Hartklep operatie komt er aan. Wie wil vertellen 13/09/2011 07:30 profiel RobertB

Dag Rob, ik heb in 2008 een open hartoperatie gehad. Om mee te beginnen, het is niet niks, maar je hebt geen keus, dus ga je er voor.
Van de opnameperiode in het ziekenhuis weet ik niet veel meer, je krijgt zoveel medicijnen dat die periode behoorlijk uit je geheugen verdwenen is en dat wordt ook verteld van te voren en is maar goed ook, want dat wil je gewoon niet (meer) weten.
Pijn heb ik eigenlijk nooit gehad. Het vervelendste vond ik dat je, door je wond, je met een "touw" aan het eind van je bed op moet trekken om te gaan zitten e.d.
Je bent immobiel en slaapt de eerste periode rechtop, ook niet echt lekker.
Na een dag of 10 ziekenhuis ga je naar huis, en ben je eigenlijk al self-supporting, maar je bent natuurlijk nog flink patiënt, toch wel afhankelijk van anderen.
Ik begon vrij snel al met wat wandelen en dat uit te breiden en uiteindelijk ben ik 4 maanden na de operatie weer begonnen met langzaam aan te werken en voel me nu prima, doe alles weer.
Door mee te doen met een revalidatieprogramma in het ziekenhuis wordt je conditie weer op peil gebracht en het is heel prettig om te merken dat je niet "alleen" bent met je probleem.

Dat verhaal van de slang heb ik ook gehad, omdat het na een jaar niet helemaal goed ging. Ik had een stolsel op mijn klep, daarom kreeg ik dat onderzoek, maar dat is niet standaard. En omdat ik een kunsthartklep heb, gaf het geen meerwaarde dan een gewone echo, dus dat wil ik echt nooit meer, want dat is inderdaad iet leuk, maar dat onderzoek gebeurt dus zelden, is niet standaard.

Al met al is het niet niks, maar in principe komt het allemaal goed en wordt je heel goed begeleid.

Sterkte verder, groet, Wil

Beste Rob,

Ik ben 43 jaar, inmiddels 2x een open hartoperatie ondergaan, en 11 oktober ben ik voor de derde keer aan de beurt.
Die slang waar je het over hebt zal voor een slokdarmecho zijn, dit is zeker niet altijd noodzakelijk. Als het wel gedaan wordt is het bij een onderzoek in de periode voordat je geopereerd wordt.
De operatie is geen eitje, maar als u in redelijke conditie bent goed te doen. De voorbereiding kan per ziekenhuis iets verschillen, maar u wordt in ieder geval 1 dag tevoren opgenomen. U wordt dan gewogen, gemeten,beharing verwijderd, krijgt bloed- en urineonderzoek, evt. een longfoto en dat soort kleine voorbereidingen. Als u na de operatie oefeningen moet doen voor uw longen worden die ook vast met u doorgenomen. De avond tevoren krijgt u nog eten, daarna een klysma of zetpil waardoor uw darmen zich legen. Daarna moest ik me in Belgie douchen met betadinezeep, in Nederland was dat niet zo. Daarna gaat u slapen, soms krijgt u daar een tabletje voor om rustig te worden, soms niet. Daarna moet u nuchter blijven als u 's morgens geopereerd wordt, anders krijgt u nog thee en een beschuitje als u 's middags geopereerd wordt. Voordat u naar de OK gaat krijgt u een operatiejasje aan, en een kalmerend tabletje. Ook wordt soms al een infuus ingebracht. Als u op de OK aankomt krijgt u vrijwel meteen een injectie waarmee u onderzeil gaat. Als u wakker wordt is meestal de beademing er al af. U bent dan wat suf en slaapt veel, maar de volgende dat mag u al uw bed uit. Houdt er rekening mee dat u niets meer kunt en zo slap als een dweil bent, dan valt dat niet zo tegen. U zult veel spierpijn in de borstkas hebben, die enkele weken kan aanhouden, maar dat verschilde bij mij per keer. In Belgie kreeg ik vanaf de IC 2x per dag fysiotherapie, dus daar heb ik veel minder pijn gehad. U zult merken dat u elke dag wat vooruit gaat als alles normaal verloopt.
Als u wakker wordt heeft u een infuus in de arm, één in de hals, 2 á 3 drains in de bovenbuik om bloed en vocht uit de operatiewond af te voeren, en een drain om te plassen. In Nederland had ik ook een maagsonde. Als je net bijkomt merk je niet zoveel van dit alles hoor, en de drains gaan er de eerste of tweede dag al uit. Oh ja, u heeft ook een paar dunne draadjes uit de buik steken, die verbonden zijn met een externe pacemaker die de eerste dag of dagen voor de ondersteuning van uw hart kan zorgen. Ik zal het een beetje kort houden, maar de verwijdering van al deze toeters en bellen gaat vrij snel, en is niet pijnlijk, alleen de drains uit de bovenbuik halen dat kan wat gevoelig zijn. Probeer te ontspannen, ze laten u inademen, en als u flink uit ademt halen ze de drains eruit. Blijf even blazen, en u zult zien dat het meevalt. Na 1 á 2 dagen bent u van de IC naar de MC of direct naar de afdeling. Daar krijgt u regelmatig een longfoto, misschien fysio, en kunt u zelf over de gang wandelen om weer conditie te krijgen. U zult merken dat u echt van nul weer op moet krabbelen, maar u gaat elke dag vooruit, en dat stimuleert! De eerste 6 weken mag u niet fietsen of autorijden i.v.m. het helen van het borstbeen, daarna kunt u dat voorzichtig weer proberen. Na 3 maanden bent u weer aardig in normale doen is mijn ervaring, maar reken een jaar voordat ook de narcose uit uw lijf is e.d.
Als u nog vragen heeft hoor ik het graag.

Veel sterkte en succes met de operatie!

Groeten, Elsje.

Beste Rob,
Lees mijn hartverhaal maar.
Mocht je vragen hebben, laat het weten. Ik zal ze graag beantwoorden.

Sterkte, Hans

Beste Rob,
ik heb op 58 jarige leeftijd een openhartoperatie ondergaan in Nieuwegein in 2009. Ik kreeg een nieuwe mechanische hartklep en een stukje van mijn aorta is vernieuwd. Mijn operatie was op 1 september en de eerste weken was ik totaal gesloopt. Heb geen pijn gehad maar was doodmoe. Maar 6 weken na de operatie heb ik 6 weken hartrevalidatie gehad en mijn herstel ging zo snel dat ik eind november al weer met werken ben begonnen. Per 1 februari 2010 was ik weer fulltime aan het werk. Lees mijn hartverhalen maar, dat zal veel verduidelijken voor je.
Ik wens je veel sterkte en een net zo'n snel en volledig herstel toe als ik heb ervaren.
Hartelijke groet, Ine

Dank voor je bericht Ine. Ik zie er verschrikkelijk tegenop. Ik hoop dat het herstel net zo snel gaat als bij jou!!
Robert

Beste Rob,
Ik begrijp best dat je er tegenop ziet. Niemand kan je dat gevoel wegnemen. Maar als het jou net zo vergaat als bij mij, valt het allemaal erg mee, achteraf gezien natuurlijk. Eenmaal in het ziekenhuis gaat het allemaal erg snel zul je zien dat je na een dag of twee, drie na de ingreep je al veel meer kunt dan je je nu kunt voorstellen.

Groeten Hans

Beste Rob
Begrijp maar al te goed hoe het je op dit moment vergaat.
Als hartpatientengroep hebben we allemaal al het een en ander achter de rug.
Kan me dan ook volledig aansluiten bij alles wat anderen schrijven.
Heb zelf een openhartoperatie achter de rug omdat ik HCM heb.
Alles wat ik je kan zeggen is; laat het over je heen komen, heb vertrouwen en kijk samen met je familie uit naar de toekomst.
De ingreep kan je alleen maar ten goede komen, al moet je daarvoor door kreukel en bos.
Gun en geef jezelf de TIJD

Hallo Rob,

Ikzelf heb eind december vorig jaar een openhartoperatie ondergaan waarbij ik een nieuwe metalen arortaklep en een reparatie van de mitralisklep heb gehad. Het valt allemaal wel best mee hoor. De eerste dagen op IC zit je nog zo onder de verdoving dat je eigenlijk weinig besef van tijd hebt.
De pijn die je voelt aan het borstbeen valt ook mee. De dokters vertellen je wel wat je moet doen als je moet hoesten enz. Verder is er heel goede pijnmedictie.
Ik was zodanig gelukkig dat de operatie voorbij en geslaagd was dat ik eigenlijk alles over me heen heb laten komen.
Daarna naar een gewone kamer : ik voelde mij heel moe en slap maar dat hoort er ook bij en na verloop van enkele weken voel je je steeds beter en beter worden. Nu na 9 maanden kan ik zeggen dat ik me veel beter voel dan voor de operatie. Het is het allemaal waard geweest.
De echo via de maag valt eigenlijk ook best mee. Je kan ook hiervoor een lichte verdoving vragen als je wil.

Ik begrijp heel goed hoe je je nu voelt. Ik heb het zelf ook allemaal doorstaan. Dat wachten op de ingreep, niet weten wat je te wachten staat enz. Laat het gewoon op je afkomen. Het valt allemaal best mee.

Ik wens je veel succes bij de operatie en revalidatie .

Je kan ook mijn verhaal lezen op deze site.

Groetjes en veel sterkte,

Esperanza

Hoi Rob,

Zelf ben ik vorig jaar op 30 september aan de mitralisklep geopereerd.
Voor mij kwam het als donderslag bij heldere hemel. Ik voelde me de maanden/weken voorafgaand aan de opname wel moe e.d., maar pas nadat ik 's morgens bij de huisarts 's morgens terecht kwam, en mij direct doorstuurde naar de cardioloog, waarna die het euvel constateerde, wist ik pas wat er aan de hand was. Maar ja... toen lag ik dus al in het ziekenhuis. Blijkbaar was er direct actie nodig en liep ik al jarenlang met het probleem rond zonder het echt gemerkt te hebben.

Omdat de eerste dagen van mij gekenmerkt werden door allerlei onderzoeken e.d. gingen die razendsnel voorbij. Een van de onderzoeken was inderdaad die achter het hart. Hier zag ik in eerste instantie een beetje tegenop. Maar de gedachte dat ik toch nummer 1001 was die de artsen gezien hadden die kokhalzend daar lag, maakte mij 'rustig'. Een gedachte heeft me overigens ongelofelijk op de been gehouden: de artsen weten donders goed wat ze doen! Wat ze bij mij deden, hebben ze al bij duizenden voordien gedaan.

De dag van de operatie was ik redelijk rustig. Kwam denk ik ook omdat ik 's morgens vroeg al geholpen werd en dus geen tijd had om zenuwachtig te worden.

Vanaf het moment dat ik bijkwam op de IC werd ik wederom door het verplegend personeel heel erg goed geholpen. Pijn viel wel mee. Het 'leren' zitten en lopen, dat was ongelofelijk vermoeiend. Maar ook daar kom je doorheen.

Een aantal weken na de operatie was er een voorlichtingsbijeenkomst in het ziekenhuis omtrent allerlei zaken die je tegenkomt tijdens en na de revalidatie. En daar zaten een paar zaken bij die ongelofelijk waar waren en op het moment dat je ze tegenkomt, keihard aankomen. Een van de zaken is dat mensen snel vergeten. Tijdens de ziekenhuisopname heb je van alle kanten aandacht, een x-periode na de operatie ook nog. Maar daarna niet meer. Life goes on, is een waarheid. Gevolg is dat mensen 'vergeten' en minder aandacht voor je gaan krijgen.

Maar je gaat er doorheen komen, absoluut! Heel veel succes en laat even weten hoe het verlopen is.

Hoi Rop Heb 3weken terug een aorta bioklep gekregen in het Erasmus M C ben 77 jaar ben 2 maal achter elkaar geopereerd had een bloeding operatie daar na goed geslaagd ben naar 11 dagen naar huis gegaan hep weinig pijn gehad doe de meste lichte dingen weer zelf nog lichtepijn in borstbeen Gr Johan