Mijn hartverhaal 14/06/2011 18:52 profiel matsa

Je bent er nog! Die jeuk gaat wel over. De meeste bijwerkingen heb je vaak vooral in het begin en anders is er wel een vervangend medicijn voor je te vinden.
Ik ben geen oma maar wel 55+. Ik heb veel gehad aan de revalidatiesport. Ik was gewend om alleen te crosstrainen en met de honden te wandelen maar dankzij de revalidatie heb ik kunnen ervaren wat het bewegen met toestellen voor me kan doen. Het duurde even voordat ik m'n draai had gevonden bij een sportschool. De standaardsportscholen zijn het niet echt voor mij. Ik zit sinds een jaar bij Fit4lady. Hun toestellen zijn hydraulisch en je kan je er niet meer blesseren. De begeleiding om het op de juiste manier te doen is ook prima en over het algemeen zijn de deelneemsters boven de vijftig. Ik hoop dat je ergens woont waar een vestiging van deze sportschool is. Soms kan je ook best lekker sporten bij een fysiotherapeut maar ik kan je niet vertellen hoe je zo'n adresje kan vinden. Eigenlijk zouden de mensen van de hartrevalidatie de deelnemers de betere adressen moeten geven wanneer de revalidatie is afgelopen.

Veel succes,

Vriendelijke groet,

Suzan

Dag Suzan,
Bedankt voor je reactie. Jij bent dus jonger en was al gewend om te trainen. Zover zal ik het niet schoppen--- Als kind had ik al een hartgrondige hekel aan gym op school. Zat liever met mijn neus in de boeken, en nog steeds. Er is mij vanuit het ziekenhuis beloofd dat er binnenkort een oproep op de mat komt te liggen om hier in de buurt aan de slag te kunnen gaan. Leuk of niet leuk, ik wil weten tot hoever ik mijn rikketik belasten kan. Mijn verloren kracht terug herwinnen, daar ga ik voor. Ik ben er inderdaad nog en besef nu heel goed dat het ook anders af had kunnen lopen.
Een hartelijke groet vanuit het Zeeuwse Middelburg, Mats

hallo
Ook ik ben een oma van 71 . Ik heb 16 jaar geleden, toen was ik al oma, 5 bypasses gekregen. Verder ging alles goed, tot vorig jaar, toen moest ik een nieuwe aortaklep.
Ik was er net weer wat bovenop, toen bleek dat ik een aneurysma had in mijn grote lichaamsslagader, die is nu een paar weken geleden verholpen.
Dus weer een stuk achteruit.
Maar ook oma's gaan gewoon door, jij ook toch.
Ik heb ook een fijne man, kinderen en kleinkinderen.
Daar trekken we ons maar aan op.
Ik wil graag nog een flink aantal jaren bij hen blijven, en dus maar weer aan de revalidatie.
Wel doen hoor, onder goede begeleiding dan wel.
Ik doe he tsamen met mijn fysiotherapeut en het gaat goed.
Veel sterkte, de jeuk gaat wel over
Slik je medicijnen, oefen en oma overwint alles.

Groet Joukje

Doorgaan en overwinnen--- Dat ga ik proberen Joukje. Jij was dus gewoon een stuk jonger toen " het" je over kwam. Het is voor mij goed om dit te lezen.Vergeleken met jou heb ik bijna niets. Jij een nieuwe klep, een aneurysma er boven op en sporten maar! Knap van jou.Vanmorgen werden we door de fysio uit Vlissingen gebeld, dinsdag voor intake er heen. De cardiologische zorg voor Zeeland is in Terneuzen gevestigd. Daar ben ik dus heen gebracht en dadelijk geholpen.Ook voor revalidatie is dit het Zeeuwse adres. Ze beloofden me om naar een mogelijkheid dichter bij huis te zoeken. Dat is dus gelukt. Iedereen is zo behulpzaam. Sommige mensen klagen steen en been over de ziekenhuizen hier. Het is niet mijn ervaring: Door kanker heb ik twee borstoperaties achter de rug; net een jaar geleden kreeg ik darmkanker. De zorg/nazorg was prima. In het begin had ik zoiets van hoe kom ik hier ooit weer boven op? Ik nam me voor niet toe te geven aan het kankersyndroom van "wanneer komt het terug?" Dat werkt fnuikend. OK, het wordt nu dus trainen om de gedachte van me af te zetten dat mijn motortje het nu af liet weten. Een mens is nooit te oud om te leren.
Wij wonen langs een grachtje in het oude centrum van Middelburg. We zien van alles langs komen: rondvaartbootjes; winkelend publiek; toeristen. Wat mij de laatste jaren opgevallen is? Zoveel jonge mensen gekluisterd aan hun scootmobiel--- Het is heel goed tot me doorgedrongen dat ik vroeger nergens over na hoefde te denken en kon gaan en staan waar ik wilde. Zou ik mezelf nu beklagenswaardig vinden? NEE! Bedankt voor je bemoediging. Jij ook sterkte toegewenst van mij, Mats

Hallo Mats, Je hebt geluk gehad dat de ambulance je gelijk naar Terneuzen heeft gebracht. Daar wordt je probleem in no time opgelost, bij mij toch. Ik woon in Goes en heb had eind januari pijn op m'n borst waar ik de huisarts voor belde op vrijdagavond om 8 uur. Om 11 uur lag ik gedotterd en gestent in het ziekenhuis in Terneuzen. Ik ben jonger dan jij 57 jaar, maar had helaas toch een acuut hartinfarct. Ik ben voor revalidatie naar Revant in Goes geweest. Dat is nu afgerond heb 20 juni mijn evaluatiegesprek daar gehad. De revalidatie duurt ongeveer 11 weken, er zitten ook een aantal info modules in. De informatie en de gesprekjes met lotgenoten heb ik zeer positief ervaren. Je ontmoette daar mensen die veel meer problemen hebben ervaren als ik en jij en daar schrik je wel eens van. Maar je beseft ook wat een geluk je hebt gehad. Als ik je een advies mag geven kies dan voor hartrevalidatie in Goes. Omdat ik in Goes woonde kreeg ik geen reisvergoeding van mijn ziektekostenverzekering, maar ik heb daar een groot aantal mensen ontmoet die iets verder van Goes woonden en reiskostenvergoeding kregen vanuit hun verzekering of een taxi.
Mats, toen je dit bericht plaatste begon je pas te beseffen dat dit toch wel iets was met veel gevolgen, maar ik kan er goed mee leven.
Ik heb wel moeite met de rest van je leven medicijnen. Heb inmiddels al eens opnieuw pijn op mijn borst gehad. (Je schrikt je rot, er is niemand die geruststellend reageert. Gelijk opname en onderzoek allemaal voor de zekerheid, doordat je recent een infarct hebt gehad)
Mats heel veel sterkte, laat het niet je leven beheersen. Probeer gewoon je eigen ding te doen, daar voel je je het gelukkigst bij. Sterlte Sonja
Ik

Dag Sonja,
Zo, jij komt dus ook uit het Zeeuwse--- Dezelfde ziekenhuiservaring.Grappig. Op IC vond ik de verzorging prima.Ik had v.n.l.en kloeke verpleegkundige met een lange, blonde vlecht om mij heen en een broeder met zwarte krullen die een gouden kettinkje met kruisje droeg. Hij geloofde er niet in maar vond het een mooi symbool. Beiden waren heel aardig. Op de afdeling met Luc, de fysiotherapeut, mijn eerste rondje over de gang gedaan. Ik moest aan z'n arm, maar voelde me net nog niet oud genoeg daarvoor. Dat kon ik wel alleen af. Heb die gangen van alle kanten bekeken! Hij heeft er voor gezorgd dat ik in Vlissingen voor fysio terecht kan. We hebben daar morgen een intake gesprek. Gaan het bekijken. We kunnen altijd nog op Goes overstappen. Ben jij ook naar de info middagen in Terneuzen geweest? Geloof graag dat je bij revalidatie mensen ontmoet die er veel erger aan toe zijn. Je leert dan wel relativeren. Dit heb ik dus ook met reacties hier: Ik voel me geen 75, maar ben het wel bijna.Wat wil ik?? Iedereen is jonger. Het is nu 2 weken geleden dat het infarct mij overviel en ik merk dat de eerste angst/onzekerheid gevoelens nu wegebben. Doe elke dag iets meer en het gaat goed. Werk jij nog? Hoor graag nog eens iets van je. Groetjes uit Middelburg, Mats