Na 2,5 jaar problemen met denken, emoties etc 19/10/2011 17:59 profiel fredmeyer

Beste fred.



Ik ben nu 61 jaar en heb in februari 2005 ook een mechanische aortaklep gekregen.
Toen ben ik vrij snel weer aan het werk gegaan met weinig bijverschijnselen.(Na een week of 6. Ik was wel eigen baas.) Behalve snelle vermoeidheid.
In maart 2010 is deze klep vervangen door een nieuwe en tevens is toen een aorta-aneurisma van 6.5 cm hersteld. Na deze laatste operatie ben ik eigenlijk nooit meer de oude geworden. Emotioneel(vooral de laatste tijd weer erger geworden).Af en toe huilbuien. Slecht en erg kort slapen. Snel moe na enige inspanning. Drukke gesprekken kan ik moeilijk volgen. Piek-belastingen zijn haast niet meer te doen., Pijn en een lam gevoel in de linker arm bij tijd en wijle.(Wordt ook in een andere reactie genoemd).
En ook het krijgen van een vieze smaak in mijn mond gevolgd door een draaiierig ,wee en slap gevoel. Ik moet dan altijd gaan zitten en even bijkomen. Na een minuut of 5 gaat het dan wel weer. Overigens,de laatste tijd wordt de frequentie waarmee dit gebeurt minder.
Ook mijn geheugen laat me steeds vaker in de steek.
Toch rijd ik auto en motor zonder ooit problemen daarmee gehad te hebben.
Het paardrijden wat ik voor de operaties zeer vaak en fanatiek deed heb ik wel nauwelijks meer kunnen doen na de eerste operatie.

Verder wacht ik maar op de dingen die komen gaan.
Sterkte.

Ik heb in maart 2008 een hartstilstand gehad met zuurstofgebrek gedurende 20 min en daarbij met het deel van de hersenen waar je geheugen, concentratie en logica zit, op de punt van mijn bureau gevallen. Mijn geheugen was toen helemaal weggevaagd en het heeft me redelijk lang geduurd voordat ik begon te beseffen hoe erg mijn hoofd beschadigd was.

Geheugen, concentratie en logica waren en zijn nog steeds mijn grootste frustraties elke dag. Steeds minder heb ik ook het licht worden in het hoofd, slap gevoel. Enige middel is gaan zitten of liggen dat er geen beschadigingen kunnen komen door vallen tegen vanalles. Drukke gesprekken zijn inderdaad moeilijk te volgen. Ik probeer dan altijd te focussen op 1 gesprek, maar dat is ook meestal lastig doordat je je niet volledig meer kan concentreren, naar een net rustiger plekje gaan kan veel helpen. Andere kant van de kamer, of de keuken.
Ik kan goed autorijden als ik geconcentreerd kan rijden, als er niet ontzettend veel verkeer op de weg is, en rustig ben. Ik vermijd de spits zo veel mogelijk en ook rond 3 uur als kinderen de scholen uit hebben, zit ik het liefst niet op de weg. Ook als ik zelf voel dat ik onrustig ben in mijn hoofd, bijv al de hele dag de chaoot uithang, dan weet ik gewoon dat ik niet moet gaan autorijden want ik zie het gevaar dan minder, kan me minder concentreren en heb daardoor al een keer een aanrijding veroorzaakt (gelukkig alleen blikschade) maar dat heeft me toen wel wakker geschud en me spiegel voorgehouden. Autorijden is dan net alsof je dronken achter het stuur zit, heb nog nooit een druppel alcohol gehad, maar hoe mensen me dan vertellen hoe dat is, is het wel vergelijkbaar. Ik vond op dat moment dat ik dan een gevaar op de weg ben, niet alleen voor mezelf maar ook voor alle andere mensen die op de weg zijn, en dat vond ik niet kunnen. Nu bedenk ik me altijd ruim van te voren of ik rustig ben, of ik niet chaotisch bezig ben, en hoe laat ik ergens moet zijn, als ik niet rustig ben laat ik me brengen of ga met de fiets.

Het leven na cardiologische problemen, of ingrijpen is voor heel veel mensen anders dan voorheen, en je leert niet omgaan met, maar leven zonder.

Heel erg veel sterkte