Hallo allemaal
Ik ben Irene, 47 jaar oud en heb eind jan 2010 met spoed een hartoperatie moeten ondergaan en ik moet zeggen dat de periode na de operatie mij ontzettend is tegengevallen en dan heb ik het over de lichamelijke pijn maar naarmate weken voorbij gingen kwam ook het besef wat ik eigenlijk had ondergaan.
Het is bij mij ook allemaal zo ontzettend snel gegaan, had van tevoren "geen last" van mijn hart, bleek naderhand als je goed nadenkt toch wel het geval te zijn geweest maar nooit de link naar mijn hart gelegd......
Ik was eind jan heerlijk op vakantie in Egypte en daar kreeg ik donderdags ontzettende pijn op mijn borst, dacht dat het kwam door die zalige massages die we daar hadden gehad , had het ook alleen als ik in beweging kwam en dan zakte het langzaam wat weg.Merkte dat traplopen steeds minder goed ging en dacht nog bij mijzelf, nou die Cleopatra massage kan dan wel goed voor mij zijn, maar het bezorgt mij toch wel heel veel last....
Wij vlogen zaterdags weer naar huis en tijdens de vlucht was ik ontzettend moe en kon mijn ogen gewoon niet openhouden.
Eeenmaal thuis bleef ik dezelfde klachten houden en na een week zei mijn man, Irene dit kan nooit van de massage zijn, ga toch eens naar de dokter , ik van jaaahh dat doe ik nog wel, gaat wel weer over....
Na een paar dagen had ik toch zoiets van maak toch maar eens een afspraak bij de dokter en ik kon vrijdags terecht.
s 'Woensdags zitten wij samen met een van onze dochters aan het avondeten en ik voelde mij opeens heel ziek worden, pijn op mijn borst en in mijn linkerarm,zei ook tegen mijn man dat het echt niet goed met mij ging.
Had nog zoiets van als ik mijn arm nou laat hangen dan zakt het wel weer, heb nl al heel lang last van mijn arm omdat ik artrose door heel mijn lichaam heb, maar het bleef maar aanhouden.
Na het eten moesten wij toch nog wat boodschappen doen, maar eenmaal in de winkel werd het zo erg dat mijn man mij aankeek en zei dit gaat niet goed, we gaan nu naar het ziekenhuis, heeft de boodschappen afgerekend, onze dochter thuis afgezet en is met mij naar de huisartsenpost gereden, eenmaal daar ging het zo snel, mocht gelijk door, er werd wat onder mijn tong gespoten en ja hoor gelukkig, de pijn nam af.
Ik had zoiets van, pfffff zie je nu wel, alles is weer oke, maar nee hoor, er werd met Breda gebeld en ik moest gelijk per ambulance naar het andere ziekenhuis worden gebracht,mocht niet meer in onze eigen auto meerijden, vond het allemaal maar onzin maar er werd mij geen andere keus gelaten.
Eenmaal in Breda aangekomen komt alles in een stroomversnelling, deze dame mocht niet meer mee naar huis en ik zou vrijdags een kathetarisatie ondergaan.De woensdag en vrijdagnacht waren de langste uit mijn leven want ik had de pijn nu ook in rust en de verpleegkundige hebben menigkeer aan mijn bed gestaan dat ik zo'n pijn had dat ik dacht this is it.....dit gaat niet goed, maar gelukkig reageerde ik elke keer goed op de medicatie die ik kreeg.
Tijdens de kathetarisatie bleek al gauw dat er twee aders dichtgeslibt waren en dat een stent plaatsen niet ging omdat de vernauwingen op een gevaarlijke plek zaten dus er moest overleg plaatsvinden, maar het weekend zat ertussen dus het zou s'maandags plaatsvinden.
Trouwens , er word gezegd dat een kathetarisatie pijnloos is, nou ik heb ontzettend veel pijn gehad en zeker toen ze die "plug" erin deden, mijn hemel als ik daar nog aan denk....Is dit herkenbaar bij iemand??
Nou, ik was s'maandags net klaar met wassen een aankleden en wilde net op bed gaan zitten toen ze met 4 man sterk aangelopen kwamen en werd er tegen mij gezegd, ja gaat u er maar eens goed voor zitten want u word over een half uur met spoed geopereerd, ik dacht dat de grond ineens onder mij weg was, ik schrok enorm....en zei ook binnen een half uur??? Mijn man is hier niet en die wil ik nog zien en voor ik het wost rolde de tranen over mijn wangen en was ik helemaal overstuur.
Ik mocht mijn man bellen en wachten totdat hij er was en er zou nog iemand bij mij komen praten en alles uitleggen.
Toen het moment daar was, ze hebben op mij gewacht totdat mijn man er was en ik wat rustiger was, moesten al mijn persoonlijke bezittingen in een speciale doos worden gedaan en worden meegenomen en toen had ik zoets van, tjaa....het kan ook misgaan
Het ging daarna zo snel en ik toen ik bijkwam op de IC lag, met slang nog in mijn mond, vreselijk vond ik dat, hij moest zo snel mogelijk uit mijn mond, daar krijg je het benauwd van zeg.
Mijn man en schoonouders stonden aan mijn bed toen ik bijkwam, ik was flink versuft maar had gelukkig geen pijn.
De nacht was ik goed doorgekomen, mocht de volgende dag van de IC af en naar de verpleegafdeling.
Toen begon mijn herstelperiode en die heeft mij ontzettend veel pijn en tranen gekost, mijn hemel wat deed mijn borstkast zeer, dacht toen ik na een week weer thuis was dat ik het allemaal wel ff zou doen, nou mooi niet dus.
Dat een mens zoveel pijn kan verdragen zeg, echt elke beweging, zucht, lach, nies enz doet zeer.
Ik moest als een klein kind worden geholpen.
Tot overmaat van ramp kreeg ik er weer een trombosebeen bij en ook daar net weer op tijd bij, zat in mijn lies al weer helemaal dicht, had dit al eerder in 2008 gehad na een zware knieoperatie dus wist heel goed wat ik voelde.
Moet nu de rest van mijn leven bleodverdunners blijven slikken.
Tot de dag van vandaag heb ik nog veel last van mijn borstkast, ben nog veel moe, kan mijn moeilijk concentreren, zie met tijden heel wazig, mijn hart blijft raar doen, hartkloppingen maar dan net of hij heel zwaar slaat en dan ff stopt en een paar keer heel snel totdat hij zijn normale ritme weer heeft, blijf duizelig en moet niet teveel tegelijk willen doen want dan ben ik nog kortademig.
Hartrevalidatie ben ik mee gestopt, want dat vond ik echt een aanfluiting, sorry voor het woord maar zo denk ik erover, ik heb zoals vemeld ook artrose en heb van het begin vermeld dat ik niet alle oefeningen mee zou kunnen doen maar dat moest ik daar vermelden en dan zouden ze het voor mij aanpassen, ja ja aanpassen anmehoela ik kon op de bank gaan zitten en zat daar ook meer dan dat ik mee kon doen, dus daar schoot ik totaal niets mee op.
Ik probeer op nu thuis meer te lopen en een half uur beweging te hebben.
Ik heb daarbij ook flinke bloedarmoede, heb na de operatie ook een bloedtransfusie gehad wat echter toch niet helemaal heeft geholpen want zit sinds kort aan de ijzertabl, dus daar zou ik enige klachten aan kunnen toewijzen.
Op dit moment zit het geestelijk ook nog niet helemaal lekker, denk elke keer toch aan het feit dat ik door het oog van de naald ben gekropen !
Roken doe ik niet meer, heb er ook totaal geen moeite mee gehad om te stoppen, ben ook bang om het te doen want wil dit nooit meer meemaken.
Loop op dit moment bij de dietiste want ik moet afvallen, ben echt heel bang om vette dingen te pakken of teveel extra's. het beinvloed heel mijn leven, het bang zijn, het niet meer wakker te worden enz .
Naar de buitenwereld doe ik alsof het goed gaat ,maar mijn man weet dat ik als ik alleen thuis ben of wanneer hij er is, heel overstuur kan raken en heb dan hele gemengde gevoelens, blij dat ik er nog ben, wat als er dit was gebeurd, wat als er dat was gebeurd,, pff word soms heel moe van mijzelf.
Maar ik denk dat er meer mensen zullen zijn die hetzelfde doormaken als ik??
Groetjes Irene
,maar dat er wat af moet is een feit, het is zeker niet goed voor mijn gestel 
