ik ben bang 28/04/2011 21:10 profiel semden

Beste Sylvia,

Ik kan me voorstellen dat het schrikken voor je was als je man naast je een hartstilstand krijgt.
Die angst die je hebt zal niet snel verdwijnen die angst zal ook bij je man aanwezig zijn.
Natuurlijk slijt dat ook met de tijd echter vergeten doe je dat nooit.
Ik vraag me echter een ding af heeft men in het ziekenhuis waar je man geholpen is geen hulp aangeboden?
Zij kunnen je leren met die angst om te gaan want anders hebben jullie beiden geen leven meer Sylvia.
Je kunt ook een cursus gaan reanimeren gaan volgen dan weet je als er weer zoiets gebeurd hoe je moet handelen echter voorkomen kun je daar niets mee.
Een hartinfarct kan iedereen krijgen Sylvia.
En vergeet een ding niet je man is nu geholpen en ik neem aan dat hij onder controle staat van een cardioloog.
Dit moet je toch ook weer een stukje zekerheid geven.
En garanties krijgen we allemaal niet Sylvia.
Ik weet van mezelf dat mijn vrouw na mijn hartinfract ook altijd angstig was in het begin was het zo erg als ik even buitens huis was en wat langer weg bleef dan ging bij mij de mobile telefoon.
Wij hebben toen ook hulp gaan zoeken en ik moet zeggen dat heeft geholpen.
Dus niet met je angst blijven rondlopen.
Mischien ter gerustelling ik ben ook hartpatient bij mij hebben ze op
4 april 2011 een ICD geimplanteerd omdat ik hartritmestoornissen had en als mij iets gebeurd ik ben inmiddels maar alleen.
Ik probeer daar echter niet aan te denken Sylvia.
Ik weet het alles wat ik hier schrijf is een schrale troost voor jou en je man echter probeer weer te genieten van het leven Sylvia.
Als je beide in voortdurende angst moet leven dan heb je beide geen leven meer.
Ik wens jou en je man heel veel sterkte de komende tijd.

Groetjes Jos

Hallo Sylvia,

Is je man aangemeld voor hartrevalidatie?
Bij hartrevalidatie krijg je ook 5 informatiemodules over hartinfarct, 1 van de arts, 1 van de psycholoog, 1 van maatschappelijk werker, 1 van de dietiste en 1 over stoppen met roken. Daarnaast ga je in een groepje ook sporten onder begeleiding van fysiotherapeuten. Bij de info modules mag de partner ook meekomen. En kan je een individueel gesprek vragen om over je eigen situatie te praten.

Ik heb eind januari 2011 een hartinfarct gehad en er is toen een stent geplaatst in mijn kransslagader. In het ziekenhuis vroegen ze of ik daarvoor aangemeld wilde worden. Je ontmoet daar mensen die ook een infarct hebben gehad, maar ook met andere hartproblemen. Mij helpt hartrevalidatie wel om het gewone leven weer op te pakken.
Sterkte, Sonja

Ik kan me je angst ook erg goed voorstellen. Wat jij hebt meegemaakt, was heel heftig. Niet te vergelijken met een ´standaard´ hartinfarct van iemand die kramp krijgt en in het ziekenhuis belandt. Dat je nu bijzonder angstig bent, lijkt mij volkomen normaal. Als je dit niet zou zijn, mankeert er iets aan je. De revalidatieperiode en natuurlijk de controles zullen je vertrouwen heus in de loop van de tijd laten toenemen. Maar vergeten doe je het nooit. Ik ben me ook bewust dat ik een kind van de dag kan zijn en mijn man ook. Gelukkig komen die gedachtes alleen af en toe boven en kunnen we verder vrij normaal leven. Wel is duidelijk dat mijn partner veel bezorgder is dan ik. Dat schijnt vrij gangbaar te zijn. Je kan van jezelf niet verwachten dat je deze super beangstigende ervaring zo maar achter je laat. Dit gaat zeker een tijd duren en jezelf forceren omdat je je geen zorgen zou mogen maken, werkt niet. Tijdens de revalidatieperiode kan je als partner meer dan eens ook meekomen. Ik kan me voorstellen dat je wel eens met een cardioloog zou willen praten zonder dat de patiënt erbij is. Het heeft me eigenlijk verbaasd dat dit niet voor mijn partner 'geregeld' was.
Misschien helpt het je om je zorgen van je af te schrijven. Dat kan hier, dan kunnen we met je meeleven, maar het kan ook net zo effectief voor jezelf, ouderwets als een dagboek in een schrift of in je computer.
Je bent op een hele nare manier geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Ik hoop dat jullie deze ervaring goed kunnen verwerken.
Houd moed.

ik snap de angst
ik heb in het ziekenhuis en hartstilstand gehad en dat was heel eng mijn moeder had net me spullen gehaald en kwam net aangeloopen heb na me hartstilstand 2 weeken naast mijn moeder geslaapen omdat ze bang was dat het nog en x zou gebeuren zelf heb ik ook niet meer goed geslaapen tot tehooren kreeg dat het niet nog een x kan gebeuren. en nog ben ik soms tog bang

Mijn man zakte tuis ineens weg, ik 112 opgebeld, binnen 4 minuten kwam de ambulance..Later kwam er een tweede ambulance..
In het ziekenhuis, kreeg hij zijn eerste hartstilstand, na reanimeren kwam hij weer bij, maar daarna kreeg hij zijn tweede hartstilstand..
Met spoed kreeg hij een nood-pacemaker, en daarna een definitieve...
Hij heeft dus een pacemaker en werd gedotterd, en twee stands zijn er bij hem geplaatst..
Nu gaat het weer heel goed, en hij werkt weer als vanouds..
Volgens de cardioloog is hij nu veiliger dan iemand die het niet heeft...Kortom alles is weer goed..en dat allemaal door de cardioloog Janssens en zijn medische staf in het ziekenhuis de "Honte"