Hartverhalen op hartpatiënten
HULP 13/07/2010 05:18 profiel isabel77
Mijn naam is Isabel en ik ben 33 jaar.
Sinds 2008 is bij mij dilaterende cardiomiopathie geconstateerd.
Toen ik naar het sinkt lucas andreas ziekenhuis ging, was mijn hartfunctie van 29%. na 5 weken verblijf,hart revalidatie, beweging en naturlijk medicijnen is de functie tot 38.9% gestegen, wat volgens de cardioloog niet goed genoeg is.
Ik moet boven de 40% komen zodat ik niet naar de transplantatie lijst moet gaan.
Dit heeft een enorm last op mijn relatie en aan mijn zelfvertrouwen. ik ben vaak verdrietig, gedeprimierd en vooraal gefrustreerd.
Vorig maand ben ik door de UWV 100% arbeidsongeschickt verklaard en dat heeft de hele situatie nog erger gemaakt.
Ik voel me "officieel nutloos".
Ik ben op zoek naar mensen die hetzelfde meemaken, het liefst in mijn leeftijd.
Ik wil graag tips horen en misschien nog mijn relatie nog reden.
Groeten,
Isabel
Sinds 2008 is bij mij dilaterende cardiomiopathie geconstateerd.
Toen ik naar het sinkt lucas andreas ziekenhuis ging, was mijn hartfunctie van 29%. na 5 weken verblijf,hart revalidatie, beweging en naturlijk medicijnen is de functie tot 38.9% gestegen, wat volgens de cardioloog niet goed genoeg is.
Ik moet boven de 40% komen zodat ik niet naar de transplantatie lijst moet gaan.
Dit heeft een enorm last op mijn relatie en aan mijn zelfvertrouwen. ik ben vaak verdrietig, gedeprimierd en vooraal gefrustreerd.
Vorig maand ben ik door de UWV 100% arbeidsongeschickt verklaard en dat heeft de hele situatie nog erger gemaakt.
Ik voel me "officieel nutloos".
Ik ben op zoek naar mensen die hetzelfde meemaken, het liefst in mijn leeftijd.
Ik wil graag tips horen en misschien nog mijn relatie nog reden.
Groeten,
Isabel
Commentaar (2)
-
|18/07/2010 - 21:07 Bettilde
-
|07/12/2010 - 19:12 janBDag Isabel!
Ik weet niet hoe het nu met je gaat; je bericht is al weer een paar maanden oud. Ik hoop dat het je goed gaat.
Ik reageer eigenlijk omdat ik zie dat je je "officieel nutteloos" voelt. Tja, als je wordt afgekeurd - en afscheid hebt moeten nemen van een 'werkend bestaan' - ga je een soort van rouwproces tegemoet. Iets wat je hele leven gewoon is geweest is opeens niet meer. Maar: niet meer kunnen werken betekent absoluut niet dat je nutteloos bent! In tegendeel, durf ik bijna te zeggen. Je bent er opeens, voor zover dat in je fysieke mogelijkheden ligt, méér voor je partner, voor je kinderen (als je die hebt, natuurlijk), voor je omgeving / familie / buren / ... en eerst en vooral: voor jezélf. Je moet niet meer, je mag. En als 't 'ns even níet gaat, dan maar niet. Dan ga je lekker in 'n hoekje zitten en ontspannen tot 't weer wél gaat.
Ik heb er zelf ook aan moeten wennen dat ik niet meer kan wat vroeger heel gewoon was. Althans: niet aan een stuk. Ik moet er zelfs nog aan wennen dat ik eigenlijk alles wel kán, maar niet meer achterelkaar. Ik moet telkens weer rust nemen, m'n energie goed verdelen; 's middags slapen. Ergens vind ik 't zonde van m'n tijd. Maar laatst bedacht ik me: verrek, tijd heb ik nu zát! En da's lekker!
Heb 't er vooral over met je partner, je familie, vrienden ... zorg dat ze weten wat je makeert en vooral, hoe je er mee om moet LEREN gaan. Dan leren zíj er ook mee om te gaan, en met een Isabel die dan wel lichamelijk niet meer de 'oude' Isabel is; maar wél dezelfde meid als voorheen ...
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Ik ben al wat jaartjes ouder dan jij, maar heb wel tips voor je: eet veel rauwkost, tomaten, rauwe worteltjes, radijsjes, rode paprika en ander fruit.
Neem elke dag een paar magnesium tabletten, vit. c en vit. b.
Vergeet niet om -als je kunt- zoveel mogelijk te bewegen.
Ik ga zelf 2x per week naar een medisch sportcenter en vertoon daar mijn kunsten op allerlei apparaten. Uiteraard onder begeleiding van mijn fysiotherapeut. Ik voel me er heel goed bij en mijn hartpompfunctie is al maanden weer op een normaal/acceptabel peil. Stel wel je arts op de hoogte van de door jou te nemen acties en activiteiten.
Heel veel succes,
Bettilde