Hartverhalen op hartpatiënten

2009 21:05 profiel Gretha

Ja en dan ben je 65, je leven lang nooit ziek geweest,geen dag! Altijd hard gewerkt, jaar in jaar uit en dan plotseling, terwijl je een ander aan het helpen bent, kan ik niet meer. Suf zit ik bij de tafel, mijn hart gaat te keer! Volgens mij is mijn lijf te klein voor mijn hart. De dokter komt voor visite bij mijn vriendin, maar als hij mij zo ziet zitten,heeft hij alleen nog oog voor mij! Alles gaat zo snel! Het overkomt je en je zit er middenin! De ziekenauto komt, infuus geplaatst en naar het ziekenhuis, er volgt een onderzoek en ik mag met een andere ziekenauto naar een hartafdeling van een ander ziekenhuis. Er volgt een spannende nacht en daarna een dag, maar ik voel me helemaal geen hartpatient meer... ik wil naar huis! Dat mag ook maar ik moet me enkele dagen later meldden in het ziekenhuis voor een bezoekje aan de cardioloog.
Medicijnen worden voorgeschreven, een Holteronderzoek wijst uit dat mijn hart af en toe stil gaat staan! Dus moet er een hulpmiddel geplaatst worden, een pace-maker.
Onbekend ben ik er niet mee, mijn zoon heeft zijn 7e al! Maar ik? En dan al die medicijnen! Wat ik het vervelendste vind zijn de bloedverdunners! Dat geprik elke week! Niet voor de prik maar voor de rompslomp! Als je buiten je woonplaats gaat,( dat gebeurt nog al eens!) moet je naar een andere prikplaats die niet altijd voor handen is, maar ja wat moet, moet! Ik moet nog erg wennen aan deze nieuwe levensstijl. Moe, hondsmoe, transpireren, het lijkt wel of ik de hele dag aan het hooien ben! Het leven gaat mij momenteel moeilijk af! Waar moet dit heen?

Toevoegen

Commentaar (2)

|28/07/2009 - 10:07 Thijs_538

Je weet niet waar het heen gaat, dat klopt.
Wat je wel weet is dat je leven een andere afslag genomen heeft en dat je je daarop moet aanpassen.
Je kunt niet links of rechts; je kunt alleen vooruit.
En dat is het meest bemoedigend: Je gaat wennen aan deze nieuwe levensstijl en je vind oplossingen waar je nu nog niet aan denkt, je vindt nieuwe uitdagingen. Nu voel je je super benadeeld, volgende week alweer iets beter!
Ga mee in het proces en geniet van nieuwe uitzichten.
Gr. Thijs
- 0
- 0
Quote

|28/07/2009 - 11:07 Wandeltheo

Beste Gretha,

Ja, dàt is best schrikken. Altijd een ander geholpen en ineens overkomt het jezelf. Dat voelt even anders aan. Jouw zoon heeft zijn 7e pm al, dus daar hoef ik je niks over te vertellen, maar je vraagt: "waar moet dit heen".
Mij werd destijds als antwoord gegeven: "ik heb 2 stratenmakers met een pm als patient, en die doen gewoon hun werk weer" Dat voorbeeld heb ik me toen voor ogen gehouden. Na een paar maand liep ik al weer meerdaagse wandeltochten, en weer een paar maand later de 4-Daagse.
De bezoekjes aan de trombosedienst worden minder. Bij mij daalde het van: aanvankelijk 3x per week tot 1x per 3 weken en na 9 maand is mijn cardioloog er helemaal mee gestopt. Er bestaat ook een mogelijkheid tot het volgen van een cursus om jezelf te prikken. Niet gedaan, want ik had de prikpost op loopafstand en als ik eens een paar dagen weg was, kon het altijd in overleg vervroegd of uitgesteld worden.
Ik ben ook 65, maar elk hart is weer anders, wees in elk geval blij dat de diagnose helder is.
Nu weet je waar je aan toe bent en dat er een goede oplossing in het verschiet ligt. En als ik lees hoe je jezelf beschrijft, komt dat in jouw geval ook helemaal goed.
Veel succes,
Theo
- 0
- 0
Quote

SEO by AceSEF

Hartkwaal

Mijn levensredder 27/07/2009 21:05 profiel Gretha

Hoe waardeer jij dit hartverhaal:

Inloggen

Puzzelen