder rustige helemaal in balans indruk... (wat is dat toch in mij dat ik die indruk zo belangrijk vindt) We maken een grapje en ik vertel: Ik vind het tijd worden om mijn dossier maar eens over te laten komen naar Groningen... Lijkt hem ook wel zo normaal als ik toch ook hier woon... en hij regelt het... ik zal een oproep krijgen.. We schudden elkaar de hand en ik sta weer buiten pffffffffffffffffffffffffffff ik ben er aan ontkomen.... maar waaraan is de vraag... dat hij zag hoe hoog mijn bloeddruk was?? en als hij die zag wat dan?? tsja... bang voor paniek van zijn kant... opname etc.. iets anders kan ik niet bedenken...
Inmiddels heb ik de oproep binnen van het UMCG ik mag me daar weer fijnzzz op 8 maart melden... wordt vervolgd.......
Nu ff onderuit...
