Hart onder de riem 02/01/2010 21:41 profiel monzamonza

beste schrijver,

waar ben je geholpen als ik vragen mag ik sta namelijk te wachten voor een ablatie en knijp hem eerlijk gezegd behoorlijk.
soms dan denk ik nu heb ik deze ingreep echct wel nodig maar als ik me dan weer moe en niet vooruit te branden ben denk ik ja ik doe er goed aan.
Zou dus graag van je horen hoe het precies vergaan is.

Groetjes Brigitte

Hallo Brigitte,

Ik ben geholpen in Zwolle.
Ik heb er ook tegenop gezien,zelfs een keer afgezegd toen ik een
oproep kreeg.Daarna nog eens bij de cardioloog geweest voor(opnieuw) uitleg van de behandeling.
Net als jij twijfelde ik enorm of ik het wel moest laten doen.
Ik slikte toen Sotalol en achteraf gezien had ik toch wel "bijwerkingen"al dacht ik toen van niet.
De ablatie zelf was niet leuk maar je wordt toch wel heel goed begeleid en gerustgesteld hoor.Bij evt. pijn gelijk pijnstilling en het
"branden "zelf heb ik niet eens gevoeld,waarschijnlijk door het "roesje"wat ik heb gehad.
Mocht het ooit weer nodig zijn doe ik het toch weer !
Ik hoop dat ik je een beetje gerustgesteld heb en wens je heel veel succes!

Groetjes Karin

hallo Karin,

bedankt voor je reactie het is fijn om met andere te kunnen praten.
mijn vrienden begrijpen het gewoon niet maar ja zij hoeven ook niet te gaan.
Maar ik ben nu al drie jaar goed "ziek"dus heb het ook gehad met me zo voelen dus ik ga maar door zetten.

Ik hoop dat het goed gaat met je en nogmaals bedankt.
groetjes Brigitte

Ik heb afgelopen dinsdag een ablatie gehad in Breda. Volgende de cardioloog is alles wat mis kon gaan mis gegaan (cardioloog dacht dat andere cardioloog de ingreep deed en liet een uur op zich wachten, slagaderlijke bloeding, aders wel gevonden maar ze konder er niet bij) maar het resultaat is volgens de cardioloog 97% genezen en ik mocht gelijk met de Tamborcor en Verapamil stoppen. Ik vond de ingreep niet pijnlijk. Het inbrengen in de lies is goed te doen en het branden dragelijk.Ik had het meest last van het omhoog brengen van de hartslag om de juiste aders te zoeken.Ik had uitdrukkelijk gevraagd om een roesje maar heb dit niet gekregen. Wel iets voor de pijn en iets kalmerends. Achteraf gezien is de ingreep te doen maar vond ik het gebrek aan communicatie mbt pijnstilling/roesje etc. zwaar beneden peil. Ik wist ook niet dat ik een nacht moest blijven.In totaal heeft de ingreep 5,5 uur geduurd.Mocht de hartritmestoornissen inderdaad wegblijven dan is het een relatief invoudige ingreep met een goed resultaat.

Hallo,wat vervelend dat er het een en ander mis is gegaan.
Een slechte communicatie daar!
Ik had ook het meeste last van het vooronderzoek en vond dat ook wel eng totdat de cardioloog vertelde dat hij dat nare gevoel veroorzaakte.
Ik heb niet om een roesje gevraagd(wel gezegd dat ik het eng vond)
de cardioloog vroeg voor het branden of ik pijnstilling wilde en vanaf dat moment ben ik een stuk kwijt dus neem aan dat het toch een roesje is geweest.
Ik wist wel dat ik een nacht moest blijven,dat was van tevoren verteld.
er was bij mij wel een slechte commicatie wbt het medicijngebruik
dus heb achteraf nog 6 weken medicatie geslikt terwijl het niet nodig was geweest.
Moest zelf om bloedverdunners vragen anders was de verpleging dat gewoon vergeten!
Verder ben ik het met je eens dat de ablatie wel te doen was,gelukkig maar!
Het is volgens mij wel gelukt, heb niet meer ernstige ritmestoornissen gehad.
Heb er dus veel te lang mee gelopen( achteraf wel 25 jaar)
Hoop dat het bij jou ook de goede kant opgaat!

Groetjes van een hartgenoot

Hallo Monzamonza,
Wat fijn dat je geholpen bent.
Als tip kan ik je meegeven om bij te houden hoe vaak je overslagenvan je hart heb. NOteer dit dan in een soort dagboekje.
En neem het mee naar een volgende consult.
Kijk ook even hoe lang het overslaan duurt.
Ik heb hier zelf geen ervaring met ablatie.
Succes en hoor graag meer.
Groetjes watersporter.

hoi Monzamonza,
Tuurlijk hou ik je op de hoogte.
greatings watersporter.

Beste Karin,

Helaas moet ik nu met pijn in mijn hart, maar toch ook met opluchting meedelen dat Hans vrijdagavond 16 juli 2010 vredig in zijn slaap is overleden.

We hebben twee hele hectische weken achter de rug, waarbij Hans op vrijdag 2 juli 2010 naar het UMC te Utrecht is gegaan om te bekijken of het steunhart wel of niet door kon gaan. Hij kwam daar op de hartbewaking te liggen en hij kreeg daar andere medicatie en onderzoeken. Op donderdag 8 juli 2010 hebben wij groen licht gekregen dat het steunhart door zou gaan en dat Hans op vrijdag 9 juli 2010 als eerste op de planning van de OK stond. Helaas is deze operatie niet doorgegaan omdat er (hoe kan het ook anders...) een harttransplantatie tussendoor kwam.

Hans moest nuchter blijven, zodat hij eventueel die dag later nog geopereerd kon worden. 's Middags hadden ze de bloeduitslagen binnen gekregen en helaas de operatie kon niet doorgaan, omdat Hans zijn leverfunctie zeer slecht was geworden. Dit betekende dat wanneer hij geopereerd zou worden hij geen kans had de operatie levend uit te komen vanwege bloedingen.

Zaterdag 10 juli 2010 opnieuw nuchter blijven. Als de bloeduitslagen goed zouden zijn dan kon Hans om 110 uur geopereerd worden. Ook dit ging niet door vanwege de slechte leverfunctie.
De dagen daarna bleef dit hetzelfde verhaal.

Op dinsdag 13 juli 2010 hebben wij van de artsen te horen gekregen dat het steunhart definitief niet door zou gaan, omdat naast de lever ook de nieren nauwelijks meer werkten. Ze konden niets meer voor Hans betekenen, anders dan de medicatie die Hans kreeg afbouwen en morfine gaan geven om de enkele dagen die Hans nog te gaan zou hebben comfortabel zonder pijn door te komen.

Op donderdag 15 juli 2010 kon Hans overgeplaatst worden naar het UMC te Groningen. Ons oude vertrouwde plekje op afdeling C2. Bekende verpleegkundigen een beetje thuis komen voor ons. Heel wat dichter bij. Utrecht was in deze situatie echt heel ver weg...

Ik heb 's middags een gesprek gehad met de arts en hij gaf aan direct met alle medicatie te stoppen en alleen met de morfine door te gaan, want Hans kreeg nog wat Lasix (plasmedicatie) via het infuus. De hartmedicatie was in Utrecht al gestopt. Als Hans of ik dachten dat Hans benauwd of onrustig werd of pijn had konden wij het aangeven en dan zou de morfne opgehoogd worden. Op donderdag 15 juli 2010 heeft Hans overdag geen morfine gekregen, zodat hij nog de kans had om van die mensen afscheid te nemen waar hij nog graag afscheid van wilde nemen. Iedereen die Hans graag wilde zien is ook gekomen en het was een drukke emotionele dag, maar ook tegelijkertijd een dag waarop wij met zijn allen hebben gehuild en gelachen. 's Avonds rond 22:30 uur is de morfinepomp weer aangesloten.

Op vrijdag 16 juli 2010 heeft Hans 's ochtends nog redelijk goed met zijn ex-bazen kunnen praten. Vanaf 11.30 uur tot 15.30 uur is hij niet bij geweest. 's Middags kwamen Hans zijn ouders en mijn zus. Hij is toen een kwartier tot 20 minuten bij geweest, maar het was allemaal al wat onduidelijk en het werd al mistig in zijn hoofd. Wel herkende hij iedereen en noemde hij nog de namen. Later kwam Hans zijn broer en schoonzus en onze vrienden Nico, Jaap, Wilma en Harma nog langs. Ik had die ochtend nog met Nico gebeld en toen kwam Hans met het verzoek of Nico wat bier wilde meenemen, zodat zij nog met elkaar een pilsje konden drinken. Nico en ik hadden vantevoren nog contact gehad en toen was Hans al een tijd niet bij bewustzijn geweest. Nico had dan ook het bier niet meegenomen.

Het heeft een poosje geduurt en toen dacht Hans ik wordt weer even wakker. Hij ziet Nico en zegt direct: Biertje? Dus ik samen met Harma zo snel als ik kon naar het winkeltje om alsnog het bier op te halen. Gelukkig was Hans nog steeds bij toen wij terugkwamen en we hebben dan ook met de hele club op Hans geproost en Hans heeft nog even lekker van zijn biertje kunnen genieten. Later die dag zijn Job en Koen samen met mijn moeder, broer, zwager en een kameraad nog gekomen. Ook toen was Hans af en toe nog redelijk bij. Alleen heeft Hans op deze dag niet veel meer gedaan dan steeds het kringetje rond te gaan en kijken en de namen op noemen. Het praten lukte al haast niet meer. Het was voor Hans heel erg moeilijk om op woorden te komen.

Op een gegeven moment is gebleken dat de catheter niet goed werkte, maaar ze kregen hem er voor geen mogelijkheid meer uit. Een uroloog erbij gehaald en die constateerde dat er gelukkig geen urine meer in de blaas zat, maar dat er wel veel buikvocht aanwezig was en er dus geen catheter via de buik geplaatst hoefde te worden en dat de catheter dus kon blijven zitten. Gelukkig is Hans dat bespaard gebleven. Op een gegeven moment waren Hans en ik alleen nog over. Om een uur of 220 uur moest de morfinepomp vervangen worden en aangezien Hans weer heel onrustig begon te worden hebben ze de morfine opgehoogd. Na een tijdje begon Hans heel erg te hoesten en vernam ik aan hem dat zijn longen vol aan het lopen waren. Ik heb Hans nog gevraagd of ik de verpleegkundige moest roepen, maar dat was niet nodig hij had er geen last van. Mijn woorden en Hans zijn woorden waren ik hou heel veel van je en ik ga je missen. We hebben elkaar nog even goed vastgehouden en geknuffeld. Mijn voorgevoel was dat Hans de ochtend niet zou gaan halen en ben dan ook gaan liggen op mijn bed naast hem. Ik ben toch vrij vlot in slaap gevallen en om 23:50 uur kwam de verpleegkundige mij wekken om aan te geven dat Hans was overleden. Ik heb haar geholpen om Hans er even goed bij te leggen en later is de arts gekomen. Hans zal andere mensen nog kunnen helpen, doordat hij een donorcodocil heeft. Er is een team uit Leiden naar Groningen toe gekomen om dit weg te halen. Tim en Margriet hebben mij opgehaald en naar huis gebracht. De komende dagen zal het druk worden en de aankomende week zal wel een beetje bij mij langsgaan. Ik ben blij dat Hans vredig in zijn slaap is overleden en ik heb er vrede mee. Hans was op en kon niet meer. Ik zal hem heel erg gaan missen en draag hem voor altijd in mijn hart.Het is nu nog heel erg onwerkelijk en het besef zal later gaan komen dat hij er definitief niet meer is.

Donderdag 22 juli wordt Hans gecremeerd om 100 uur in "De Boskamp" te Assen. Voor mij nu dus nog drukke dagen voor de boeg. Ik blijf af en toe op lotgenoten kijken en reageren!!

Veel liefs Reina.