Jagend en gierend hart 01/10/2009 09:48 profiel Paultje

Beste Paul,
Angst is een slechte raadgever.
Voor dat je naar het sportmedisch buro gaat zou ik als ik jou was toch even een bezoek brengen aan de huisarts en niet je kop in de wind gooien.
Eind oktober is nog een maand te gaan,als je naar de huisarts gaat heb je een rustige maand of een maand waarin je toch loopt te denken wat er allemaal in je lichaam aan de hand is.
Mochten er een paar dingen niet goed zitten kan dat nu bij de huisarts vastgesteld worden en kunnen er maatregelen genomen worden,zodat je niet voor overwachte complicaties komt te staan.
Even voor de goede orde als die ,aanwezig zouden zijn.
Voor hetzelfde geval is er niets aan de hand en is het conditiegebrek.
Je kunt het maar zeker weten voor jezelf en naasten.
En Paul,ik zie op je profielpagina dat je getrouwd bent en twee dochters hebt .
Zou jij daar de verantwoording voor durven nemen om niet naar de dokter te gaan ?

Vriendelijke groet, Peter IJpelaar

Ik hoor wat je zegt Peter, maar ik ben zo bang voor de gevolgen: stempel, stoppen met sporten en wie weet wat nog meer.

Maar je hebt absoluut gelijk.
Morgen zal ik eens bellen (nee..., ECHT!).

Bedankt voor je reactie.
Groeten,
Paul

He Paul, ik moet zometeen naar de huisarts voor controle van de bloeddruk en ik zit met het zweet in m,n handen.Denk niet dat ik geen angst heb voor het wittejassengebeuren maar wat moet dat moet.
En hou je aan je belofte, GAAN!!!

Ik hoop nog van je te horen..

Gr. Peter.

Hallo Paul,
Heb je er al over gedacht om tijdens het sporten een hartslaghorloge te gebruiken (met borstband) "Bijna elke aktieve wielrenner draagt tegenwoordig zo'n ding" zei m'n buurman-wielrenner destijds. Ik heb toen ook " zo'n ding" aangeschaft, toen ik destijds nog ritmestoornissen had. Het gaf me rust, ik kon zien wanneer ik de kritische grens naderde, om even gas terug te nemen. Veel plezier aan beleefd. En je hebt er al een voor een paar tientjes. Succes met je sportmeting.
Theo

Ja die heb ik al jaren Theo .
Daaraan zie ik ook dat ik de ene dag mijn hartslag niet in bedwang kan houden en de andere dag blijft hij op een laag nivo.
Dat laatste is prettig trainen, maar kan ook ertoe leiden dat je meer gaat doen dan goed voor je is (denk ik).
Vooral de wisselingen hierin maken me wat bezorgd.
Soms mis ik ook een piepje en even later lijkt het wel of er slagen ingehaald worden.
Misschien gebruik ik die meter ook wel te overdreven?

Hoeaj Peter!!! Een man een man, een woord een woord.
Vanmorgen heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts voor maandag meteen om 08:10 .

Ja, da's het gevaar Paul, als je jezelf teveel laat leiden door die uitslagen. Daar word je helemaal gek van, en is het ook niet voor bedoeld.

Heel verstandig dat je toch maandag even naar de huisarts gaat. Ik ben benieuwd.

Zo, alle afspraken gemaakt n.a.v. mijn bezoek aan de huisarts..
Vrijdag ochtend bij het diagnostisch centrum een longfunctieonderzoek en thoraxfoto.
Vrijdag middag mijn eerste afspraak bij de cardioloog (ik krijg natte handen als ik dit type).

De huisarts vindt het verstandiger als ik een inspanningstest doe bij iemand van cardiologie en niet dertien in een dozijn voor sporters die eigenlijk geen klachten hebben.
Klinkt aannemelijk.

Ik zit dus in de molen en zal zondag dus definitief niet deelnemen aan de halve marathon in Eindhoven.
Het hogere doel is een hele in 2010 en ik hoop toch zo dat dat er gewoon in zit...

ik help het je hopen Paul.

Succes a.a. vrijdag

groeten
Theo

Je hebt je woord gehouden Paul.
Ik hoop dat alles goed uitpakt en de volgende marathon is voor jou.
Zoals ik vertelde ben ik afgelopen donderdag bij de huisarts geweest voor bloeddruk ,dat was goed ,en nu moet ik a.s. vrijdag naar de cardioloog gelijk met jou alleen voor controle .
Elke keer als ik eraan denk krijg ik een soort gierend gevoel door m,n maag.
Paul,je bent echt niet de enige die natte handen krijgt,en het is voor je eigen bestwil.
Hou ik mezelf ook altijd voor alleen het werkt slecht.

Sterkte Vrijdag,Peter.

Ja Peter, als jij m'n vrouw en dochters in de strijd gooit wordt ik zwak..

Uiteindelijk lucht het ook wel een beetje op, want hier zat ik al een paar jaar tegenaan te hikken. Nu gaat er in ieder geval gekeken worden.

Mijn bloeddruk was trouwens ook te hoog, dus die krijgt ook aandacht en er wordt nog op cholesterol geprikt.

Ik wens jou ook succes voor vrijdag.
Bonkende groeten, Paul

Beste Paul,
hoe is het je afgelopen vrijdag vergaan met de onderzoeken.?
Ik ben benieuwd .
Heb je je voor niets banggemaakt?

Bij mij is alles goed verlopen en mag een jaar wegblijven.

Groeten,Peter.

Hallo Peter,

Vrijdag morgen heb ik de blaastest gedaan (eerst 3x zonder en daarna 3x met pufje) ik voelde geen verschil.
Er is ook een long- en hartfoto gemaakt.
De grafieken moeten nu eerst bestudeerd en geinterpreteerd worden voor ze naar de huisarts gestuurd worden. Zal een dag of 14 overheen gaan.

Vrijdag middag was de afspraak bij de cardioloog.
Hij heeft mijn hele verhaal aangehoord en er is een ECG gemaakt. Dat was in orde.
Bloeddruk was wel te hoog 160/90, maar ik vind dat me dat gezien de situatie maar vergeven moet worden. Helaas trappen ze daar niet in...
Mijn klachten duiden volgens hem niet specifiek op angina pectoris of ritmestoornissen.
Nu wordt vrijdag de 16e een Echo-Doppler van het hart gemaakt en maandag de 26e doe ik een inspanningstest.
Ik moet 3 buisjes bloed geven dat op tig zaken gechecked wordt, waaronder de schildklier.

Uitslag van dit totale onderzoek 06-01-2010
Ik ga er dus maar van uit dat het allemaal niet zo kritisch is.
De cardioloog vroeg me wel om gisteren tijdens de halve marathon van Eindhoven maar niet te starten. Dat had ik ook niet gekund, want daarmee zijn de klachten juist begonnen.

Dus..., nog zat te doen, maar vooral wachten helaas.
Tussentijds probeer ik wel lopend mijn conditie op nivo te houden.

Hoe was jouw bezoekje aan de cardioloog?

Groeten,
Paul

Halo Paul,
vrijdagmorgen vroeg opweg naar Gouda ,k heb de ervaring met het ziekenhuis als je vroeg bent gaan ze gewoon eerder aan de slag met je,en het was zo afspraak om negen uur ,geholpen om tien voor half negen,cardiogram gemaakt,bloeddruk gemeten 120/80 en helemaal onderzocht door de cardioloog.
Nou,alles goed ,ik kreeg een receptje mee voor een jaar tabletten,uiteraard onderverdeeld per maand ,en over een jaar terugkomen .
Melk en een broodje genomen in het ziekenhuis en om 10.00 uur was ik weer thuis.
Alleen in januari krijg ik via de huisarts een volledig bloedonderzoek.Maar dat krijg ik in het vervolg ieder jaar omdat er in de familie een verhoogd chlorestorol en suiker aanwezig is.

Maar wat jou onderzoek betreft,wat krijg je de uitslag laat. Vervelend.
Maar je kent het gezegde ,als ze maar enigzins wat vermoeden hadden ze je wel gehouden.
Nou Paul,sterkte verder goed dat je aan het het onderzoek begonnen bent ,dan weet je straks precies waar je aan toe bent.
En bekijk de marathon maar 3 maanden van de televisie.
Vr.Gr, Peter.

Zo lang kan ik niet wachten Peter (ongedurig typje...).

Mijn idee is dat als ik de 26e niet van de fiets val en de test gewoon overleef, ik ook met zelfvertrouwen weer een stuk durf te lopen.
Het lijf moet dat dan natuurlijk ook willen.

Ik zal laten weten wat de tussentijdse berichten zijn.

Groeten, Paul (al iets minder "tje")

Zo gaat ie goed Paul(tje), en denk een beetje
om jezelf, je bent er nog niet.
En ik denk ,weet haast wel zeker,dat ze zorgen dat je niet van de fiets valt.

Sterkte en groeten ,Peter

Inderdaad, ik ben niet van de fiets gevallen.

Het ging goed, mijn conditie bleek 20% (!) beter te zijn dan die van andere mannen van mijn postuur en leeftijd.
De bloeddruk was opgejaagd tot boven de 220 met een maximale hartslag van 176. Ik was tevreden.
Tot het moment kwam van uittrappen en herstellen. Licht in het hoofd, gapen en trillerig.
Zelfs moeten liggen en de cardioloog zelf werd er bij gehaald.
Inmiddels was mijn bloeddruk nog maar 90/60 en in het ECG was duidelijk zichtbaar dat er ernstig zuurstof tekort is in mijn hart.
Ik zei nog:"zit er een deukje in de grafiek?" waarop het antwoord was:"Zeg maar gerust een hele badkuip!".

De datum om de uitslagen te bespreken (06-01-2010) is meteen naar voren gehaald naar volgende week (04-11-2009). Toen ik vroeg of dat niet een dag later kon vanwege een zakelijke reis naar Parijs was de reactie:"Jij gaat voorlopig even helemaal nergens naar toe...".

Nu ook al medicijnen gekregen. Bloedverdunner en iets om het hart wat rustiger te maken.
Dat werkt volgens mij ook op de rest van mijn lichaam, want alles lijkt vandaag een beetje blurry en op afstand te gebeuren.

Volgende week zal ik dus horen of ze moeten kijken, dotteren of opereren.
Ik hoop er eigenlijk op dat het met medicatie onder controle te houden is.

Wel complimenten gehad dat ik zo heel erg goed naar mijn lichaam geluisterd heb. Na zoveel loopervaring weet je ook wel hoe je je voelt na een behoorlijke inspanning. Helemaal kapot zijn is lekker en geeft je zelfs energie. Moe zijn is anders en dat verschil heb ik gelukkig goed opgemerkt.


Zucht, groeten van Paul

Hallo Paul,
sorry voor de late reactie maar ik heb thuis ook het een en ander aan de hand.
Nou, overmorgen de uitslag ,spannend , maar ik vind het toch moedig dat je deze stap hebt genomen.Wie weet wat er zou zijn gebeurd als je was door blijven lopen.En misschien dat het met medicijnen onder controle is te houden.Toen ik voor de eerste keer de molen inging dacht ik dat mijn laatste uur geslagen had,maar alles wordt goed opgevangen.Iedere keer dat zenuwachtige gedoe als je naar het ziekenhuis toe moet van ,wat gaat er nu weer gebeuren,maar het viel bij mij nogal mee.
Ik hoop dat het bij jou ook zo is.
Nou Paul sterkte op 4 nov.Hou je haaks.

Groeten Peter.

Hoi Peter,

Hopelijk heb je thuis alles een beetje onder controle.

Tijdens mijn bezoek gisteren aan de cardioloog is bevestigd dat er een vernauwing is. Mijn hart is echter zo krachtig dat het bloed er gewoon door gepompt wordt. Op sommige plekken zelfs een verdikte wand.
Uiteraard kost dat ook de nodige kruim en dat maakt me sneller moe.
Dotteren is een optie, maar niet noodzakelijk. Dat zou alleen voor mijn eigen gemoedsrust zijn en mag ik aangeven als ik er behoefte aan heb.
Beetje teleurstelling dat die keuze nu opeens bij mij als patient ligt .

Ik heb nu naast de bloedverdunner en hartslagremmer ook nog een cholesterolremmer gekregen.
Binnenkort een afspraak met de sportarts (revalidatie) in het ziekenhuis om te zien op welk nivo ik nog kan sporten en waar ik vooral in het dagelijks leven rekening mee moet houden.

Begin januari nog terug naar de cardioloog na eerst weer een fietstest en bloedafname. Het lijkt dat ik wel in de molen blijf.

Groeten,
Paul

Beste Paul,alles is thuis weer onder controle,m,n vrouw begint ook al last van een soort bibberend hart te krijgen,is ook helemaal onderzocht, maar twee mogelijkheden blijven open of het is haar schildklier of het is werkstress,even wachten op de uitslag van het bloed.En de dochter van m,n broer 33 jaar heeft een tia gehad maar ook dat is weer aan de beterende hand.Maar nu voor jou,er zit eigenlijk een open einde aan je verhaal.Als je niet meer last krijgt zou je het misschien zo kunnen laten die vernauwing ,maar wat doet het op de langere termijn?Ik vind het ook een beetje raar dat de cardioloog de keus van het dotteren bij jouw neerlegd.Gek gezegd,gaat het fout dan had je moeten dotteren.Maar blijft het goed gaan heeft hij het bij het rechte eind.En hoe gaat het verder dan met sporten? Je bent nu toch sneller moe?
Moeilijke keus ,maar misschien groeien je gedachte er wel naar toe om wat aan te laten doen.
Misschien worden er in januari wel spijkers met koppen geslagen.
En over dat in de molen zitten ,heb ik ook aan moeten wennen ,maar het hoort er nu gewoon bij.
Sterkte en groeten Peter.

Hoi Peter,
Ik wens je een mooi en veilig 2010.
Het is even geleden dat ik hier was, vanwege werk.

Je krijgt ook nogal wat voor je kiezen zeg. Is alles weer onder controle?

Donderdag doe ik de tweede fietstest en dan wordt volgende week de uitslag besproken. Ik ben benieuwd, want door de medicijnen ben ik erg mat en mijn spieren hebben nu al een paar maanden de tijd gehad om te degenereren.
Voor mezelf wordt het steeds duidelijker dat er iets gedaan moet worden, want ik voel me te jong voor de medicijnen die een oude man van me maken (in alle opzichten )
Ik zal er zeker op aansturen om in ieder geval te kijken, met de hoop dat er meteen gedotterd kan worden. Ook eng, maar dan voel ik me daarna hopelijk wel fitter met de mogelijkheid om weer eens te lopen, want dat mis ik toch wel heel erg.

Ik was al bij de revalidatiearts en die zei dat ik kon lopen onder begeleiding van iemand die kan reanimeren of bij een fysiotherapeut op de loopband. Nou, dan hoef ik al niet meer... en bovendien kan ik het gewoon niet.

Groeten,
Paul

Hallo Paul,
ook voor jou een gezond en veilig 2010, ook voor mij was het even wachten tot afgelopen donderdag 7 januari. Mijn vrouw moest nl. ook fietsen in het ziekenhuis ,als laatste kontrole voor haar hart.
Eerst fietsen en daarna naar de cardioloog.
Nou het fietsen ging prima tot ze bijna op het eind van haar stokje ging,maar dat kwam gelukkig omdat ze zich waarschijnlijk te veel had gegeven en totaal geen conditie heeft.
En ik maar op de gang wachten waar ze bleef.Efin ze was opgekalefaterd en toen naar de arts.
Alle onderzoeken zijn helemaal in orde en alles is terug te voeren op een drukke baan en opgehoopte werkstress,en ze hoeft niet meer terug te komen in het ziekenhuis.
Met mijn nichtje gaat alles goed ,die is weer helemaal opgeknapt en is nu onder behandeling in het erasmusziekenhuis in rotterdam.Dus alles is weer een beetje op de rails.
Ik hoop dat alles weer goed komt met je
En wat de medicijnen betrefd,inderdaad daar voel je je conditioneel gezien steeds meer een ouwe vent bij worden, hoewel het bij mij per dag veschild.
Nogmaals ,ik hoop dat binnen korte termijn ook iets voor jou uit de bus komt want zoals bij iedereen het duurt en het duurt zonder een klare uitleg of oplossing
Laat van je horen als je wat meer weet.
Groeten, Peter

De fietsproef was weer niet goed (afwijking in ST-segment).
200W tegen 220W in november. Toch nog steeds 10% boven het gemiddelde van andere mannen van mijn leeftijd, postuur en gewicht...

03-02 wordt ik gecatheteriseerd, want de cardioloog wil toch weten wat er nu precies aan de hand is.
Spannend, maar er gebeurt in ieder geval iets...
Hopelijk vinden ze iets dat ze op kunnen lossen en niet iets waar ze niet bij kunnen of "toch het best met medicijnen onder controle gehouden kan worden".

Het weer wordt beter, ik wil mijn loopschoenen weer aan!!!
Als ik zo in feb/mrt geholpen wordt stel ik me voor dat een marathon eind van het jaar nog moet kunnen.

Alvast sterkte Paul op 3 februari,hopen dat er nu iets uitkomt dat je klachten veroorzaken.Mogelijke oorzaak van je mindere fietsproef zou kunnen zijn dat je misschien minder conditie hebt gekregen in de afgelopen maanden?
En dat je trek krijgt in je loopschoenen is toch een goed teken ?
Je hebt alles een plekje gegeven ,geestelijk, en is dat de reden dat je zin krijgt om te lopen.Ik denk zo maar en beetje hardop,misschien is het wel heel anders,maar het zou zomaar kunnen.
Sterkte en tot horens ,Peter.

Direct bij aanvang van de catheterisatie kreeg ik al een nitrospray. Ze hadden "iets aan zien komen".
Verder is alles goed verlopen en ik heb nergens last van gehad of zelfs maar iets gevoeld. Morgen weer (bij wijze van).

Er zijn zowel in de linker- als de rechter kransslagader vernauwingen gevonden over een langer traject. Beide ongeveer 60%.
Volgens de cardioloog zijn ze alletwee technisch niet bereikbaar en kunnen dus niet gedotterd worden. Oplossing moet dan een omleiding zijn. Toen ik dat hoorde werd ik opeens een heeeel klein lange-afstand-lopertje.
Directe noodzaak is er niet om te opereren, maar moeten we dan wachten tot het wel acuut is?
Er wordt nu overlegd met het team uit het Catharinaziekenhuis en daarvan krijg ik dan 10-02 bericht.

Operatie voordelen :
-er is nu nog geen schade
-nu is mijn conditie nog voldoende om te incasseren
-nu heb ik nog de leeftijd om van het voordeel te genieten
-het zou onzekerheid wegnemen

Operatie nadelen :
-je loopt risico
-lang revalidatie proces
-narcose
-levert misschien juist onzekerheid op


Mijn moeder (die afgelopen 18-01 overleden is) zei altijd:"Het komt goed". Daar houd ik me maar aan vast.

Groeten,
Paul

Nou Paul, allereerst nog gecondoleerd met het verlies van je moeder.
Voor de rest ,dit is een lelijke tegenvaller.
Wachten tot het accuut is ? Ik weet wel dat ik in jouw plaats voor een operatie zou kiezen nu je conditie nog "optimaal" is , maar we zijn niet allemaal hetzelfde ,en ik sta niet voor de keus.
Een optimale conditie is toch het minimale voor zo,n ingreep.
Ik wens je heel veel sterkte met je keuze,en ik hoor nog van je .

Groeten ,Peter

Inderdaad Peter, als dotteren geen optie is zou ik inderdaad ook aandringen op een operatie. Mijn argumentatie daarvoor richting cardioloog heb ik al helemaal klaar.

Gisteren kreeg ik echter per post het bericht uit het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven dat ik toch volgende week dinsdag ben ingepland om te dotteren.
Daar ben ik blij mee (klinkt gek) en ik hoop dat het me brengt wat ik ervan verwacht. Ik zal laten weten hoe het verlopen is.

Groeten,
Paul

Beste Paul,
ik hoop op dit moment woensdag 17 februari dat het je inderdaad gebracht hebt wat je er van verwachten kunt.
Lekker rustig aansterken .
Hou je haaks
groeten Peter.

Het leed is geleden.

3 plaatsen gedotterd en 2 stents geplaats.
Nu weet ik ook welk gevoel er bij een infarct hoort. Het confronterende is dat ik dat gevoel herken van een hardlooptraining, ooit eens op kantoor en zelfs eens in bed.
Waarschuwingen genoeg gehad dus.

In de rechter kransslagader waren 3 richtingen op een splitsing verstopt (1x 50% en 2x90%). Technisch een uitdaging heb ik begrepen.
In de linker kransslagader een vernauwing van 99% en een van 50%.

Die twee van 50% zijn zo gelaten en die 3 forse zijn behandeld.
De cardioloog veranderde na afloop in "de geest van de toekomst" en wees me enkele plekken aan die ooit nog wel aan de beurt komen...


Voorlopig ben ik erg tevreden.
Groeten,
Paul

Nou Paul jij hebt het voorlopig wel gehad.Overigens wel een vrolijke vent die cardioloog om je vast voor te bereiden op een volgende keer.
Kan je nagaan wat er allemaal in je bast heeft afgespeeld.
Maar je komt er weer bovenop en ga straks lekker weer van alles genieten,lekker opknappen en van je gezin genieten,dat is het allemaal waard.Ik spreek je nog wel ,tot horens Peter.

07-04 200W gefietst en dat is precies hetzelfde als voor de behandeling.
Ben ik er dan niets mee opgeschoten? Die vernauwingen waren toch niet zomaar iets.

Op 14-04 had de cardioloog een andere verklaring; voorheen was mijn maximale hartslag 176 en nu nog maar 153. De betablokkers zijn nu pas goed aangeslagen blijkbaar.

22-04 ga ik naar de sportarts en begin ik met hartrevalidatie. Een martahon in 2010 (of uberhaupt ooit) zal er niet in zitten, maar dit jaar wil ik in ieder geval een wedstrijdje ergens lopen van zo'n 10-15 km.
Die marathon? 2011 dan maar

Ik voel me goed en tussen mijn oren begint het ook weer een beetje op orde te komen. Het is nu gewoon een kwestie van conditie opbouwen, want kortademig ben ik nog steeds.

Op advies van de revalidatiearts heb ik een fiets gekocht en mijn vrouw dezelfde.
Goed plan, want nu kunnen we samen tochtjes maken.

Op vakantie geweest op Karpathos. In het zwembad van hotel of appartement probeer ik elk jaar onder water heen en weer te zwemmen (in de lengte hoor!). Vorig jaar haalde ik met veel moeite 1 lengte (waren er toen al problemen?). Dit jaar haald ik met heel veel moeite en een blauw hoofd 2 lengtes...
Een Deense vader en zijn zoon van 15/16 haalden amper een breedte

Gisteren hebben mijn vrouw en ik samen hard gelopen!!
3,5 km aaneengesloten kunnen lopen. Ik voel het: I'm back!

Ik ben weer meteen begonnen om de statistieken bij te werken, want dat heeft me een tijdje niet zo geinteresseerd.
Gewicht, BMI, gelopen afstand, tijd, enz. (ik ben een beetje een nerd in dat opzicht).
Doelen staan weer op de kalender:
1) dit jaar een 10-15 km
2) voorjaar een halve marathon
3) jaja, hij zit in m'n hoofd, maar durf er nog geen datum op te plakken: een marathon (eind 2011, begin 2012?)

Groetjes,
Paul

Nou, dat had ik me anders voorgesteld...

Ik ben helemaal niet back, ik ben alleen aan het opbouwen.
Die 10-15 km van 2010...: ik kan in mijn handen knijpen als ik dat dit jaar kan lopen.

Valt nog vies tegen, maar ik geef niet op.

Grts,
Paul