Hartverhalen op hartpatiënten

Ik durf niet meer weg met mijn man 30/08/2008 18:31 profiel Mamianka

avatar

Ik ben Marjan, 55 jaar en Ton mijn man is 59 jaar. 1 oktober 2006 heeft Ton zijn eerste hartinfarct gekregen. Krabbelt weer op maar kan nog maar voor 70% aan het werk. Daarna was ik bang maar het ebde weer weg. Februari 2008, we zijn bezig ons huis te verkopen en hebben een prachtig appartement aangeboden gekregen. Ton krijgt hartritmestoornissen, komt in het ziekenhuis terecht en mag na 2 dagen weer naar huis. Als het gebeurt, zijn we op visite bij onze jongste zoon.
Weken zijn we daar niet meer geweest want ik durfde nergens meer heen met Ton.  Begin april weer hartritmestoornissen, weer ziekenhuisopname en weer met  2 dagen naar huis. Dat was 7 april, 17 april wordt hij tijdens het eten van een broodje döner erg slecht. Ambulance is er gelukkig snel en weer blijkt (achteraf) hartinfarct. Alleen deze keer een bloeddruk van 50 om 33, we gaan met loeiende sirenes naar het ziekenhuis.Van tevoren worden de liften vastgehouden in het ziekenhuis zodat we meteen naar boven kunnen, haast is geboden. Na een week mag hij naar huis. Ik durf echter geen broodje döner meer te eten, onzin natuurlijk, maar zo werkt het op het ogenblik bij mij.
Hij wordt echter snel voor 100 % afgekeurd.
Ik durf bijna niet meer weg, niet zonder hem maar ook niet met hem. Zonder hem gaat inmiddels weer, want ik werk nog 16 uur per week en dat gaat gewoon door. Met hem is eng, hij ziet bleek en ik stress weer, hij  transpireert en ik flip bijna, zo gaat het overal. Heb maatschappelijk werk aangevraagd en na 10 weken wachttijd gekregen maar dat werkt echt niet.

Dit moet naar mijn idee toch veel meer mensen overkomen? Dat ze niet meer weg durven met hun echtgenoot(ote) die een infarct heeft gehad? Hoe gaan jullie hier mee om?

Ik heb nu vakantie van mijn werk en wil dolgraag 1 of 2 dagen weg maar ik durf niet. Gaat het, wel, voel je je goed, kun je nog? Ton wordt er ook niet goed van en dat begrijp ik best maar ik kan niet anders.
Help me. aub met uw verhalen en vertel hoe het bij u ging en of het nu weer goed gaat.

Commentaar (9)
  • Marly
    avatar
    Beste Marjan,

    wat vreselijk voor u. Het is heel jammer dat u veel dingen niet meer durft, maar ik vind het wel begrijpelijk. Ik kan u er zelf moeilijk advies over geven, maar ik wil u wel even een tip geven. Vanuit de Stichting organiseren wij ook reizen, deze kunt u bekijken op www.hartbrugreizen.nl. Deze reizen zijn met medische begeleiding, en dit houdt in dat ze meteen ingrijpen als er iets gebeurt. Veel mensen vinden dit een geruststellend, veilig gevoel. Misschien is dit wel een goed idee voor u en uw man. Maar die keuze is natuurlijk aan u. Ik hoop dat er veel mensen reageren op uw hartverhaal, maar die kans acht ik groot, omdat er waarschijnlijk veel mensen zijn die in dezelfde positie zitten als u. Heel veel succes ermee!

    Groetjes Marly
  • Jan van Overveld
    avatar
    Beste Marjan. Allereerst welkom op Hartgentoen. Ik denk dat er veel mensen in een soortgelijke situatie als de door jouw omschreven verkeren. Vaak speelt angst een hele grote rol in het verwerken van dergelijke gebeurtenisen. Niet dat ik het daarmee wil bagatelliseren, maar het speelt vaak mee. Echter gezien jullie leeftijd zou ik jullie willen adviseren om de mening te vragen van een gespecialiseerd team. Is Ton al in een hartchirurgisch centrum geweest voor een deskundig advies? Zo ja:waar, zo nee: dat moet hij doen. Als jullie behoefte hebben om veilig op vakantie te gaan, kunnen jullie altijd mee met de Stichting. Hartpatienten Nederland organiseert reizen vanuit een dergelijke behoefte. Bel naar: 0475 - 317272. Dit jaar zijn er nog reizen naar Dresden, Barcelon en de cote-d'Azur.
  • Job Pieter Tent
    avatar
    Dag Marjan,
    Ik lees net uw belevenissen. Wat erg voor u en uw man. Ergens komen deze beperkingen mij bekend voor. Iets andere situatie; Mijn vader heeft een auto-ongeluk gehad in 2000. Linkerzijde van zijn lichaam is verlamd en traumatisch hersenletsel, zoals ze dat zo mooi noemen. Afgezien hier van kan hij bijna niet praten en heeft intussen verzwakte longen. Ik en mijn moeder verzorgen hem intussen al 7 jaar. Sinds zijn ongeluk heeft hij 12 keer op sterven gelegen. Meestal door een zware longontsteking. Die werden vaak veroorzaakt door het verslikken in iets, drinken of voedsel. Uit angst dat hij weer op sterven komt te liggen geeft mijn moeder hem alleen maar gemalen eten. (ik het hier niet mee eens)
    Wij zijn intussen al verscheidene keren met mijn vader op vakantie geweest. Misschien een beetje onbegrijpelijk. Gezien hij absoluut niet voor zichzelf kan zorgen, maar kwaliteit van leven vinden wij toch erg belangrijk. (rest staat hier beneden)
  • Job Pieter Tent
    avatar
    Het is anders voor vrouwen als voor mannen, dat is weer te merken. Mijn moeder is ook erg geneigd om moederlijk tegen hem te praten. Aan mijn vader is ook te zien dat hij zich daar rot aan ergert.Ook ik vind dat erg om dan te horen.
    Ik heb altijd op mijn moeder ingepraat zodat ze ook echt durfde op vakantie gaan (met succes). Maar ik zie ze ook niet samen weg gaan. Het is dan altijd beter om nog iemand bij je te hebben. Als u het mij vraagt, ga en geniet van een vakantie. Dat kan inderdaad goed met de begeleide reizen.
    Beperk uzelf niet, er is inderdaad een kans dat er wat gebeurt, de kans is groter dat u geniet en wat meer tot rust komt. Neem daar dan lekker een broodje kebab en geniet gewoon. Een beetje zon en frisse lucht zorgt al snel voor wat meer kleur in zijn gezicht. Als hij rust nodig heeft, geeft hij dat toch wel aan.
  • Job Pieter Tent
    avatar
    Ook wij hebben een keer in een hele vervelende positie gestaan op vakantie. Op Tenerife kreeg mijn vader weer eens longontsteking, niet best en het waren ook echt en paar zware en zeer enge weken, maar één ding viel mij op. Mijn vader kreeg hier topzorg.
    Helaas paste niet mijn hele tekst in één vak, vandaar drie.
    Heel veel succes er mee. Ik hoop dat u er snel op uit gaat.Hou ons aub op de hoogte :)
  • Anneliese
    avatar
    Het lijkt me vreselijk als je inderdaad de hele dag met schrik voor iets ergs moet doorkomen. We kunnen nu wel heel goed zeggen dat dit minder zal worden in de loop der tijd, maar daar schiet je op dit moment niet echt mee op.
    Een pasklare oplossing kan ik je helaas niet aanreiken, maar ik weet uit ervaring met mijn ouiders dat er over praten (of schrijven) wel helpt.
    Horen dat ook anderen met dergelijke problemen kampen, dat je niet de enige bent, misschien eventuele tips van anderen, het kan allemaal helpen.
  • hans1945
    avatar
    :D Hoi, Ik begrijp U heel erg goed, ik heb precies hetzelfde, altijd bang dat HET gebeurt, als je er wel bent, als je er niet bent. Wij zijn naar mijn zus op vakantie geweest, in Ierland, na overleg met de cardioloog, alle medicijnen etc. op papier, de ziekenhuispapieren, de prikpennen en insuline etc.etc. mee op reis, alles voorbereid, en we hebben genoten.Zorg dat de angst je leven niet gaat beheersen, dan heb je geen leven meer, geniet maar van elke goede dag, en ga proberen er op uit te gaan. Sterkte ermee
  • Helmons
    goedenavond,

    drie jaar geleden benik in elkaar gezakt en had ik een bloeddruk van 38 om 25,
    en 3 maanden later ben ik gereanimeerd op de operatietafel ong. 30 min..,
    mijn man wil nu ook nog niet met mij op vakantie, maar het is zijn angst,
    ik heb er wel begrip voor, als partner denk je je partner misschien wel kwijt te zijn en je kunt niks.
    Zelf heb ik die angst niet, maar we gaan nu doen wat we kunnen,
    in de vakantie en op bezoek, stap voor stap gaat mijn man mee
    in dit tempo en zelf denk ik dat we volgend jaar of het jaar daarnaar, bij leven en welzijn, weer is een nachtje weggaan.
    Verder ben ik nooit meegegaan in de angst van anderen,
    ik ga gewoon zelf weg en heb geen mobile telefoon bij enz. enz.
    sterkte.
    Riena
  • luttmer3
    avatar
    beste marjan,hier antoon uit helmond heb zelf 3,5 jaar geleden een hartstilstand van vijf minuten gehad,heb maar een week in het ziekenhuis gelegen en ben na drie en een halve maand al weer gaan werken,het was in het begin wel moeilijk,maar je moet er zelf sterk achterstaan om te slagen en de draad weer op te pakken.bij mij op het werk hebben ze er niet bepaald veel begrip voor,vandaar veel stress.ben zelf toch na drie maanden op vakantie geweest.als hij zelf tegen jou zegt het wel aan te durven zou ik toch wel eens een keertje 1 of 2 dagen weggaan.ons heeft de vakantie zeer goed gedaan.hoplijk hebben jullie hier iets aan groetjes en sterkte van antoon luttmer uit helmond
plaats een reactie
reactie:
[b] [url] [quote] [img] 
:D:):(:0:shock::confused:8):lol::x:P
:oops::cry::evil::twisted::roll::wink::!::?::idea::arrow:
Security
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Hoe waardeer jij dit hartverhaal:

(0 stemmen)
 

SEO by AceSEF
hartfalen - hartstichting - hartinfarct - hartritmestoornis - hartaanval - lotgenoten - hartkleppen - dotteren - hartstilstand - hartoperatie - boezem fibrilleren - hartproblemen - symptonen hartaanval - hartafwijking - openhartoperatie - hartrevalidatie - hartklepoperatie - overslaand hart - sporthart - hartonderzoek - hartchirurgie - harttransplantatie - aangeboren hartafwijking - hartkwaal - hartcentrum - kunsthart - dotterbehandeling - hartaandoening - hartziekte - hartmassage - aangepaste vakanties - begeleid reizen - zorgvakanties - harttumor - donorhart - hartcentra - steunhart - hartslag - hartkloppingen - sitemap