Niks niet uit je hoofd zetten! Kan niet! In al mijn onzekerheid en met al mijn emoties wil ik je zeggen: geniet van alles om je heen! Kijk, naar de zon, naar de lucht, naar de sterren, naar je kinderen, naar de heldere ogen van je huisdies! Dat komt er niet zo maar, daar zit iets achter!
Niets gebeurt er zonder reden! Die reden kennen wij niet! Die reden kan zelfs 'domme pech' zijn! Hoeft niet altijd gerelateerd te worden aan een of ander geloof!
Ik geloof! Ik geloof in het leven, maar ook in onzekerheid! Laat mij geloven! Sterven in bed, als je 64 jaar bent, is het mooiste wat je als slachtoffer kunt overkomen! Je bent vrij, je hebt eeuwige rust! Je weet het zelf niet!
Nabestaande, vrienden, omgeving leeft mee, maar het leven gaat door! Na ongeveerd 'zoveel' tijd moet je maar stoppen met rouwen, moet je maar dit niet of dat wel doen; je omgeving weet het wel!
Echter, ben jezelf slachtoffer of persoonlijk deskundig als patient, dan gaat het wel anders! Daarom, probeer jezelf te blijven, in al je onzekerheid, in je twijfels of het jou ook kan overkomen, in alles.
Je kunt niets wegduwen! Alles wat je wegduwt zal tot de laatste dag proberen weer terug te komen! Het hoort bij jou, het hoort bij mij, het hoort bij ons allemaal, wij hartgenoten!
Ben ik even blij dat ik dit hier en nu zomaar kan schrijven, zonder uitgelachen te worden!
Sterkte voor ons...., maar vooral veel begrip en liefde, Arie....
PS. Jij hebt iets wat ik niet meer heb: de kans om grootouder te worden! Geniet van deze gedachte!
Niets gebeurt er zonder reden! Die reden kennen wij niet! Die reden kan zelfs 'domme pech' zijn! Hoeft niet altijd gerelateerd te worden aan een of ander geloof!
Ik geloof! Ik geloof in het leven, maar ook in onzekerheid! Laat mij geloven! Sterven in bed, als je 64 jaar bent, is het mooiste wat je als slachtoffer kunt overkomen! Je bent vrij, je hebt eeuwige rust! Je weet het zelf niet!
Nabestaande, vrienden, omgeving leeft mee, maar het leven gaat door! Na ongeveerd 'zoveel' tijd moet je maar stoppen met rouwen, moet je maar dit niet of dat wel doen; je omgeving weet het wel!
Echter, ben jezelf slachtoffer of persoonlijk deskundig als patient, dan gaat het wel anders! Daarom, probeer jezelf te blijven, in al je onzekerheid, in je twijfels of het jou ook kan overkomen, in alles.
Je kunt niets wegduwen! Alles wat je wegduwt zal tot de laatste dag proberen weer terug te komen! Het hoort bij jou, het hoort bij mij, het hoort bij ons allemaal, wij hartgenoten!
Ben ik even blij dat ik dit hier en nu zomaar kan schrijven, zonder uitgelachen te worden!
Sterkte voor ons...., maar vooral veel begrip en liefde, Arie....
PS. Jij hebt iets wat ik niet meer heb: de kans om grootouder te worden! Geniet van deze gedachte!
