Mijn schoonvader 51 jaar 07/10/2009 21:16 profiel megan

Hallo megan
Ja ik heb hier ervaring mee,het is wel al 22 jaar geleden,maar ik was 31 jaar, had toen 2 kleine kinderen ,en mijn vader lag al 9 maanden in het ziekenhuis voor zijn altvleesklier, waar door hij alles wat je maar kan krijgen, dat kreeg hij,mijn vader was 53 jaar , ik heb hem echt zien lijden, en ja dat is vreselijk,begin dit jaar zei ik, volgens mij word dit een rot jaar voor mij omdat ik in januarie ook 53 jaar werd,en ik had gelijk ik kreeg in april hartproblemen werd met spoed opgenomen en gedotterd en een stent geplaatst, toen nog een darmonderzoek , 2 poliepen verwijderd die niet goed waren,dus ik had gelijk.
Maar om terug te komen op je vraag, ja daar zal je in het begin nog last van houden , maar het word echt minder, al word het gemis erom niet minder, maar het slijt heel langzaam,
Maar ik weet zeker dat je er geen spijt van krijgt wat je hebt gedaan al was het nog zo moeilijk.
Je hebt het heel goed gedaan en dat vind ik heel knap.
Al vind ik het natuurlijk wel erg om te lezen dat je schoonvader ook pas 51 jaar was. veel te jong...
Maar met hulp van je familie lukt het je wel om er weer bovenop te komen,en die beelden en geluiden die worden naar een tijd wel minder maar heeft zijn tijd nodig.
Ik wil jullie veel sterkte wensen,
En dat jij maar weer snel beter kunt slapen.
Lieve groetjes
Riet

Hallo Megan, Het is niet vreemd wat je ervaart na het overlijden van je schoonvader. Ik heb in 1978 hetzelfde meegemaakt toen een dierbaar familid naast me op de bank zat en plotseling het leven liet.Ik had toen 2 kleine kinderen van resp. 3 jaar en bijna 3 maanden. 'k Kon amper meer voor ze zorgen. Telkens zag ik het verschrikkelijke gebeuren opnieuw. Heb gelukkig medicijnen gekregen van de huisarts. Binnen twee weken was ik het rotgevoel kwijt, al is het verlies altijd groot gebleven. Na twee maanden hebben we ook een nieuw bankstel aangeschaft. Ook dat heeft geholpen. Ga dus even naar je huisarts en leg de situatie uit. Hij zal er ongetwijfeld begrip voor hebben. Sterkte ermee enne .....denk ook aan je dochtertje.
Bettilde

Hallo Megan,
Mijn vader is in 2005 overleden, de laatste weken zijn mijn man en ik beurtelings 's nachts en overdag bij hem geweest. Onze thuis wonende kinderen waren toen al wel 20 en 18.
Dit is een stuk makkelijker maar ook zij hebben zorg nodig en het is ook evengoed hun opa, waar ze heel veel mee om gingen.
Het waken put je behoorlijk uit. Maar op de een of andere reden kun je het.
Ik heb na zijn overlijden buiten het gemis geen last van dergelijke klachten gehad zoals jij, maar weet wel dat heel veel samen er over praten zeker helpt en ook een huisarts die bereid is naar je te luisteren kan helpen. En ja het heeft zeker tijd nodig, in onze jachtige samenleving word veel te weinig tijd aan rouwen besteed. Ik wens je heel veel sterkte, je zal ervaren dat tijd heel veel heelt
groeten Yvonne