Hart ritme stoornis 25/09/2010 15:06 profiel Gerrit69

Hoi Gerrit.

Ja om te moeten zeggen : ïk ben een hartpatient" is ook helemala niet fijn en zelfs heel erg rot.
Zat zo je verhaal te lezen en nee heb geen herkenning maar wel met het feit, van elk pijntje.
Ik weet hoe je daat mee maakt, je ligt soms gewoon naar je hart te luisteren of het wel goed gaat.
Volgens mij is dit ene normaal verschijnsel want dit ken ik ook heel erg goed.
Ik heb Hartfalen, en ik ben ook zo oplettend, van wat is dit en wat is dat?
wens je sterkte toe.

Groetjes Nel

hoi gerrit..ik herken je verhaal in zoverre dat ik precies hetzelfde heb sinds vorig jaar ...al 12 keer s,nachts een op hol geslagen hart oftewel hartritmestoornissen ...2 x cardioversie gehad en 2 x chemische cardioversie ...alle andere keren met extra sotalol na 9 uur vanzelf over gegaan ..ook mijn hart is verder gezond maar dan is je sinusknoop in de war ...in het ziekenhuis vertelden ze me erg weinig ..zeker geen tijd ..mijn eigen huisarts heeft mij nog het meeste geleerd ..als je begonnen bent met selokeen of sotalol of tambocor mag je daar volgens mij niet zo maar van af .mijn hartslag is soms 180 en een minuut later weer 90 ..is heel erg angstig en onrustig maar als je ontstold bent is het niet gevaarlijk maar ja je voelt je wel vreselijk ...ik ga altijd uit bed en beneden tv kijken en dan om de 3 uur medicijnen nemen mag er 3 en gelukkig gaat het dan langzaam weg en als het niet weg gaat moet ik ook naar het ziekenhuis en krijg je een roesje en cardioversie ...het is zo dat je naar je hart luistert ..gaat ongewild of je voelt aan je pols maar meestal voel je toch niks omdat het in 2 seconden begint ..veel sterkte toegewenst

willemijn

Hallo,

Ook ik heb je verhaal gelezen en herken een heleboel.
Ongeveer in 2003 werd er bij mij ontdekt dat ik ook atriumfibrilleren had. Ging ongeveer op de zelfde manier dan bij jou. Want in het begin kunnen ze de klacht niet waarnemen tijdens de bezoeken aan een arts. Bij is vast komen te staan met holter-onderzoeken.
Uit mijn ervaring van al die jaren wil ik je vertellen dat de acceptatie van je kwaal voor het belangrijkste was.
Zodra je er normaal mee om probeert te gaan zal je gaan merken dat het bij je gaat horen en dat je er goed mee kunt leven en zelfs mee kan sporten (op je eigen niveau). Heb je slechte momenten doe je een stapje terug. Heel veel mensen in mijn omgeving weten niet dat ik deze stoornis heb (hopelijk gehad. zie mijn verhaal van 22 sept. “Aan boezemfibrilleren enz”.)

Makkelijk praten als je voor het eerst geconfronteerd wordt met iets aan je hart, iets wat je beangstigd maar toch is dit mijn remedie geweest om er mee om te gaan.
Angst en spanningen zijn boosdoeners voor je hart (je weet wel adrenaline). Zo heb ik gemerkt dat de adrenaline er voor zorgt dat je ritmestoornis op gang komt. Uiteraard niet gelijk maar bij mij was dat wanneer ik weer lekker op de bank zat uit te rusten. Op z’n moment sloeg mijn hart op hol naar wel 160 slagen per minuut en dat kon wel een paar uur duren.

Gerrit, ook ik kon dit niet gelijk en duurde het maanden voordat ik het kon accepteren. Hierdoor kon ik er mee omgaan en dan nog komt het op de verkeerde momenten terug. O ja, ik heb mij nooit een “hartpatiënt” gevoeld of genoemd. Die onderzoeken in het begin zijn spannend en tijdrovend maar ze sluiten ook diverse medische problemen uit. Ook het feit kom maar over een half jaar terug, herken ik. Je staat weer buiten met een hoofd vol vragen en eigenlijk heb je niet gehoord wat je wilde horen. Weet wel dat jij de patiënt bent en wanneer je weer last hebt dat je gelijk aan bel moet trekken. Luister naar je lichaam!

Hopelijk heb je er iets aan gehad.
Sterkte en groet
René

Dag Gerrit,
Weet niet bij welk ziekenhuis je onder controle staat maar kom wel voor jezelf op.
Ben 52 en heb inmiddels vier keer een open hart operatie ondergaan en drager van een icd. Ben in Nieuwegein, Antonius ziekenhuis en daar is het absoluut een specialisme. En toch moet ik er iedere keer als er wat mis is weer voor vechten om te worden geloofd en geholpen. Ben acht weken terug voor het laatst geopereerd in in het voorgaande half jaar werd ik slechter en slechter, mijn ICD ging een keer af en na vele onderzioeken bleek "plotseling"dat mijn mitraliskleppen lekten. Ben op een gegeven moment naar Nieuwegein gegaan en heb veel druk gezet om me te laten opnemen. Toen werd ik plots een spoedgeval, het gezicht achter het dossier doet veel.
Sterkte en let zelf goed op is mijn advies en laat je niet een half jaar wegsturen. Besprek de term WPW eens met je cardioloog.

Groeten,
Harry

o zo herkenbaar
ik kreeg mijn eerste herkenbare op de 1 dag van de vakantie waren nog bezig met de opbouw mijn vrouw stand met de handen vol en ik voelde mijn hart jagen als gek had toen hartslag van meer dan 200p/m
even zitten hij kan jij niet wat helpen ik sta met mij handen vol ik besefte niet dat mijn hart aan het fibrilleren was even hoor ik kom zo
ja je kent dat vakantie laat maar waaien duurde niet lang maakte mij geen zorgen tot op 27 nog stond op mijn borst deet pijn net of er een blok beton op mijn borstkas lag maar ik was verkouden ik stak het daar op verstoken naar het werk op het werk zweten hoewel ik mij daar niets van herinner na 1 uur naar huis werd gestuurd met zweetten zo wit als een lijk en verward een beetje verder opnieuw hartfibrillatie dit keer goed viel buiten westen gelukkig werd dit door omstaanders opgemerkt en werd de 1-1-2 opgeroepen deze waren zeer snel ter plaatse samen met de mug medisch urgentie groep werd daar 1.1/2 gereanimeerd deed de ene op de fibrillatie onderweg naar het ziekenhuis deed ik er nog een paar werd opgenomen in veurne in mijn gsm stond nochtans
i c e toch duurde het een paar uur voor mijn vrouw op de hoogte was via omweg van de politie zij kreeg te horen als je man nog levend wil zien kom dan direct naar hier ze gaven mij 1% overlevingskans heb zo 12 dagen in coma gelegen toen hebben ze mij overgebracht naar brugge daar heb ik nog 10 dagen op ic
verbleven dan heb ik nog 3 dagen op een gewone kamer verbleven maar niemand gaf mij uitleg wat wie waarom ze raden mij een i c d aan ik wat is dat kreeg daar geen uitleg over ben het dan op eigen risk opgestapt terug thuis heb ik de huisarts gebeld die heeft mij uitleg gegeven van hoe en wat op 09-01-2005 heb ik een icd laten inplanten sindsdien loop ik niet op mijn gemak ik weet dat ik de kans van 1 op 4 heb om er nog te doen heb er tot nu 13 gedaan ben bang om alleen te blijven heb nog vaak last van hartkloppingen en de dokters vinden niets je loop binnen met veel vragen en komt buiten met nog meer vragen maar weinig antwoorden zelf zoeken ja ik ben seders dien thuis van het werk ik ben vaak moe ik kan bijna niets meer doen en als ik mij dan goed voel doe ik veel te veel lig dan een dag of 2 in de knoop
het is als ik in mijn bed lig heb ik het meest last van mijn hart gaat dan zeer snel naar 120p/m naar 160p/m en pijn in de arm misselijk wie herkend dit
groeten kater