Hallo ik ben nu 49 jaar en loop al sinds 1994 met hartritmestoornissen . Ik was 4 maanden zwanger van mijn tweede kind , toen ik klachten kreeg zoals benauwd en duizeligheid , de verloskundige vertelde mij dat het weleens stress zou kunnen zijn , toen kreeg ik meer klachten zoals mijn hart op hol sloeg en daarbij kreeg ik ook black outs , dan werd ik wakker op de grond of waar ik ook was . Naar de huisarts toe , die geloofde me eigenlijk niet zo , hij dacht dat ik hyperventilatie had . Het overkwam me nu iedere dag wel een keer , ik werd ook steeds banger en banger , gemiddeld had ik 1 of 2 black outs per dag , maar ik was altijd alleen als dat gebeurde. Eindelijk werd ik doorgestuurd naar een internist( na ongeveer 4 maanden) , die lachtte me een beetje uit , maar voor de zekerheid deed hij toch een hartfilmpje maken , ik was in zijn soort blij toen het filmpje gemaakt werd dat mijn hart juist op hol sloeg (195 slagen per minuut ) de internist dacht dat het apparaat kapot was en maakte er nog een ,en toen geloofde hij mij pas . Hij wilde mij direkt oplaten nemen , want het ging niet goed zei hij , maar ik liep er al zolang mee , dat ik er bijna aan gewend was . Ik mocht even naar huis spullen pakken en moest direkt naar ziekenhuis komen . Er stond een cardioloog en verpleegkundigen op mij te wachten en vielen bijna om van verbazing dat ik gewoon aan kwam lopen , ik werd gelijk op de intensive care geplaatst alleen in kamertje aan allerlei apparaten , En moest in bed gaan liggen en zo weinig mogelijk bewegen en niet meer uit bed . Een aantal onderzoeken gehad en allerlei medicijnen moest ik uitproberen ivm zwangerschap .Ik heb totaal 3 weken op ic gelegen enmocht naar huis , ik moest maar selokeen (100 milligr )3 x perdag en veel rust houden thuis. Bij de cardioog heb ik gevraagd of het wel verder uitgezocht kon worden wat ik had , hij had intussen contact gehad met specialisten in maasstricht , ze vonden allemaal dat ik een medisch wonder was , want iemand die al zolang met zo hoge hartslag rondliep hadden ze nog nooit meegemaakt . Ik kreeg een verwijzing naar een cardiloog in Nieuwegein , die zou het verder onderzoeken . Ik heb daar een hartcatherisatie gehad , en ben in me leven nog nooit zo bang geweest , ze hebben mijn hartslag opgevoerd totdat het 254 slagen per min ging , ik dacht echt dat ik dood ging . Maar werd ook weer naar huis gestuurd met de mededeling , neem maar medicijnen in dan komt het goed . We zijn nu inmiddels bijna 17 jaar verder en heb er nog steeds last van , wel in mindere mate en geen black outs meer maar wel dat me hart ineens op hol slaat . De huisdokter zegt maar steeds dat ik er niet moet opletten endat het wel overgaat . Het breng mij een hoop stress , want in mijn familie hebben de meeste allemaal iets aan de hart . Mijn vader heeft een hartstilstand gehad toen hij 50 jaar was en is er aan overleden , zijn broers ook allemaal . Maar ik probeer zo min mogelijk er op te letten , en misschie dat het ooit overgaat .
