Hartverhalen op hartpatiënten
Mijn hartgeschiedenis en alle ups en vooral downs 1 19/10/2009 17:16 profiel Sjeke
Een paar jaar geleden alweer begon ik me moe te voelen.Geen zin meer om wat ook te doen.In eerste instantie dacht ik dat het kwam door mijn scheidingHet alleen zorgen voor Bo mijn zoon , wat me inderdaad moeilijk viel.Ik deed mee aan allerlei cursussen om wat voor hulp dan ook te kunnen krijgen. Maar ik bleef moe . Ging minder werken, maar ook dat hielp niet.Ik deed een assertiviteitscursus, maar het enige wat ik daar mee kon
was durven aangeven dat ik iets niet wilde (doen).Na de cursus zou op 5 juni 2004 een barbecue-avond gehouden worden bij een van de cursisten ,
als leuke afsluiting van de cursus.
De dag ervoor vrijdags had ik wat dozen op de zolder gezet, en daarna voelde ik me wat kortademig.Die zaterdagmorgen hoeste ik wat bloed, maar zei niets omdat ik graag naar die barbecue wilde.Kreeg echter steeds minder lucht en een gevoel om mijn middel
of er een band steeds strakker werd aangetrokken.Toch eigenwijs en gaan.Ik was net daar en rookte een sigaret.Ik kreeg zo’n pijn dat ik begon te huilen.Er werd besloten de ambulance te bellen.Die van Maastricht kwam niet , omdat het in het buitenland was.Nou ja smeermaas, net over de grens.Dus toen kwam die van Genk en was mijn feestje afgelopen. SNIK.
Op weg naar het ziekenhuis in Genk deed iedere oneffenheid in de weg zeer.Eenmaal daar moest ik bijna een half uur wachten eer ze me eens een Pijnstiller gaven. Daarna echo’s gehad en een MRI scan.Liggen ging bijna niet ,dat deed zo’n pijn.Daarna naar de longafdeling , want er was geconstateerd dat ik long-embolieën had.Toen eenmaal bloedverdunners en pijnstilling aanrukte voelde ik me alweer snel iets beter.
De sigaretten gooide ik weg.Ik stopte maar meteen met roken want ik had de angst flink te pakken. Iedere dag waren er wel wat onderzoeken, zoals longfoto’s bv.Daarop zagen ze ook dat ik een longinfarct had gehad in mijn rechterlong.Ik had zo’n luchtslangetje in mijn neus waardoor ik ook beter kon ademhalen.
De vrijdag erop kreeg ik een echo van het hart via de slokdarm ,Omdat ze een donkere vlek bij het hart hadden gezien.Ik kreeg een roesje en ze deden hun werk.Ik kwam bij had niets ervan gevoeld en had gevraagd of het in orde was.Ze keken en zeiden niets . Ik wist genoeg……Ik begon te huilen en een broeder heeft me toen getroost.Daarna moest ik bij een cardioloog komen en zij vertelde me dat ikEen tumor in mijn rechteratrium had zitten.Ik hoorde niets meer , er flitste me van alles door mijn hoofd , en het belangrijkste , mijn zoon , hoe moest hij verder.Ik zag me al sterven.
Zie volgende verhaal
was durven aangeven dat ik iets niet wilde (doen).Na de cursus zou op 5 juni 2004 een barbecue-avond gehouden worden bij een van de cursisten ,
als leuke afsluiting van de cursus.
De dag ervoor vrijdags had ik wat dozen op de zolder gezet, en daarna voelde ik me wat kortademig.Die zaterdagmorgen hoeste ik wat bloed, maar zei niets omdat ik graag naar die barbecue wilde.Kreeg echter steeds minder lucht en een gevoel om mijn middel
of er een band steeds strakker werd aangetrokken.Toch eigenwijs en gaan.Ik was net daar en rookte een sigaret.Ik kreeg zo’n pijn dat ik begon te huilen.Er werd besloten de ambulance te bellen.Die van Maastricht kwam niet , omdat het in het buitenland was.Nou ja smeermaas, net over de grens.Dus toen kwam die van Genk en was mijn feestje afgelopen. SNIK.
Op weg naar het ziekenhuis in Genk deed iedere oneffenheid in de weg zeer.Eenmaal daar moest ik bijna een half uur wachten eer ze me eens een Pijnstiller gaven. Daarna echo’s gehad en een MRI scan.Liggen ging bijna niet ,dat deed zo’n pijn.Daarna naar de longafdeling , want er was geconstateerd dat ik long-embolieën had.Toen eenmaal bloedverdunners en pijnstilling aanrukte voelde ik me alweer snel iets beter.
De sigaretten gooide ik weg.Ik stopte maar meteen met roken want ik had de angst flink te pakken. Iedere dag waren er wel wat onderzoeken, zoals longfoto’s bv.Daarop zagen ze ook dat ik een longinfarct had gehad in mijn rechterlong.Ik had zo’n luchtslangetje in mijn neus waardoor ik ook beter kon ademhalen.
De vrijdag erop kreeg ik een echo van het hart via de slokdarm ,Omdat ze een donkere vlek bij het hart hadden gezien.Ik kreeg een roesje en ze deden hun werk.Ik kwam bij had niets ervan gevoeld en had gevraagd of het in orde was.Ze keken en zeiden niets . Ik wist genoeg……Ik begon te huilen en een broeder heeft me toen getroost.Daarna moest ik bij een cardioloog komen en zij vertelde me dat ikEen tumor in mijn rechteratrium had zitten.Ik hoorde niets meer , er flitste me van alles door mijn hoofd , en het belangrijkste , mijn zoon , hoe moest hij verder.Ik zag me al sterven.
Zie volgende verhaal
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
