Help ! 15/10/2009 21:00 profiel marleentje

Lieve Marleen,

Valt niet mee om te leren leven met een pacemaker he. Niet voor jou, niet voor je ouders, niet voor je klasgenootjes.

En dan heb je natuurlijk altijd klasgenootjes die met je meeleven, maar ook klasgenootjes die uit onkunde gaan gniffelen, plagen, rare opmerkingen maken. En klasgenootjes die met en boog om je heen lopen omdat ze niet weten wat ze tegen je moeten zeggen.

Heb je op school een vertrouwenspersoon? Een leerlingbegeleidster. De meeste scholen hebben die toch. Ik zou daar eens naar toe gaan en je problemen delen en bespreken. En natuurlijk straks ook bij kindercardio.

En geloof me, echt waar, je leert leven met de pacemaker. Maar dat kost tijd en gaat met veel verdrietige uurtjes gepaard. Maar tussendoor zijn er zeker ook veel fijne dingen. Pak die momenten op en geniet ervan. Je ouders geven je vast een schouder of zakdoek om je verdriet op kwijt te kunnen. En als jij geniet van de goeie momenten op je dag geef jij hun je glimlach.

HARTelijke groet
Annie

Hoi marleen
ja ik ben het met annie eens , en het valt zeker niet mee op die leeftijd.
nou ik weet er niks meer aan toe te voegen ,alleen dat je weet dat ik je verhaal ook lees en er verdrietig om word hoe andere kinderen kunnen reageren.
nou meid zet hem op.
Knuffeltjes van Riet

Hai Marleen, dat is heftig op zo een jonge leeftijd. als ik bedenk hoeveel ergernis mijn omgeving me al gegeven heeft, en dat zijn dan volwassenen, kan ik me iets voorstellen wat jij met je omgeving meemaakt.
Is het een idee dat je, met hulp van een docent of je ouders, een spreekbeurt geeft over pacemakers en hoe dat bij jou is?
Dat geeft wellicht bij je klasgenootjes wat meer begrip.
Jullie zullen of kunnen anders, vast wel hulp krijgen bij de verwerking van wat je overkomen is. In de loop van de tijd leer je dat je opmerkingen van anderen met humor kunt beantwoorden. Maar dat is best moeilijk nu.
Jammer genoeg zit je precies in een leeftijdsgroep, pubers, die geen raad weten met hun gevoelens en dan hele vervelende opmerkingen kunnen maken.
volhouden hoor, je bent een kanjer. en snel volwassen moeten worden door je ervaring.
Ik hoop dat je snel wat begrip kan krijgen van je omgeving.
groet Caroline

Hoi Marleentje,

Ik kan het goed begrijpen dat het moeilijk te aanvaarden is op 15-jarige leeftijd. Ik heb zelf sinds kort een pacemaker en heb het soms nog moeilijk om te aanvaarden en ik ben dan 30.
Ik denk dat het misschien geen slecht idee zou zijn om eens een spreekbeurt te geven erover. Het feit dat ze over zoiets plagen heeft dikwijls te maken omdat ze zelf niet goed weten wat het juist inhoud en wat voor goeds het doet voor iemand. Maar je zal altijd mensen hebben die er een beke een schrik voor hebben.
En voor jezelf, je moet maar denken wat voor goeds die pacemaker doet bij jou en wat het zou zijn zonder.
ik zou zeggen nog veel sterkte
als er iets is mag je altijd iets laten weten
grtjs Evelyn

Hoi Marleen,

Ik hoop dat je iemand vindt waar je fijn mee kunt praten. Op school is vast wel een vertrouwens persoon, of een mentor. Af en toe huilen is natuurlijk ook best fijn, maar uiteindelijk moet je ermee leren leven..... hoe lastig dat ook lijkt nu. Mijn dochter heeft ook een pacemaker (ICD) vanaf haar 8-ste. Ze gaat eind oktober met de hartstichting op pad en is dan samen met ongeveer 25 andere hartpatienten tussen de 14 en 17 jaar oud! Misschien is dat ook wat voor jou. Het kan best fijn zijn om eens met iemand te praten die ook een bijzonder hart heeft!
Zoek op internet maar eens op "patientenvereniging voor aangeboren hartafwjkingen". Misschien ken je ze al...

Sterkte in ieder geval!

Groeten Ellen.

Hallo Marleen,
Kijk maar eens op www.aangeborenhartafwijking.nl
Daar
staat van alles op over aktiviteiten en dergelijke. Misschien kan
iemand je erbij helpen. Het kan best fijn zijn om eens met anderen erover
te praten die ongeveer hetzelfde hebben, maar ook juist om samen leuke
dingen te doen!
Groeten Ellen.

Ja, vervelend is dat pesten. Ik was 11 jaar toen ik een pacemaker kreeg, zat toen in de 6e klas van de lagere school, het was 1973. Een kolossaal apparaat werd na een gedeeltelijk succesvolle open hartoperatie (gevolg: totaal A/V block)geimplanteerd, een fixed rate apparaat zoals je ze nu alleen nog maar in het museum tegen kan komen. Zo'n kolossaal apparaat was natuurlijk zichtbaar bij zo'n klein jochie en je kunt je wel voorstellen dat zo'n in het oog springend apparaat wel eens aanleiding heeft gegeven tot spotternijen. Toch heb ik altijd wel vrienden gehad toen ik opgroeide. Ook die zinspeelden wel eens op die pacemaker (of hartafwijking), maar zeer incidenteel en in een andere sfeer. Het was helemaal afgelopen toen ik wat ouder werd. Het ging niet altijd even goed op school, enerzijds door ziekte, anderzijds door desinteresse, maar heb toch een studie afgerond, overmatig gefeest, vriendinnen gehad, samengewoond, gereisd, m'n gezondheid verwaarloosd, kortom alles gedaan wat een student zoal doet. Het is natuurlijk te simpel om jou even te vertellen dat je je niks van getreiter moet aantrekken, maar eigenlijk wil ik je dat wel aanraden. Ik vind het wel een slechte zaak dat je school niet weet hoe met pesten om te gaan en niet weet hoe dit te stoppen. Je zou toch mogen verwachten dat vandaag de dag pesten tot het verleden behoort.