Ligt het aan mij of aan?? 22/10/2011 21:44 profiel

Nee hoor het ligt niet aan jou...
Het overkomt meer mensen helaas.
Liep voordat ik uiteindelijk geopereerd werd ook al jaren bij een cardioloog.
Was niks aan de hand zei hij, behalve wat hoge bloeddruk......moest stress zijn.
Uiteindelijk na een second opinion bleek ik wel degelijk problemen met een klep te hebben en volgde redelijk snel een operatie.
Toch hoor je dit regelmatig, dat hartklachten over het hoofd gezien worden.
Wat je moet doen? WIst ik het maar...je hebt gewoon geluk als een huisarts het herkent en je doorstuurt.
Bij mij was het de plaatsvervangende huisarts en ik ben haar nog steeds dankbaar...na al die jaren van onbegrip.
Hoewel het nu blijkt dat ik toch te lang heb doorgelopen heb met die klachten met alle gevolgen van dien.
Sterkte en alert blijven...
Groetjes
Cesarina

Hallo Rene
wat een verhaal zeg,
het is niet normaal hoe je hier moet knokken om geloofd te worden
altijd hetzelfde het is stress!!!!!!
ik weet een ding de Artsen luisteren hier niet naar je druk druk en nog eens druk en geen tijd voor jou
het is niet voor niets dat ik voor alles naar Belgie ga daar word dag en nacht gewerkt in de ok en hebben de Artsen wel tijd voor jou verhaal
het is treurig maar waar!!!!!!
wens je het beste Nora

Hallo René,

Nee inderdaad, zo als Cesarina al zegt, het ligt niet aan jou.
Ik ben geboren met een lekkende mitralisklepafwijking en ernstige hartritmestoornissen. Mijn broertje hetzelfde. Huisarts bij geboorte-controle niks gehoord. Mijn broertje is wel regelmatig naar de kindercardioloog moeten gaan voor controle, maar ze konden niet voorkomen dat hij een hartstilstand kreeg en overleed. Wij zijn nogal smal, en dus was de medicatie veel te laag voor het probleem. Daar gaan ze meestal van gewicht uit. Daarna kreeg ik veel last van hartkloppingen in rust, ik werd direct nagekeken en jawel hoor... ook lekkende mitralisklep en hartritmestoornissen die uiterst zeldzaam zijn.
Ik kreeg medicatie voorgeschreven, bloeddruk verlagers en plaspillen. Ik was toen 11. Is een aantal jaar goed gegaan, maar in 2008 ging het dan goed mis. Kreeg een hartstilstand op 17-jarige leeftijd en door de val van mijn hoofd op de punt van het bureau en zuurstofgebrek gedurende 20 minuten, mag ik eigenlijk niet klagen. Ze hebben me toen 21x met de AED moeten shocken, voordat ik zelfstandig weer begon te ademen. Ik kan nu in principe lichamelijk weer alles aan op mijn oude niveau alleen studeren duurt nu zeker 15x zo lang dan voorheen. En dat frusteert geweldig.

Sinds mijn hartstilstand ben ik alleen maar aan het sukkelen, en laatst kwamen ze er pas achter dat ik zo'n uitzonderlijke hartritmestoornis had, dat ik eigenlijk proefkonijn ben. Heb na herhaaldelijke overdag-slapen-periodes hard aan de bel getrokken, want ik lag gewoon 20 uur op een dag te slapen omdat ik zo vermoeid was. Second opinion in Hasselt aangevraagd, nieuwe medicatie gekregen, weer hartrevalidatie, en nu gaat het wel.

Ik ben een tijd echt gefrustreerd geweest, vooral omdat ik direct na mijn hartstilstand ik het verstand had van een kleuter. Dat is niet voor te stellen, maar door het zuurstofgebrek en de klap die een deuk in mijn hoofd veroorzaakt heeft, was mijn logica helemaal weg. Mijn begrip was weg. Maar dat mensen dan daar heen gaan handelen, dat is erg. Na een tijdje is dat wel teruggekomen voor 80% maar ik weet gewoon hoe het voorheen is geweest en dat gaat je frustreren.

Mijn leven is er door een stuk lastiger geworden, maar ik mag niet klagen. Qua cardiologie: ze hebben het nu zover onder controle dat ik geen schok van de ICD heb gehad meer bijna 1,5 jaar lang Ik had binnen 2,5 jaar al 9 schoks van de ICD gehad.
Op genetica zijn ze ook aan het zoeken.

Maar wat je al zei: je moet geluk hebben dat een arts het herkend, en als het niet herkend wordt, meteen laten onderzoeken of het ernstig is of niet. Je kunt beter 1 onderzoek teveel hebben gehad, dan 1 te weinig.

Ik heb op een gegeven moment ook gezegd tegen mijn oude cardioloog die eerst me steeds naar huis stuurde met een goed hartfilmpje, heb ik ook gezegd, dat die klachten er niets voor niets waren. Ik kon vroeger alles doen, speelde tennis op B-niveau. En opeens is me alles te zwaar. Toen maakte me het absoluut niet meer uit of hij arts was of niet, (ik kijk een beetje op tegen artsen), en heb ik tegen hem gezegd, ik wil nu onderzoeken op alles wat er op cardiologisch vlak te doen is, het is verdomme mijn lichaam en ik moet er mee leven, dus doe er wat aan. Maar ook toen vond hij het niet kunnen dat ik zo reageerde, ik moest nog verder gaan revalideren en zeik en stuurde me naar huis. Ik heb het geweten, 3 ICD-shocks later op 1,5 maand en ik lag weer in het ziekenhuis.
Ik heb direct een andere cardioloog aangevraagd, die me toen wel serieus nam. Die heeft me toen ook uitgelegd wat er precies aan de hand was, en waardoor ze zo weinig konden doen. Ook hij zei van dat het een kwestie was van revalideren, en toen zonk me de moed weer de schoenen in. Alleen na een tijdje begon ik dan wel te beseffen dat ik gewoon een uitzonderlijk probleem had, maar het is de manier waarop je behandeld wordt door een arts.
Ik moet nu regelmatig terug op controle voor onderzoeken, en mijn nieuwe cardioloog zegt ook gewoon wat er aan de hand is en dat het hele team zeker elke week, als het niet al elke dag is over mijn probleem spreekt. Dan voel je je toch serieuzer genomen dan als er niks tegen je verteld wordt over het hoe en wat.

Maar het is jouw lichaam, en jij moet er je hele leven mee doen, en je intuïtie zegt je toch vaak of je goed zit of niet. Volg je intuïtie en vraag als je gevoel niet goed zit een 2nd opinion aan. Een keer extra kijken door een andere arts, frisse blik kan heel wat ogen openen.

Heel veel sterkte

Groetjes Irma

Hallo René,
Ook bij mij werd er niet geluisterd, in 2006 opgenomen met hartklachten zoals druk op de borst en snel moe.
De cardioloog was toen nog dr Stevens, een zeer arrogante persoonlijkheid die tijdens zijn ronde ontkende dat ik een patient van hem was ondanks dat de verpleegkundige het tegendeelde probeerde te bewijzen met mijn patienten dossier.
Verpleegkundige werd afgeblaft en hij liet mij links liggen met de mededeling "Het zal wel pericarditis zijn", en ik moest diclovinac slikken en werd na 5 dagen ontslagen ondanks een zeer slechte fietsproef.
In 2008 wederom klachten en zgn etalagebenen en werd doorgestuurd naar de vaatchirurg.
Daar kreeg ik na diverse onderzoeken te horen dat er vaten in de kuiten waren dichtgeslibt en ik kon kiezen tussen een operatie of wandeltraining.
Gekozen voor de wandeltraining en een hond aangeschaft om te moeten wandelen ook al regent het..
Echter voor ik weer terug moest voor controle kreeg ik in november 2008 een ernstig voorwand infarct en ben gelijk vervoerd naar Enschede en aldaar vier stents gestents geplaatst en veel schade aan het hart waardoor de pompfunctie nog maar 35% is daardoor hartfalen en ik nog maar een fractie kan doen van het gene ik kon.
Was zelfstandig ondernemer maar nu niet meer in staat tot werken.
En dit volgens mij alleen maar door de arrogantie van de toenmalige cardioloog.
Lees meer in mijn hartverhaal.
Veel sterkte in de toekomst,
Groeten Rob

Hoi René,

Wat een verhaal weer zeg! Ja, je moet vechten om geloofd te worden. Lees mijn verhaal "neem jezelf serieus".
Ik dram tegenwoordig net zolang door tot ze me serieus nemen.
Sterkte ermee!
Groetjes, José

is in nederland schijnbaar heel normaal heb 30 jaar long medicatie gehad, benoudheid werd steeds erger naar het mmc veldhoven en kreeg daar tehoren sorry is niks meer aan tedoen
ben naar uza antwerpen gebracht heb daar 3 maanden aan kunsthart gelegen transplatatie gehad en alles is weer oke laats werd mij gevraagd rookt u waarop ik bevestig dat ik een paar sigaretjes perdag rook,krijg je meteen tehoren dat je er dood aan gaat waarop ik meteen vroeg of medische misser wel goed zijn voor de gezondheid dit was meteen einde discusie heeft het ook nooit meer over roken gehad
gr frans

Mijn idee is geloof is jezelf.!! Geef goed aan wat je voelt en zeg ook dat je het er niet mee eens bent.

Vooral tip voor verpleegkundigen en artsen.
Luister naar je patiënt.
Je moet het namelijk van de info van de patiënt hebben en niet van je eigen wijs heid.

Verpleegkundige Piety