Hartkloppingen 29/03/2010 10:47 profiel Patty24

Nou mijn hele verhaal begon vorig jaar. Ik had altijd al wel zo nu en dan is last van een verhoogt hartritme maar dat trok ook net zo snel weer weg als dat het opkwam (zonder dat ik er ook maar iets voor deed).

31 augustus 2009- 20.00 uur:
Ik lag lekker op de bank tv te kijken en plots gaat de telefoon. Ik kom overeind en voelde me even "niet lekker" dat gevoel wat je wel is krijgt als je te snel opstaat. Ik pakte de telefoon op en eigenlijk terwijl ik aan het praten ben voelde ik mijn hart flink tekeer gaan, ik hoopte dat het weg zou gaan maar dat deed het maar niet. Buiten dat ik me onrustig voelde, voelde ik me voorderest wel o.k. dus ben ik ook gewoon gaan werken (nachtdienst).

Op het werk aangekomen was me hartslag nog steeds niet omlaag, nu kreeg ik ook wat vlagen van duizeligheid, niet heel erg dus maakte ik me er ook niet verder druk om. 23.30 uur, toch maar besloten is naar de EHBO te rijden want ik had een hartslag van 103 en dat terwijl ik alleen maar zat! Terwijl ik daar op de EHBO lag voelde ik me steeds beroerder worden, ik had geen last van een druk op me borst of steken. maar m'n hartslag ging steeds verder omhoog, hij varieerde tussen en 150 en 170 p/m. Ik kreeg wat medicijnen toegedient maar die werkte niet, uiteindelijk kwamen ze met vloeibare Verapamil aanzetten en ja hoor het is 03.30 uur en mijn ritme is onder controle. ik ging naar huis met de pilvorm van verapamil (80mg) en een afspraak met een cardioloog.

28-10-2009- 09.30 uur
Op verzoek van de cardioloog moest ik een echo van mijn hart laten maken. Onderweg naar het ziekenhuis werd ik in de auto ineens 'niet lekker'. (ik reed gelukkig niet) Ik kan het het beste beschrijven als dat ik een koude icepack op mijn buik kreeg en dat al m'n gewicht in mijn schoenen zakte, alsof ik dus in elkaar klapte. Gek genoeg had ik op dat moment geen last van mijn hart (dacht ik).
In het ziekenhuis aangekomen ging het wel weer een beetje, ik kleede mij uit en ging op dat tafel liggen voor de echo. Op dat moment begon ik mijn hart te voelen en behoorlijk ook! Ik werd weer niet lekker en vertelde dit ook. Op de monitor konden ze me hart niet bijhouden (gek he 170 p/m) maar ze hebben hun best gedaan. Ik moest van de artsen van de echo een verapamil innemen en ik werd naar huis gestuurd. (stom!)

Thuis aangekomen ging het nog steeds niet, ik werd nog onrustiger dat ik voorheen was, ik had momenten van bloedheet tot steenkoud, ik had de behoefte om continue te wiebelen, ik zat maar op bed heen en weer te bewegen, dan weer liggen, dan weer zitten. Ik maar weer een verapamil geslikt maar geen verandering, dit hield een uur aan, toen werd er voor me bepaald dat we even langs de huisarts gingen, die heeft opnieuw een ECG gemaakt en mij met een voorangsbrief terug naar de EHBO gestuurd.
Daar aangekomen en aangekoppeld was mijn hartslag inmiddels 190 p/m. Mijn Echo die eerder die ochtend was gemaakt is direct nagekeken maar daar vonden ze gelukkig geen abnormale afwijkingen. Zonder dat zij mij iets hadden toegediend ging mijn hartslag om 14.15 uur weer omlaag en voelde ik me weer stukken beter. Ik weer naar huis met opnieuw een afspraak met de cardioloog.

De Cardioloog
Deze kon mij vertellen dat ik waarschijnlijk een SVT heb (Supraventriculaire tachycardieën) een aangeboren hartafwijking. kort gezegd ik heb een extra knoopje op mijn hart (buiten de sinus en AV) die impulsen afgeeft die het ritme verstoren. aangezien de verapamil werkte hielde we deze medicatie aan "voor als het nog is zou gebeuren". Of ik kon me laten opereren maar daar moest ik nog even niet aan denken aangezien hij zij waarschijnlijk. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik me totaal niet op me gemak voelde bij die man, ik was overduidelijk de 'zoveelste patiënt" van hem en veel informatie kreeg ik ook niet mee. Ik was behoorlijk verward en er gingen talloze vragen door mijn hoofd heen en telkens als ik wat vroeg kreeg ik antwoorden als: ja dat kan, maar het kan ook niet of daar moet je zelf achterkomen. uiteindelijk daar weggegaan met een nieuwe afspraak voor een half jaar later voor controle. Dit ging ik niet afwachten gezien mijn gevoel bij deze arts en heb ik nu dus ook een afspraak staan voor een second opinion bij het LUMC.

14-02-2010 170 uur
Valentijnsdag, gezellig bij me ouders eten! Ik trok mijn jas uit en voelde me raar ineens, ik kan het slecht onder woorden brengen wat ik toen voelde gewoon "raar". Ik ging op de bank zitten en ik kreeg het gevoel alsof ik erdoorheen zakte, ik werd heel slap ineens. Nog geen enkele minuten later begon ik enorm te trillen, alsof ik op een trilplaat stond en voelde ik wederom m'n hart sneller gaan. Ik heb direct een verapamil ingenomen en wachten maar....Ik voelde ietswat verbetering maar nog niet veel, het trillen was nog steeds erg aanwezig. Raar genoeg kreeg ik ineens de behoefte te gaan douhen, gewoon een lekkere warme douch. Onder de douch voelde ik me wel o.k. ik voelde me hart niet meer en ik stopte met trillen, ja dat was totdat ik de douch uitzette (ik stond er al een kwartier) toen kwam het beiden net zo hart weer terug.

18.30 uur geen verbetering dus maar weer naar de EHBO. Ik het hele verhaal weer uitgelegd aan de dienstdoende aan me bed en wat krijg ik als reactie "word is rustig want je ligt zo te trillen" ik was me daar ook wel van bewust alleen ik kon het niet stoppen! Voor het trillen uiteindelijk Oxazepam gekregen en gelukkig 20.00 uur alles weer rustig en ik kon weer naar huis, deze keer met een recept voor Oxazepam om voor de mogelijke "volgende keer" niet teveel in paniek te raken (gek he het was al de 3e keer!)


03-03-2010 17;30 uur Terwijl ik gewoon lekker aan het eten was ja hoor gebeurde het weer! Terwijl ik mijn laatste hap doorslik werd ik weer beroerd, last van duizeligheid, moest ook ineens naar de WC en uiteraard een hoge hartslag. Direct een verapamil en een Oxazepam ingenomen maar 'iets' zei me dat ik naar de EHBO moest en snel want ik voelde me steeds verder wegzakken.. Aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik nog even niks toegedient omdat ik net wat had ingenomen. Me hartslag lag deze keer niet verschrikkelijk hoog maar desondanks voelde ik me wel knap beroerd. Gelukkig werkte de medicijnen en was er verder niks ernstigs. Omdat ik me vrij angstig voelde en niet in de buurt was van me vaste EHBO was ik deze keer bij een andere. Deze arts vertelde mij dat dit NIET de SVT was maar een versnelling in me bovenste hartkamer (als ik het zo goed zeg) en na overleg met mijn cardioloog kon hij mij vertellen dat dit ook het geval was de vorige keren (buiten de eerste keer).. Nou de ????? gingen weer door me hoofd heen kan je wel begrijpen. Hier valt weinig aan te doen dan alleen rustig te worden als het weer gebeurd. Dat was erg leuk gezegd alleen het gebeurd juist elke keer in rust en ik heb niet het idee dat ik me zit op te winden...

21-03-2010 23.30 uur
Ik lig lekker op bed een filmpje te kijken en je raad het al, ik word weer is niet lekker. Dit was vlak nadat ik een opborreling bij me hartstreek voelde (je voelt het ook wel is in je buik als je darmen bezig zijn). Ik maar eerst een Oxazepam ingenomen omdat ik weer aan het trillen was, ruim 45 min daarna toch maar een Verapamil ingenomen. Het trillen was redelijk weg maar ik voelde nu me hartslag goed. Het gekke was dat ik deze keer niet zo heel beroerd was, ik was wel bewegelijk, ik probeerde mezelf af te lijden door maar continue over me benen heen te wrijven. Deze keer gelukkig geen EHBO aan te pas want om 03.30 uur was alles weer rustig en viel ik gewoon in slaap.

26-03-2010 19:30 uur
Ik zit op de bank en weer plots voel ik 'iets' langzaam opkomen, nog geen enkele seconden later ging m'n hartslag weer omhoog en daar gingen weer weer. Ik me medicactie weer naar binnen en maar weer wachten, ongeveer een uur later in plaats van verbetering ging het de andere kant op. Ik voelde me wel anders als de vorige keren, ik had ook steeds het idee dat ik moest kotsen, ik werd er best misselijk van. Dus maar weer naar de EHBO. Volgens me vriend zag ik er ook vreemd uit, ik had een hele rode kop, bloeddoorlopen ogen en grijskleurige handen.. (??) Nou weer een uur verder besloten de artsen me weer vloeibare Verapamil te geven, dit moest wel gaan helpen.. Afijn uur later geen enkele verbetering, dus werd het volgende toegediend Selokeen, en ja volgens hun werkte het maar eerlijk gezegd voelde ik me nog niet helemaal geweldig. Maar ik werd toch naar huis gestuurd met de pilvorm van selokeen genaamd metoprololtartraat 50 mg. Dit moest ik nu dagelijks gaan slikken 2x en de Verapamil niet meer gebruiken..Het leuke wat me deze keer werd verteld is dat mijn sinusknoop op hol was geslagen. Nou nu heb ik alles wel gehad denk ik..

Goh, ik ben nu 7 maanden pas verder en 6 aanvallen (noem ik ze maar) en wat ben ik nu feitelijk opgeschoten?
Ik ga in April in ieder geval weer de molen in maar dan bij het LUMC want ik snap er nu helemaal niks meer van
Is het me SVT? me sinusknoop? versnelling in me bovenkamer?? Wat mankeer ik nu eigenlijk en hoe stop en/of voorkom ik het??

Ik ben nu sinds 03-03-2010 thuis want na elke aanval heb ik een herstelperiode nodig, zeker de dag erna al dan niet de dag daarna ben ik gesloopt, te moe om dingen te doen lichamelijk als geestelijk.. en dan is het weer langzaam opbouwen, naar buiten gaan, in omgeving van mensen staan enz..Ik ben op het moment vrij verward en onzeker. Ik probeer goede hoop te vestigen op het laatste medicijn wat ik kreeg maar het is best lastig na zo'n heftige periode en niet wetende wat je mankeert. Ik ben een gezonde 24 jarige en ik ben nu gewoon bang..