
Mijn god, Sjeke, wat een verhaal. Jou is tot nu toe echt niks bespaard gebleven. Ik ben al een maand hier op hartgenoten, en denk steeds als ik een verhaal lees, wat veel erger toch als wat ik meegemaakt heb. En dan kan het nog erger, zoals jouw verhaal laat zien.
Hoe je er emotioneel allemaal mee omgegaan bent en gaat zie ik nog niet. Dat komt wel. Maar in je schrijven tot nu toe heb je een zekere vorm van lakoniekheid na alle ellende die je er wel door heen gaat trekken denk ik.
En waar was je kind al die tijd.
Bij opa en oma? Bij papa?
Zal voor jou ook niet gemakkelijk geweest zijn om hem steeds uit handen te moeten geven en je zo ziek te moeten laten zien aan hem.
VEEL STERKTE.
Ik blijf je zeker volgen
HARTgroet
aanie
Hoe je er emotioneel allemaal mee omgegaan bent en gaat zie ik nog niet. Dat komt wel. Maar in je schrijven tot nu toe heb je een zekere vorm van lakoniekheid na alle ellende die je er wel door heen gaat trekken denk ik.
En waar was je kind al die tijd.
Bij opa en oma? Bij papa?
Zal voor jou ook niet gemakkelijk geweest zijn om hem steeds uit handen te moeten geven en je zo ziek te moeten laten zien aan hem.
VEEL STERKTE.
Ik blijf je zeker volgen
HARTgroet
aanie

Toen ik bijkwam lag ik helemaal gekanteld met het hoofd laag en de voeten hoog.Mijn ogen zochten Guul die spierwit in in een hoekje stond.Wat hij op dat moment dacht, zal ik hier niet herhalen.Bleek ik een anafylactische schok te hebben gehad.Zo merk je dus of je allergisch bent.Na zo'n half uurtje werd ik toen naar de OK gebracht.De dag erna mocht ik alweer naar huis.Nu moet ik om de 3 maanden naar het AZM om dat ding na te laten kijken

