Ik ben een man van 59 jaar. Ik ben bijna 38 jaar getrouwd en heb 4 kinderen en 2 kleinkinderen Vanaf 1980 heb ik al diabetes. Daarom draag ik dag en nacht een insulinepomp. Deze is te vergelijken met een klein draagbaar infuus op een accu. Om de twee of drie dagen moet ik het slangetje en de naald van deze pomp vervangen. Vroeger moest ik de naald zelf in mijn buik injecteren. Nu gaat het met een apparaatje wat lijkt op een schietpistool om nietjes of spijkers in de wand te schieten. Drukken........ en paf erin.
Vroeger bleef het stalen naaldje in de buikwand zitten. Tegenwoordig wordt deze vervangen door een teflon naald. Deze wordt nog wel steeds met een stalen naaldje ( 10 mm. ) ingebracht. Met een ander apparaatje kan ik de hoogte van mijn bloedsuiker meten. Ook dit gaat tamelijk hardhandig. Een klein venijnig naaldje wordt met een rotvaart je vinger ingejaagd.
Au ! Aan de hand van de hoogte van de bloedsuiker stel ik de pomp in. In het kort komt het hier op neer:
Bloedsuiker hoog ? ( = boven de 10 mmol/l ) meer insuline. Is die te laag ? ( = beneden de 3 mmol/l ) dan minder insuline
en iets eten ( b.v. een boterham ). Er is natuurlijk nog veel meer over te vertellen. bijvoorbeeld dat ik minstens iedere drie maanden in het ziekenhuis zit, alleen al voor de diabetes. Dat je hypo's ( = te lage bloedsuiker ) en hyper's ( = hoge
bloedsuiker ) kunt krijgen etc. etc. Voor belangstellende is hierover alles op internet te vinden.
Mijn moeder had ook diabetes maar zij gebruikte alleen tabletten en een dieet. Diabetes is een belangrijke risicofactor
voor het krijgen van aandoeningen aan de hart- en bloedvaten. Zij is later ( in 1980 ) aan een hartaanval in het ziekenhuis
gestorven. Waarschijnlijk door de stress ( ik was erg aan mijn moeder gehecht ) ontwikkelde zich bij mij na haar dood
ook diabetes ( erfenis ? ). Ik wist toen nog niet dat ik ook haar slechte kransslagaders zou erven.
Nadat ik veel pijn in de borststreek, uitstralend naar mijn hals en armen had, werd er bij mij in 1997 een hartcatheterisatie
gedaan in het AZL ( nu LUMC ) in Leiden. De uitkomst was dat ik verschillende verstopte kransslagaderen had. De ergste
was voor circa 90 % verstopt. Deze werd gedotterd. Hiervoor moest ik wel NEGEN maanden op de wachtlijst staan.
Ik deed mee aan een onderzoek waarbij sommige mensen met een stand en andere zonder stand werden behandeld.
Bij mij werd er wel gedotterd maar geen stand ingebracht.
Na verloop van tijd voelde ik mijzelf niet meer thuis in het LUMC. Naar mijn idee was het geen ziekenhuius meer maar alleen nog een onderzoekscentrum waarbij de patienten ondergeschikt zijn. Je wordt behandeld als een proefkonijn.
In het gustigste geval - als je deel uitmaakt van een onderzoek - krijg je nog enige belangstelling. Deze valt echter weg als
een blok wanneer je voor het onderzoek niet meer belangrijk bent. Zoek het verder maar uit !
In het Diaconessenhuis in Leiden heb ik gelukkig de warmte en aandacht van een ziekenhuis teruggevonden.
Vandaag kreeg ik van mijn cardioloog te horen dat ik a.s. dinsdag 2 november 2010 weer een hartcathetrisatie krijg omdat
ik de laatste tijd - ondanks de medicijnen - weer veel klachten heb. Het is nu dus weer een spannende tijd. Ik hoop natuurlijk dat er niets aan de hand is ( ergens weet ik misschien wel beter ? ), anders zal het weer dotteren worden.
Dit zal dan waarschijnlijk wel in het LUMC plaatsvinden. In het Diaconessenhuis wordt namelijk ( nog ? ) niet gedotterd. Ik heb overigens wel alle vertrouwen in de kundigheid binnen het LUMC.
