kluts kwijt 22/04/2009 14:48 profiel lupgens

hallo henri.
ik ken jou niet en de problemen die je beschrijft heb ik gelukkig ook niet, maar ik wens je wel het allerbeste en hoop en geloof dat je dit te boven komt
succes en sterkte
geert

beste geert,

dank voor de reactie,

henri

Beste Henri,

Heb zojuist een mailtje naar je inbox gestuurd in 2 delen, mijn reactie op jou verhaal.

Nogmaals veel succes,

vriendelijke groet,
Rob

Meer dan een derde van de patiënten met hartfalen kampt met depressieve gevoelens, met name vrouwen. Door deze klachten beter te herkennen en te behandelen, verbetert de kwaliteit van leven van deze patiënten. Dat blijkt uit onderzoek van Ivonne Lesman-Leegte. Ze promoveerde op 19 december 2007 aan de Rijksuniversiteit Groningen en verrichtte haar onderzoek bij het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG).

Haar onderzoek bevestigt dus dat depressie en hartfalen vaak samen gaan. Dat betekent in ieder geval dat je bij de psychiater / psycholoog inmiddels wel aan het juiste adres bent. Verder vond ik op de website van het UMCG niet veel nieuwe info hierover.

Zelf herken ik wel een aantal zogenaamde depressieve klachten, waarbij ik mezelf niet als depressief zou willen betitelen, zoals jij duidelijk wel bent. Ik tob ook niet, maar heb wel last van concentratiestoornissen, kan niet goed functioneren in drukke ruimtes, kan lastig (minder snel) schakelen van het een naar het ander en ben sneller emotioneel. Ik zou me kunnen voorstellen dat jouw drukke werk (veel indrukken vanuit een klas, veel geluid, veel vraag naar jouw aandacht e.d.) misschien niet een heel passende omgeving voor je is.

Sterkte,

Auktje

Lieve aukje, dank voor de reactie, een paar kanttekeningen, volgens de psycholoog ben ik niet depressief, maar ikzelf heb daar mijn twijfels over, maar als hij het zegt, neem ik aan dat herstel dus (spoedig) mogelijk is, Het vreemde van mijn werk vind ik dat ik het juist prettig vind om met jonge aktieve mensen om te gaan , de vraag naar aandacht, doet mij mijn sores vergeten.

groet henri

Beste henri,

Je verhaal verbaasde me enigszins.Als de operatie in fysieke zin geslaagd is moet je je toch binnen redelijk korte tijd beter gaan voelen, fysiek dus waardoor ook je gemoedstoestand erop vooruit zou moeten gaan?
Ik kan je maar één ding aanraden, uit de grond van mijn hart: don't worry, be happy.
Zet 'm op!

beste hippo, dank voor de reactie, voel mij fysiek inderdaad weer ok, had ook nauwelijks klachten voor de operatie, Heb ecg tests ondergaan enz alles ok, tot ik klachten kreeg aan mijn kaak, vervolgens catheristie en de operatie volgde.Heb veel geluk gehad, realiseer ik mij. Het vreemde is dat ik mij een jaar vrijwel nergens zorgen over gemaakt en nu alleen maar aan het tobben ben. Maar ok be happy zal ik proberen.groet henri

beste Geert,
ik herken veel in je verhaal. Ik kreeg 1 jaar geleden onverwacht een infarct; ambulance, dotteren, stent en levenslang medicijnen! Goed afgelopen, dus geen zorgen, er zijn ergere dingen. Afgelopen maart, tijdens een weekje Marokko, ging het weer mis.
En na deze ervaring, in een land dat in veel opzichten nog in de Middeleeuwen leeft, kan ik er maar niet bovenop komen. Alsof mijn keel wordt dichtgeknepen; dat varieert van licht knijpen tot een wurgende greep. Wordt toegeschreven aan angst en depressie. Maar hoe kun je zo kalm blijven?
Ik wens je rust en vrede met het leven; het gaat toch zoals het komt (of andersom!!) Sterkte, Anna