Jaja, die goede oude Charley... Ze zeggen altijd dat een hond trouw is aan zijn baas, en dat was Charley ook zeker. Hij was trouw aan iedereen van ons gezin, maar hij wist ook dat hij maar 1 baas had, en dat was mijn vader. Maar helaas is onze lieve Charley niet meer bij ons. Natuurlijk is dit in het begin verschrikkelijk, en is mis hem nu al heel erg. Maar ik weet dat het het beste is voor Charley zelf, en dat hij geen plezier meer had in het leven. Eerder was het namelijk altijd een echte Jack Russell. Jack Russells staan bekend om hun felle karakter, en het zijn ondeugende hondjes. Dit was ook zeker van toepassing bij hem. Hij luisterde totaal niet, hij deed agressief tegen alle onbekende honden, maar ook tegen mensen. Hij was dus een echte waakhond. Dit deed hij omdat hij dacht dat hij ons moest beschermen. Als ik hem aan de lijn had en iemand praatte tegen me, begon hij meteen fel te blaffen en te grommen. Hij bedoelde het natuurlijk heel goed, en zoals ik al zei was het mijn trouwe kameraad.
Charley zou op 25 oktober 15 jaar zijn geworden. Een hele mooie leeftijd dus. Je maakt toch veel mee als je een hond 15 jaar hebt. Vroeger hadden we ook nog een andere hond erbij, een Duitse Staande langhaar, genaamd Babsy. Dit was altijd mijn hond. Zij was net zo oud als ik, we kregen haar toen ik pas een paar maanden oud was. We hebben Babsy helaas moeten laten inslapen op 7 december 2001, toen ze bijna 13 was. Ik weet nog goed dat we onderweg terug waren vanuit de dierenarts, en dat ik ontroostbaar was. Ik zei: "Ik weet zeker dat als Charley ooit dood gaat, dat ik dat nooit zo erg zou vinden! Ik weet zeker dat ik dan niet hoef te huilen!" Nou, wat ik toen heb gezegd neem ik helemaal terug. Ik denk dat ik maandag nog meer ontroostbaar was, dan 7 jaar geleden.
Vanaf dat Babsy er niet meer was, kon Charley geen seconde meer alleen blijven. Hij vernielde werkelijk alles: Van een ijzeren rooster in een deur, tot complete deuren. En hoe ongelofelijk het ook klinkt: Charley heeft zichzelf zelfs bevrijd uit een bench. U weet wel, zo'n ijzeren ‘kooi'. Hij heeft zo hard gebeten op de tralies, dat hij is kunnen ontsnappen. Al neem ik hem dit niet kwalijk, aangezien ik geen voorstander ben van een bench. Maar mijn moeder had een bench, zodat hij misschien alleen kon blijven. Begrijpt u nu wat ik bedoel, dat Charley een fel hondje was?
Toen Babsy er niet meer was, begon ik me ook steeds meer te bekommeren om Charley. Eerst was Charley altijd meer het hondje van mijn zus, maar toen zij op een gegeven moment uit huis ging werden de rollen een beetje anders. Ik heb veel met Charley meegemaakt. Vroeger was hij altijd een vervelend hondje, vooral t.o.v. Babsy. Hij fietste op Babsy, beet hem in zijn poten, in zijn oren, en noem maar op. En hij gunde Babsy vooral niets. Vandaar dat ik eerder niet zo'n fan was van hem haha. Maar ook was Charley heel erg slim.
Een paar jaar geleden is hij een keertje weg gelopen bij mijn moeder, ontsnapt via de achtertuin. Ik snap nog steeds niet hoe hij het überhaupt heeft gedaan, omdat de tuin omhoog loopt via een soort berg, en daarachter bevindt zich een druk begroeide berm. Maar goed, dat even terzijde. Ik was op dat moment niet bij mijn moeder, dus ik heb het niet meegekregen. Totdat de telefoon ging en mijn oma belde, met de vraag waar Charley was... Nou, bij mijn moeder dacht ik zo. Mijn oma zei: "Nou dat lijkt me sterk, Charley is namelijk bij mij..." Ik begreep haar niet helemaal. Toen bleek dat mijn oma de voordeur open had gedaan, en toen zat Charley opeens voor haar deur. Ze kon haar ogen bijna niet geloven. Ze zagen een uitgeputte, hijgende, maar wel blije Charley zitten. Geen riem, geen halsband, niemand die bij hem was... Ze was natuurlijk erg verrast, en belde meteen naar ons. Ongelofelijk. Want het is namelijk een behoorlijk stukje lopen hoor, vanuit mijn moeder naar mijn oma. Met de fiets is het toch wel zo'n 10 minuten tot een kwartiertje fietsen. En op dat moment waren ze ook nog overal aan het werk, dus er waren veel wegen die open lagen en/of af waren gezet. Hij heeft dus in zijn eentje een paar kilometer gelopen, over drukke wegen waar heel veel auto's rijden. En het is niet eens een makkelijke route. Ik denk dat hij de weg kende, omdat ik eerder vaak met Charley samen fietste. Ook fietsten we vaak vanuit mijn moeder naar mijn oma. Hij zat dan in een fietsmandje aan mijn stuur, nieuwsgierig om zich heen te kijken. Kennelijk kende hij daardoor de weg uit zijn hoofd. Nou, is dat nou een slim hondje of niet? Ik dacht het wel toch. En ook erg typisch dat hij naar mijn oma liep. Kennelijk is zij een persoon, waar hij vrijwillig heel graag naartoe ging. Dan kunt u meteen nagaan hoe hij gehecht was aan mijn oma. En dat was ook wederzijds.
Mijn oma vindt het dan ook verschrikkelijk dat Charley er nu niet meer is. En dat gevoel deel ik met haar. En ik niet alleen, maar ook de rest van het gezin. Zelfs op kantoor missen ze hem wel een beetje, omdat hij tegenwoordig toch heel vaak aanwezig was. Toch wel apart he, een kantoorhondje? Op die manier is Charley toch een soort erelid geworden. Een soort "mascotte" zeg maar. Ik denk dat Charley ons nu erg dankbaar is, dat hij in de hondenhemel is. Hopelijk komt hij Babsy tegen, en zijn andere vriendinnen zoals Doenja. Ik weet zeker dat hij dan weer heel gelukkig is. Want helaas was hij dat het afgelopen jaar niet meer. Hij kon niet goed meer lopen, en hij had geen levenslust meer. Het enige dat hij graag deed, was eten en slapen. Hij was ook erg dement, en daardoor vaak in de war. Dan wist hij niet meer goed waar hij was, en wat hij moest doen. Dat is toch verschrikkelijk? Als ik ooit zo zou worden, zou ik er ook het liefst niet meer zijn. En wie zijn anderen dan om dat tegen te houden? Ik vind dat niemand dat recht heeft. En zoals mijn vader al schreef in zijn Hartverhaal, als Charley een penning had kunnen dragen met ‘niet-reanimeren', had hij die zeker gedragen. Want Charley wou gewoon niet meer. Dus ik weet zeker dat we een goede beslissing hebben genomen. Gisteren is Charley naar het crematorium gebracht. Wij hebben afscheid genomen, en nu is het goed. Lieve Charley, ik hou echt heel erg veel van jou en ik zal je missen!!
PS: Dit hartverhaal heeft dan misschien niet veel met het hart te maken, maar het is de bedoeling dat u een hartverhaal schrijft en dat het dan oplucht. En ik weet zeker dat dit helpt.
)... Zonder hem is het toch anders op kantoor dat zeker... 
