Dag Bas,
Wat een verhaal, wat een pech. Ik herken uit je verhaal het krijgen van een infarct ( bij was het op 1 sept. 2009) Ik herken het revalideren en het me weer goed voelen. En ik herken dat er nog kransslagaders vernauwd zijn. ( Bij mij één 70% en één 75%). En wat mijn angst is is jou nu dus overkomen, dat die vernauwde ader bij jou toch is gaan opspelen, Ondanks de medicatie. Wat een pech dat je nu dan toch weer zoveel hebt moeten ondergaan en zoveel moest inleveren na de eerste goeie tijd. Dat valt zeker en vast niet mee, zeker niet voor iemand die altijd sportief was.
Ik ken niet echt vermoeidheidsverschijnselen. maar er zijn er hier genoeg die die vermoeidheid, jammergenoeg, wel goed herkennen. Die zullen vast ook nog reageren.
Ik wens je sterkte bij de verwerking van dit alles en vertrouwen in het weer wat kunnen opbouwen van je leven, ook al zal het wellicht er anders uit gaan blijven zien dan voor dit alles gebeurde.
HARTelijke groet
Annie
Wat een verhaal, wat een pech. Ik herken uit je verhaal het krijgen van een infarct ( bij was het op 1 sept. 2009) Ik herken het revalideren en het me weer goed voelen. En ik herken dat er nog kransslagaders vernauwd zijn. ( Bij mij één 70% en één 75%). En wat mijn angst is is jou nu dus overkomen, dat die vernauwde ader bij jou toch is gaan opspelen, Ondanks de medicatie. Wat een pech dat je nu dan toch weer zoveel hebt moeten ondergaan en zoveel moest inleveren na de eerste goeie tijd. Dat valt zeker en vast niet mee, zeker niet voor iemand die altijd sportief was.
Ik ken niet echt vermoeidheidsverschijnselen. maar er zijn er hier genoeg die die vermoeidheid, jammergenoeg, wel goed herkennen. Die zullen vast ook nog reageren.
Ik wens je sterkte bij de verwerking van dit alles en vertrouwen in het weer wat kunnen opbouwen van je leven, ook al zal het wellicht er anders uit gaan blijven zien dan voor dit alles gebeurde.
HARTelijke groet
Annie
