Hartverhalen op hartpatiënten

2011 19:54 profiel Li-z

Ik wil graag mijn hartverhaal plaatsen, omdat ik denk en hoop dat andere hartgenoten er wat aan kunnen hebben.
Sinds juni 2009 ben ik hartpatiënt. Zomaar, viel mijn oude vertrouwde leven stil, want ik bleek dermate verstopte kransslagaders te hebben, dat een 3-voudige bypass noodzaak was. Ik was toen 39 jaar oud. Na een geslaagde reguliere hartrevalidatie kon ik weer verder. Omdat ik, behalve de familiaire hypercholesterolemie geen andere risicofactoren heb, was mijn basisconditie op een redelijk peil.
Een jaar later, juni 2010, was er wederom een verstopping en werd er overgegaan tot het plaatsen van een stent. Zeer helaas werd er tijdens deze ingreep een eigen ader dichtgedrukt, waardoor ik angina pectoris klachten kreeg en mijn conditie plotseling wegviel. Wederom moest ik revalideren en deze keer moest ik van verder komen. Ook de angst dat het weer mis zou gaan speelde een rol.
De cardioloog had te kennen gegeven dat ik - 40 jaar oud- was uitbehandeld, de kransslagaders zijn zo slecht, dat ze niets meer zouden kunnen doen. Het devies, medicatie en veel bewegen om zo nieuwe bloedvaatjes aan te kunnen maken.
Dat advies nam ik ter harte, het bleek ook mogelijk om weer op mijn oude peil terug te komen, maar wanneer sport je dermate dat je nieuwe bloedvaatjes gaat aanmaken en hoe doe je dat met dit hart?
Ik wist het niet, dus ging ik op zoek naar antwoorden. En uiteindelijk heeft mijn huisarts me verwezen naar een langdurig hartrevalidatieprogramma bij Hoogrendement Hartrevalidatie van Ruud van Mechelen. Dat programma bestaat uit wandeltraining op 5 dagen per week, waarvan de eerste 9 maanden er wekelijks een bijeenkomst is waarin je voorlichting krijgt over van allerlei zaken die te maken hebben met je hart, zoals voeding, hoe werkt het hart etc. en daarnaast een uur wandelen onder begeleiding van o.a. fysiotherapeuten en een looptrainster.
Inmiddels loop ik 5 x per week, nu op 6,5 km per uur. En mijn kwaliteit van leven heb ik terug. Ik heb weer energie over om ook andere dingen te doen, actief te zijn en weer zin te hebben om een aantal uitgestelde doelen,dromen en verlangens op te pakken.
Vanzelfsprekend heb ik de stappen letterlijk en figuurlijk zelf moeten zetten, om dit nu te kunnen. Maar dat je 9 maanden lang intensief wordt begeleid en dan nog 9 maanden op afstand, dat is een welkom kado voor iedereen die zoiets ingrijpends meemaakt. Die tijd heb je nodig om te aanvaarden dat je een hartziekte hebt, maar dat er ook nog steeds mogelijkheden zijn op een betere kwaliteit van leven!

Toevoegen

Commentaar (3)

|21/10/2011 - 06:10 Bianca 3

Hoiii Li-z

Je zag herkenning in mijn verhaal en dan heb ik "alleen maar"
1 stent ?? En 1 weekje ziekenhuis.
Pff als ik daar aan terug denk, dan hoop ik dat alleen al nooit meer mee te maken. But you'll never know !

Ontzettend goed zeg van die langdurige revalidatie. DAT IS EEN UITKOMST. Helaas voor mij wel erg ver weg naar Eindhoven.
Maar ik begrijp donders goed het (mijn) probleem dat ik zulk soort begeleiding nooit gehad heb of de kans ertoe.
Na een week of 8 werd mijn "sport-groep" beëindigt en werd ik vrolijk doorverwezen naar sportclubs. Al wat ik aan wilde pakken om wekelijk mijn leefstijl aan t passen.... moest ik op eigen houtje gaan ondernemen. EN DÍT IS NOU voor mij een enorm obstakel.
En met mij velen vermoed ik, sinds ik hier op HARTGENOTEN kom.

Leuk nieuws en interessant dus, dat de redacteur van Hartbrug-Magazine mij heeft benaderd voor een intervieuw, met betrekking tot de ervaringen rond mijn infarct en de nazorg.
Nou, ik kan jou zeggen dat ik NU pas werkelijk met mijn revalidatie aan de slag ga. Het was leuk die weken sporten in het ZH, maar daarna heb ik stiekem mijn oude leventje weer opgepakt met weer hele nieuw ervaringen en uitdagingen, dus dat revalideren (bewust worden dat je hart-patiënt/genoot bent geworden.) heb ik min of meer al die tijd in de wacht gezet.
Al heb ik wel ontzettend veel gepuzzeld over voeding en een boel haken en ogen heb ik ontdekt.
Maar ondertussen....
Kan ik nog steeds niet DE SWITCH maken, van belangrijke veranderingen. Waarschijnlijk heb ik gewoon echt begeleiding nodig. (al doet deze site ook al wonderen)

Ik wandel wel regelmatig en fietsen en km lang struinen langs de waal, maar niets schematisch of opbouwend ofzo.
Ik ben een ADDer dus tis hollen of stilstaan bij mij ;)

* Ik rook nog steeds.
* Ik ben zo'n 10 á 15 kilo aangekomen (mede door alle ervaringen)
* Veel spierpijn en zwakke onderrug.
* De crosstrainer staat al een half jaar in de kamer, maar of ik ga "te hard" of ik doe er niks mee.
* Telkens opnieuw de goede voornemens en wil en telkens weer terug denderen in oude gewoonte's.

Revalidatie in het ziekenhuis, dat was goed, je ging.
Ik vond het LOTGENOTEN gevoel zo prettig daar, dat is niet als je naar een reguliere sportschool of sportclub gaat.
Dan ben je "die hartpatiënt" oftewel die vreemde eend in de bijt.
Maar als een mens dat allemaal dus zelf op zou moeten gaan pakken, zullen er een boel terugvallen of (thuis) blijven hangen met alle risico van dien.

Maar ondertussen hou ik wel enorm van mij zelf.

En Li-z, ik hoop, GA ERVOOR dat ik over een jaar tegen jou kan zeggen over jouw revalidatie-resultaat.... DAT ik mij in jou zal herkennen.
Dat is mijn doel.

Liefs Bianc
- 0
- 0
Quote

|21/10/2011 - 08:10 Li-z

Hoi Bianca,
Ik weet zeker dat je het kunt! Maar inderdaad, het vraagt wel goede begeleiding. Je moet mensen langs de zijlijn hebben, die jou blijven volgen en coachen, ook al heb je een terugval, want dat is nl. onvermijdelijk. Het is niet een stijgende lijn, er zijn ook dipjes en momenten dat je denkt "waar doe ik het voor". Maar zo tegen het einde wist ik: ik doe dit voor mezelf, ik wil mijn leven terug! Ook cardiologen weten dat heel veel mensen "terugvallen" na de reguliere hartrevalidatie, maar ze sturen je er wel mee op pad. Daarom ben ik ook gaan zoeken. Nu woon ik heel dicht bij Eindhoven, dus dat was mazzel. Ik weet niet waar jij woont, maar ik weet wel dat ze bij Hoogrendement Hartrevalidatie bezig zijn om eventueel ook in Nijmegen te starten. Dus wie weet! Blijf zoeken naar goede mogelijkheden of leg gewoon eens contact met dr. van Mechelen.
Het is zelfs zo dat er momenteel weinig instroom in de groep is,omdat de cardiologen (in deze regio) niet doorverwijzen. Terwijl door onderzoeken is bewezen dat deze methode werkt om tot daadwerkelijke leefstijlverandering te komen. Het ministerie heeft er niet zomaar subsidie aan verstrekt.
Er zijn dus waarschijnlijk vele hartgenoten, die wachten op de juiste begeleiding om die dingen te kunnen gaan veranderen, waarvan ze zelf weten dat het nodig is, maar ze weten niet hoe of hoe het vol te houden of wat nog mogelijk is.
En er zijn mensen die die hulp kunnen bieden. Het moet toch mogelijk dat die elkaar weten te vinden! Want inderdaad als je van jezelf houdt, dan is het belangrijk te investeren in je gezondheid, zeker als die gezondheid niet meer vanzelfsprekend is!!!

Ga ervoor, Bianca, en je weet me te vinden ......

Hartegroet, Li-z
- 0
- 0
Quote