Hartverhalen op hartpatiënten
Hoe mijn leven op zijn kop staat sinds december 2009 26/04/2010 20:12 profiel phebe
hallo allemaal,
Allereerst zal ik me voorstellen;
Ik ben marion, 29 jaar en woonachtig in Zwolle.
getrouwd en moeder van 2 lieve meiden.
Ik ben na een stressvolle periode op het werk naar de huisarts gegaan vanwege een onregelmatige hartslag.
Nadat uit bloedonderzoek niks kwam heeft de huisarts een holter aangevraagd.
Ik heb de holter na 24 uur ingeleverd en werd na 2 uur gebeld door de cardioloog met de vraag hoe het met me ging.
Op dat moment ging het niet lekker met me en had ik het idee dat ik zo weg kon vallen.
De cardioloog was verontrust zei hij door de registratie en wou me dezelfde middag nog zien op de eerste hulp.
Nadat hij van mij hoorde dat het niet goed ging, heeft hij direct de ambu gebeld en die stond er met 15 minuten.
De ambu verpleegkundigen konden de ambu niet voor huis krijgen vanwege een autuvrij plein. Ze kwamen bij de deur en vroegen aan mijn man waar ik lag
en hoe het ging. Ik kwam aangelopen en zei dat ik wel mee kon lopen en dat ik die hele poppenkast niet voor ons huis wou. De ambu verpl was zeer verrast, omdat wat ik liet zien op de registratie levensbedreigend was. Ik ben mee gelopen en in de ambu konden ze direct de ritmestoornis registeren en lag ik aan de hartbewaking. Op de eerste hulp werd er een echo gemaakt, hartfilmpjes, bloed afgenomen, medicatie toegediend, infuus aangeprikt en ga zo maar door. De verpl vroeg nog aan me hoe ik het zou vinden dat ik de meiden diezelfde avond niet zo zien en ik weet nog dat ik zei " ach joh de logeren wel vaker 1 nachtje en ik zie ze morgen wel weer thuis".
Waarbij de verpl mijn man veelbetekenend aan keek.....
Uiteindelijk heb ik 3 week in het z'huis gelegen en heb ik in die tijd een mri gehad waaruit bleek dat mijn hart goed was en dat de ritmestoornis vanuit mijn rechterhartkamer (levensbedreigende variant ) kwam. Ik ben met 2 x 40 sotalol naar huis gegaan.
Na een maand kwam de ritmestoornis terug en kreeg ik 2 x 80 sotalol.
Na weer maand hetzelfde liedje en kreeg ik 3 x 40 sotalol.
En nu zit ik op 3 x 80 sotalol en dat is de maximale dosering.
21 mei moet ik terug komen bij de cardioloog en moet ik doorgeven of ik voor een ablatie ga ja of nee?
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen; de kans dat ik na die tijd geen medicijnen meer hoe zijn groot, dat ik genezen verklaard word is groot, maar ik durf de behandeling niet aan te gaan.
Omdat het een ritmestoornis is die vanuit de kamers komt maag je geen roesje, narcose of rustgevende medicatie.
Ik heb in het verleden te maken gehad met een angststoornis en ben vreselijk bang dat als ik dar lig dat ik in paniek raak.
Mij is al heel geruststellend verteld door de cardioloog " NOT" dat als ik maar iets beweeg ze stopen met de behandeling omdat ik de behandeling heb vestoord.
Zoals het nu gaat is het ook geen doen, want ik heb geen energie. Bij het minste of geringste ben ik heel duizelig, drukkend gevoel op de borst en last van overslagen.
Op dit moment heb ik ook weer veel last van ritmestoornis en iedere keer maakt me dat bang.
Niet weer door de medicijnen, want dit is het maximale wat ik mag.
Wat zouden jullie doen en wat is jullie ervaring????
Alvast bedankt voor jullie reacties!
Hartelijke groet,
Marion
Allereerst zal ik me voorstellen;
Ik ben marion, 29 jaar en woonachtig in Zwolle.
getrouwd en moeder van 2 lieve meiden.
Ik ben na een stressvolle periode op het werk naar de huisarts gegaan vanwege een onregelmatige hartslag.
Nadat uit bloedonderzoek niks kwam heeft de huisarts een holter aangevraagd.
Ik heb de holter na 24 uur ingeleverd en werd na 2 uur gebeld door de cardioloog met de vraag hoe het met me ging.
Op dat moment ging het niet lekker met me en had ik het idee dat ik zo weg kon vallen.
De cardioloog was verontrust zei hij door de registratie en wou me dezelfde middag nog zien op de eerste hulp.
Nadat hij van mij hoorde dat het niet goed ging, heeft hij direct de ambu gebeld en die stond er met 15 minuten.
De ambu verpleegkundigen konden de ambu niet voor huis krijgen vanwege een autuvrij plein. Ze kwamen bij de deur en vroegen aan mijn man waar ik lag
en hoe het ging. Ik kwam aangelopen en zei dat ik wel mee kon lopen en dat ik die hele poppenkast niet voor ons huis wou. De ambu verpl was zeer verrast, omdat wat ik liet zien op de registratie levensbedreigend was. Ik ben mee gelopen en in de ambu konden ze direct de ritmestoornis registeren en lag ik aan de hartbewaking. Op de eerste hulp werd er een echo gemaakt, hartfilmpjes, bloed afgenomen, medicatie toegediend, infuus aangeprikt en ga zo maar door. De verpl vroeg nog aan me hoe ik het zou vinden dat ik de meiden diezelfde avond niet zo zien en ik weet nog dat ik zei " ach joh de logeren wel vaker 1 nachtje en ik zie ze morgen wel weer thuis".
Waarbij de verpl mijn man veelbetekenend aan keek.....
Uiteindelijk heb ik 3 week in het z'huis gelegen en heb ik in die tijd een mri gehad waaruit bleek dat mijn hart goed was en dat de ritmestoornis vanuit mijn rechterhartkamer (levensbedreigende variant ) kwam. Ik ben met 2 x 40 sotalol naar huis gegaan.
Na een maand kwam de ritmestoornis terug en kreeg ik 2 x 80 sotalol.
Na weer maand hetzelfde liedje en kreeg ik 3 x 40 sotalol.
En nu zit ik op 3 x 80 sotalol en dat is de maximale dosering.
21 mei moet ik terug komen bij de cardioloog en moet ik doorgeven of ik voor een ablatie ga ja of nee?
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen; de kans dat ik na die tijd geen medicijnen meer hoe zijn groot, dat ik genezen verklaard word is groot, maar ik durf de behandeling niet aan te gaan.
Omdat het een ritmestoornis is die vanuit de kamers komt maag je geen roesje, narcose of rustgevende medicatie.
Ik heb in het verleden te maken gehad met een angststoornis en ben vreselijk bang dat als ik dar lig dat ik in paniek raak.
Mij is al heel geruststellend verteld door de cardioloog " NOT" dat als ik maar iets beweeg ze stopen met de behandeling omdat ik de behandeling heb vestoord.
Zoals het nu gaat is het ook geen doen, want ik heb geen energie. Bij het minste of geringste ben ik heel duizelig, drukkend gevoel op de borst en last van overslagen.
Op dit moment heb ik ook weer veel last van ritmestoornis en iedere keer maakt me dat bang.
Niet weer door de medicijnen, want dit is het maximale wat ik mag.
Wat zouden jullie doen en wat is jullie ervaring????
Alvast bedankt voor jullie reacties!
Hartelijke groet,
Marion
Commentaar (6)
-
|27/04/2010 - 05:04 Elsje
-
|27/04/2010 - 10:04 6sept08
Hoi Marion,
Je zegt dat je beng bent voor een ablatie, en dat kan ik me wel voorstellen. Het is tenslotte een ingreep in je hart.
Een ablatie zal waarschijnlijk samen gedaan worden met een EFO.
Dat is een Elektro Fysiologisch Onderzoek.
Bij zo`n onderzoek gaan ze eerst onderzoeken waardoor er die ritmestoornisen ontstaan. Ze gaan dan de puls die het hart doet kloppen onderzoeken en proberen zo te gaan kijken waar en waardoor er de ritmestoornisen ontstaan.
Dat moet bij volle bewustzijn en is niet de meest prettige ervaring.
Je weet wat het is om dergelijke ritmestoornisen te krijgen is en bent angstig om die reden, wat begrijpelijk is.
Echter, liever daar dan thuis op de bank of wandelend of om het eender wat. Daar is kennis kunde en de middelen voorhanden om te zorgen dat je deze situatie goed doorstaat.
Als ze dan in kaart hebben gebracht waar de oorzaak in de rechterkamer zich bevindt, kan men proberen om die plek te behandelen. Dat kan zowel met koude als warmte en gebeurt ook niet onder narcose.
Het hele onderzoek deus EFO en ablatie duurt tussen 1 1/2 en meerdere uren, afhankelijk van de situatie. Meerdere ablaties gedurende een langere periode zijn ook mogelijk.
Ik hoop dat het je enigszins helpt om van de angst af te komen.
Ook ik zag er tegenop, maar heb de dag waarop het gebeuren als een zeer enerverende en spannende dag ervaren.
Bij mij hebben ze daarnaast nog enkele dingen gedaan, waarover ik hier niet schrijf, maar wat in een van mijn hartverhalen te lezen is.
Groeten,
Erik
-
|27/04/2010 - 22:04 BettildeHallo Marion,
Ik heb een broer die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt. Hij is ook in Zwolle geholpen met een ICD en is daar nu nog steeds vol lof over. Wel had hij de eerste maanden na de operatie veel last van moeheid, maar dat is gaandeweg over gegaan.
Heb gelezen dat de Isalaklinieken heeeeeeel erg goede artsen hebben voor dit soort operaties en bahandelingen.
Veel wijsheid toegewenst.
Bettilde
-
|28/04/2010 - 09:04 phebehallo allemaal,
bedankt voor jullie reacties!
Op dit moment lig ik toch nog onverwachts in het z'huis aan de telemetrie.
Ik moet klinisch wachten op de ablatie.
Wellicht dat ik hier langer dan 2 week moet blijven.
Ik word gevoelsmatig wel voor het blok gezet, want ik heb nu geen keuze wel of geen ablatie, maar nu is het het een wanneer.
Dit is verstandelijk wel beter, want het zou hoe dan ook een ablatie worden en poliklinisch duurt het zo'n 43 week.
Mentaal hoop ik me kunnen te voorbereiden en in vertrouwen de ablatie te ondergaan.
groet, marion
-
|30/04/2010 - 16:04 monzamonzaHallo Marion,
Ben benieuwd hoe het met je is.
Kan me voorstellen dat je tegen een ablatie opziet/zag.
Maar altijd Sotalol slikken als ook niet alles.
Ik had ( achteraf gezien) toch wel veel last van bijwerkingen.
Ik ben in ieder geval blij dat ik een ablatie heb ondergaan,ondanks
dat het geen prettige ervaring is.
Ik wens je veel sterkte en beterschap!
-
|24/10/2010 - 17:10 wilma780in het erasmus ziekenhuis in rotterdam kun je ook een ablatie laten doen maar dan met bevriezen en je kunt kiezen voor narcose dus bange mensen kunnen gewoon narcose nemen is voor de chirurg ook beter kan hij rustig zijn werk doen en je wordt pas wakker als het helemaal klaar is ...dat vind ik een heel goed alternatie ..willemijn
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Ik heb wel ervaring met ritmestoornissen, maar niet met de 'gevaarlijke variant'. Wat ik ervan weet, is dat ik dacht dat je bij de gevaarlijke variant altijd een icd geplaatst krijgt. Ook kunnen ze inderdaad via ablatie proberen het "ritmestoornisplekje"weg te branden(ablatie), maar hoe dat zit met deze variant weet ik niet. Ze hebben het bij mij ook geprobeerd, en het is niet gelukt, maar ik heb me ook heel bang gemaakt voor de catheterisatie, maar dat is me achteraf zo meegevallen, dat ik me voorgenomen heb me nooit meer zo bang te maken. Wel moet me inderdaad heel stil liggen, maar dat vind ik wel te overzien. Van het ableren zelf hoor je verschillende verhalen, de een vindt het pijnlijk, de ander wat minder. Heel veel succes, en probeer al je vragen te stellen, dat is soms moeilijk, maar kom voor jezelf op!!
Groetjes, Elsje.