Hans is overleden 19/07/2010 11:25 profiel renkel

Lieve, lieve mensen,

Helaas moet ik nu met pijn in mijn hart, maar toch ook met opluchting meedelen dat Hans gisteravond vredig in zijn slaap is overleden.

We hebben twee hele hectische weken achter de rug, waarbij Hans op vrijdag 2 juli 2010 naar het UMC te Utrecht is gegaan om te bekijken of het steunhart wel of niet door kon gaan. Hij kwam daar op de hartbewaking te liggen en hij kreeg daar andere medicatie en onderzoeken. Op donderdag 8 juli 2010 hebben wij groen licht gekregen dat het steunhart door zou gaan en dat Hans op vrijdag 9 juli 2010 als eerste op de planning van de OK stond. Helaas is deze operatie niet doorgegaan omdat er (hoe kan het ook anders...) een harttransplantatie tussendoor kwam.

Hans moest nuchter blijven, zodat hij eventueel die dag later nog geopereerd kon worden. 's Middags hadden ze de bloeduitslagen binnen gekregen en helaas de operatie kon niet doorgaan, omdat Hans zijn leverfunctie zeer slecht was geworden. Dit betekende dat wanneer hij geopereerd zou worden hij geen kans had de operatie levend uit te komen vanwege bloedingen.

Zaterdag 10 juli 2010 opnieuw nuchter blijven. Als de bloeduitslagen goed zouden zijn dan kon Hans om 110 uur geopereerd worden. Ook dit ging niet door vanwege de slechte leverfunctie.
De dagen daarna bleef dit hetzelfde verhaal.

Op dinsdag 13 juli 2010 hebben wij van de artsen te horen gekregen dat het steunhart definitief niet door zou gaan, omdat naast de lever ook de nieren nauwelijks meer werkten. Ze konden niets meer voor Hans betekenen, anders dan de medicatie die Hans kreeg afbouwen en morfine gaan geven om de enkele dagen die Hans nog te gaan zou hebben comfortabel zonder pijn door te komen.

Op donderdag 15 juli 2010 kon Hans overgeplaatst worden naar het UMC te Groningen. Ons oude vertrouwde plekje op afdeling C2. Bekende verpleegkundigen een beetje thuis komen voor ons. Heel wat dichter bij. Utrecht was in deze situatie echt heel ver weg...

Ik heb 's middags een gesprek gehad met de arts en hij gaf aan direct met alle medicatie te stoppen en alleen met de morfine door te gaan, want Hans kreeg nog wat Lasix (plasmedicatie) via het infuus. De hartmedicatie was in Utrecht al gestopt. Als Hans of ik dachten dat Hans benauwd of onrustig werd of pijn had konden wij het aangeven en dan zou de morfne opgehoogd worden. Op donderdag 15 juli 2010 heeft Hans overdag geen morfine gekregen, zodat hij nog de kans had om van die mensen afscheid te nemen waar hij nog graag afscheid van wilde nemen. Iedereen die Hans graag wilde zien is ook gekomen en het was een drukke emotionele dag, maar ook tegelijkertijd een dag waarop wij met zijn allen hebben gehuild en gelachen. 's Avonds rond 22:30 uur is de morfinepomp weer aangesloten.

Op vrijdag 16 juli 2010 heeft Hans 's ochtends nog redelijk goed met zijn ex-bazen kunnen praten. Vanaf 11.30 uur tot 15.30 uur is hij niet bij geweest. 's Middags kwamen Hans zijn ouders en mijn zus. Hij is toen een kwartier tot 20 minuten bij geweest, maar het was allemaal al wat onduidelijk en het werd al mistig in zijn hoofd. Wel herkende hij iedereen en noemde hij nog de namen. Later kwam Hans zijn broer en schoonzus en onze vrienden Nico, Jaap, Wilma en Harma nog langs. Ik had die ochtend nog met Nico gebeld en toen kwam Hans met het verzoek of Nico wat bier wilde meenemen, zodat zij nog met elkaar een pilsje konden drinken. Nico en ik hadden vantevoren nog contact gehad en toen was Hans al een tijd niet bij bewustzijn geweest. Nico had dan ook het bier niet meegenomen.

Het heeft een poosje geduurt en toen dacht Hans ik wordt weer even wakker. Hij ziet Nico en zegt direct: Biertje? Dus ik samen met Harma zo snel als ik kon naar het winkeltje om alsnog het bier op te halen. Gelukkig was Hans nog steeds bij toen wij terugkwamen en we hebben dan ook met de hele club op Hans geproost en Hans heeft nog even lekker van zijn biertje kunnen genieten. Later die dag zijn Job en Koen samen met mijn moeder, broer, zwager en een kameraad nog gekomen. Ook toen was Hans af en toe nog redelijk bij. Alleen heeft Hans op deze dag niet veel meer gedaan dan steeds het kringetje rond te gaan en kijken en de namen op noemen. Het praten lukte al haast niet meer. Het was voor Hans heel erg moeilijk om op woorden te komen.

Op een gegeven moment is gebleken dat de catheter niet goed werkte, maaar ze kregen hem er voor geen mogelijkheid meer uit. Een uroloog erbij gehaald en die constateerde dat er gelukkig geen urine meer in de blaas zat, maar dat er wel veel buikvocht aanwezig was en er dus geen catheter via de buik geplaatst hoefde te worden en dat de catheter dus kon blijven zitten. Gelukkig is Hans dat bespaard gebleven. Op een gegeven moment waren Hans en ik alleen nog over. Om een uur of 220 uur moest de morfinepomp vervangen worden en aangezien Hans weer heel onrustig begon te worden hebben ze de morfine opgehoogd. Na een tijdje begon Hans heel erg te hoesten en vernam ik aan hem dat zijn longen vol aan het lopen waren. Ik heb Hans nog gevraagd of ik de verpleegkundige moest roepen, maar dat was niet nodig hij had er geen last van. Mijn woorden en Hans zijn woorden waren ik hou heel veel van je en ik ga je missen. We hebben elkaar nog even goed vastgehouden en geknuffeld. Mijn voorgevoel was dat Hans de ochtend niet zou gaan halen en ben dan ook gaan liggen op mijn bed naast hem. Ik ben toch vrij vlot in slaap gevallen en om 23:50 uur kwam de verpleegkundige mij wekken om aan te geven dat Hans was overleden. Ik heb har geholpen om Hans er even goed bij te leggen en later is de arts gekomen. Hans zal andere mensen nog kunnen helpen, doordat hij een donorcodocil heeft. Er komt een team uit Nijmegen naar Groningen toe om dit weg te halen. Tim en Margriet hebben mij opgehaald en naar huis gebracht. Margriet ligt nu boven te slapen, maar ik ben er weer afgegaan. Ik kan nu niet slapen. Morgen zal het een drukke dag worden en de aankomende week zal wel een beetje bij mij langsgaan. Ik ben blij dat Hans vredig in zijn slaap is overleden en ik heb er vrede mee. Hans was op en kon niet meer. Ik zal hem heel erg gaan missen en draag hem voor altijd in mijn hart.Het is nu nog heel erg onwerkelijk en het besef zal later gaan komen dat hij er definitief niet meer is.

Ik en Hans willen iedereen ontzettend bedanken voor hun steun en belangstelling de afgelopen tijd. Dit heeft ons beiden goed gedaan!! Dank je wel!!

Veel liefs Reina.