hoi zou graag verhalen uit willen wisselen met u ..maar wet nog niet zo goed de weg hier,gr, maxiem
Hartverhalen op hartpatiënten
Mijn hartverhaal 24/04/2009 10:41 profiel arthemis

Ik ben Jacqueline en 54 jaar.
In december 2007 kreeg ik bij het fietsen een kramperig gevoel in mijn onderkaken en het gevoel alsof ik moest braken. Beetje paniek, want braken op straat is natuurlijk not done. Van de fiets gestapt en het nare gevoel ging weer weg. Boodschappen gedaan en de week daarna kreeg ik weer zo'n vreemd gevoel midden op de borst bij inspanning, nog geen paniek hier want aan een hartinfarct dacht ik helemaal niet.
Wel het verhaal gedaan aan mijn nichtje die regelmatig bij mij schoonmaakt, die vond het een beetje griezelig en raadde me aan de huisarts te bezoeken. Eigenwijs als ik ben deed ik dat niet.
Weekje later, op vrijdag, ben ik gaan borrelen bij mijn broer, mijn zusje haalde me op en zette me af vlakbij mijn broers huis. Tijden het wandelingetje kreeg ik weer dat nare gevoel op mijn borst en vertelde dit na een paar glaasjes wijn aan mijn familie. Ik heb ze moeten beloven dat ik maandag de huisarts zou bellen. Zaterdagochtend werd ik wakker om een uurtje of 5 met alweer dat gevoel op mijn borst, precies onder mijn borstbeen. En dat gevoel ging niet meer weg. Toch nog van alles gedaan en maandagochtend meteen de huisarts gebeld, omdat ik dat had beloofd, want eigenlijk vond ik het onzin. Op de fiets naar de huisarts en zij spoot iets onder mijn tong en hoera! de "pijn" verdween. ECG gemaakt en toen kwam ze me vertellen dat ze een ambulance had gebeld omdat ik een hartinfarct had. Dat had ik dus echt nooit verwacht!
2 Dagen op de hartbewaking gelegen en daarna nog 2 weken op de cardiologische afdeling. gedotterd in Amsterdam en er is een stent geplaatst. Er zit nog nog een vernauwing in mijn kransslagader, die is nog niet gedotterd omdat het nog niet "dicht" genoeg was.
Nu gaat alles weer goed met me, al ben ik nooit meer zo geworden als voor mijn hartinfarct. Ik ben snel moe en heb er echt aan moeten wennen dat ik een stapje terug moet doen.
Ik heb wel de moed gevat om in juni 3 weken naar Canada te gaan met mijn broer en zwager.
In december 2007 kreeg ik bij het fietsen een kramperig gevoel in mijn onderkaken en het gevoel alsof ik moest braken. Beetje paniek, want braken op straat is natuurlijk not done. Van de fiets gestapt en het nare gevoel ging weer weg. Boodschappen gedaan en de week daarna kreeg ik weer zo'n vreemd gevoel midden op de borst bij inspanning, nog geen paniek hier want aan een hartinfarct dacht ik helemaal niet.
Wel het verhaal gedaan aan mijn nichtje die regelmatig bij mij schoonmaakt, die vond het een beetje griezelig en raadde me aan de huisarts te bezoeken. Eigenwijs als ik ben deed ik dat niet.
Weekje later, op vrijdag, ben ik gaan borrelen bij mijn broer, mijn zusje haalde me op en zette me af vlakbij mijn broers huis. Tijden het wandelingetje kreeg ik weer dat nare gevoel op mijn borst en vertelde dit na een paar glaasjes wijn aan mijn familie. Ik heb ze moeten beloven dat ik maandag de huisarts zou bellen. Zaterdagochtend werd ik wakker om een uurtje of 5 met alweer dat gevoel op mijn borst, precies onder mijn borstbeen. En dat gevoel ging niet meer weg. Toch nog van alles gedaan en maandagochtend meteen de huisarts gebeld, omdat ik dat had beloofd, want eigenlijk vond ik het onzin. Op de fiets naar de huisarts en zij spoot iets onder mijn tong en hoera! de "pijn" verdween. ECG gemaakt en toen kwam ze me vertellen dat ze een ambulance had gebeld omdat ik een hartinfarct had. Dat had ik dus echt nooit verwacht!
2 Dagen op de hartbewaking gelegen en daarna nog 2 weken op de cardiologische afdeling. gedotterd in Amsterdam en er is een stent geplaatst. Er zit nog nog een vernauwing in mijn kransslagader, die is nog niet gedotterd omdat het nog niet "dicht" genoeg was.
Nu gaat alles weer goed met me, al ben ik nooit meer zo geworden als voor mijn hartinfarct. Ik ben snel moe en heb er echt aan moeten wennen dat ik een stapje terug moet doen.
Ik heb wel de moed gevat om in juni 3 weken naar Canada te gaan met mijn broer en zwager.
Commentaar (2)
-
|24/04/2009 - 19:04 maxiem
-
|28/04/2009 - 13:04 SnoopyWeer zo'n reactie, pijn in de kaken, die je niet direct aan een hartinfarct det denken, maar toch... als je de andere symptomen erbij zet: pijn op de borst , weinig inspanning kunnen leveren, we zullen er alert op moeten zijn
Wel leuk dat je toch weer voldoende moed hebt om naar Canada op vakntie te gaan, ik wens je een heel fijne vakantie
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF

