Hartverhalen op hartpatiënten
En weer moet ik een stap terug doen, weer gaat het steeds minder. Maar toch wil ik proberen, mijn tijd op deze aarde nog een poosje te rekken.Wij moesten van de week weer voor controle naar de HA en die schrok toch wel weer en toen zijn wij maar weer gaan zitten brainstormen, wat er nog toe te voegen is, zodat er iets meer energie overblijft. Bij het vorige bezoek aan de HA zijn we al overgegaan op een lichte overdosis van de medicatie en dat heeft wel gezorgd, dat ik minder vaak pijn op de borst heb, dus dat was pas 1, maar de energie werd er niet groter van. Nu heeft de arts maar besloten, dat wij nu op het punt zijn gekomen, dat hij voortaan op huisbezoek komt en dan aan het eind van de bezoeken, zodat ik mijn middagrust toch krijg, want anders lever ik daar weer op in. Kan hij meteen zien, hoe belabberd ik mij voel, als ik net wakker ben, ha ha. Het wachten in de wachtkamer en de uitloop werden toch te veel, want ik stond altijd als laatste patient, zodat er voldoende tijd was voor een goed gesprek.Misschien dat wij hiermee, weer een klein beetje reserve krijgen voor een keertje naar buiten of een keertje naar de winkel, want dat zat er al een hele poos niet meer in. Het zal ook betekenen, dat ik hier wat minder kom en zal schrijven, want jullie snappen, ik vind het heel zinvol en erg leuk, maar er zijn nog leukere dingen, zoals iets gezelligs met mijn man doen. Wie weet, kom ik toch nog aan het opknappen en dan zal ik jullie weer tot vervelens toe lastig vallen.Ik ben blij met alle steun die ik tot nu toe van velen van jullie kreeg, dat doet een mens goed.Laten we met zijn allen de moed er in houden en gaan voor een mooi 2009.Ik wens iedereen GOEDE DAGEN.
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
(0 stemmen)
