Je eigen vrouw reanimeren 23/12/2009 10:13 profiel Thebestalmere

Goedemorgen,

In december 2008 kreeg ik een melding van één van de havenarbeiders dat er een vrachtwagenchauffeur op de grond lag met een “vreemde blauwe”kleur lippen. Ik ben direct met mijn auto het terrein op gereden en naar de loods toe gereden waar de vrachtwagenchauffeur lag. Toen ik aan kwam rijden zag ik direct dat de vrachtwagenchauffeur hartstilstand had, ik ben meteen gaan reanimeren en na 15 minuten waren de First Responders van de brandweer aanwezig. De ambulance kwam een paar minuten later aan gezien dat dit in de Rotterdamse haven gebeurde is het gebied nogal groot. De vrachtwagenchauffeur heeft het gehaald en alles is goed gekomen. Ik voelde me sterk, dit was mijn eerste zelfstandige reanimatie. Ik heb diverse reanimatie meegemaakt en meegeholpen, maar dit gaf wel een goed gevoel. De rede dat ik dit vaker heb meegemaakt komt omdat ik bij het Rode Kruis werk als vrijwilliger, ik ben ook daarbij een SIGMA lid (Snel Inzetbare Groep ter Medische Assistentie, welke worden ingezet bij rampen, zoals “Enschede ramp, Volendam ramp”) en eens in de maand werk ik voor een medisch commerciële bedrijf bij grote house party’s. Dit geheel is voor mij een hobby en ik vind het leuk om andere mensen te hepen.

Echter nu komt de volgende ramp, op 11 november had ik overleg met de Gemeente Almere en andere diensten om de Sinterklaas intocht te bespreken, aangezien ik ook coördinator ben van het Rode Kruis voor grote inzetten was dit weer een bekende taak voor mij. Na het overleg reed ik rustig naar huis en denkend over het overleg wat we gehad hadden. Om 20:50 kwam ik de straat binnen rijden en parkeerde mijn auto voor de deur. Ik liep naar de deur en op het moment dat ik de sleutel in de deurslot wilde doen hoorde ik mijn dochter gillen ( 16 jaar) ik rende naar binnen en schreeuwde wat er aan de hand was. Mijn dochter vertelde dat mama “dood”op de bank lag. Ik rende de huiskamer binnen en zag dat mijn vrouw op de bank lag en blauwe lippen had en haar ogen waren weggedraaid. Gelukkig had mijn dochter de telefoon al in de hand en belde direct 112, ik trok mijn vrouw van de bank en ben direct gaan reanimeren, tijdens de reanimatie begon mijn vrouw te gaspen. Gelukkig had ik die week daarvoor tijdens één van de SIGMA lessen een mooie voorbeeld gehad van een ambu verpleegkundige die een hartstilstand fake met daarbij dat hij ging gaspen. Gaspen lijkt dat het slachttoffer zelfstandig ademhaalt maar dat is niet het geval. Ik ging door met reanimeren, ik stuurde mijn kinderen naar buiten om de hulpdiensten op te vangen. Na ongeveer een minuut of 8 kwam de politie binnen, gelukkig zijn alle politiewagen in Almere uitgerust met een AED. Ik ben samen met de politie verder gaan reanimeren en we hebben totaal 5 schokken gegeven. Ongeveer 5 minuten later kwam de ambu en op dat moment ben ik weggegaan naar buiten en stortte mijn wereld in. Gelukkig werd ik opgevangen door de politie. Na ongeveer 15 minuten was mijn vrouw stabiel en zijn direct onder politie begeleiding naar het Flevoziekenhuis gereden. In het Flevoziekenhuis bleek dat het goed mis was met mijn vrouw en dat ze snel moest worden overgeplaatst naar het AMC voor een spoed dotteren. Omstreeks 230 kwamen we aan in het AMC waarna mijn vrouw in handen kwam van de artsen. Om ongeveer 02:20 kwam ze weer aan op de hartafdeling, de dienstdoende arts vertelde mij dat het goed mis was met haar en dat de nacht de welke bekende nacht zou worden. Haar hart had een flinke opdonder gehad, 2 kransslagaders zijn verstopt en men heeft deze niet kunnen openmaken. Tijdens het dotteren heeft men wel diverse klonten weg kunnen halen. Tijdens de nacht heeft ze nog een hartstilstand gehad en men kon gelukkig haar hart weer op gang krijgen. Mijn vrouw heeft 5 dagen op de hartbewaking gelegen en is daarna overgeplaatst naar het Flevoziekenhuis om aan te sterken. 2 weken later heeft men wederom geprobeerd om te dotteren en jammer genoeg is dit niet gelukt. Op donderdag 10 december heeft men een bypass operatie in het AMC uitgevoerd, van de 5 bypassen zijn er 3 gelukt, de 2 andere bypassen had geen zin omdat het hart daar “dood” was. Op dit moment ligt ze nog steeds in het ziekenhuis en men weet nog niet of ze naar huis mag, a.s. dinsdag zal het AMC bespreken of ze een ICD moet hebben aangezien haar linkerhart kamer nog maar een output heeft van 31 i.p.v. 60.

Het verhaal hierboven is natuurlijk zeer verkleind, we hebben veel angstige dagen en nachten gehad, het AMC personeel was erg vriendelijk, ik mocht op haar kamer blijven slapen totdat ze werd overgeplaatst naar het Flevoziekenhuis. Het “probleem” waarmee ik zit is het feit dat ik graag mijn hobby uitvoer, maar niet op mijn eigen vrouw, en daar zit ik nu mee. Ik heb gelukkig hulp gekregen van het ziekenhuis en loop in therapie in het ziekenhuis en hoop dat (denk het wel) dat ik het een goed plekje kan geven. Al met al zijn we er nog lang niet en we moeten weer het licht zien dat alles weer goed komt.