Hartverhalen op hartpatiënten
geopereerd vrijdag de 16de 26/12/2011 19:53 profiel hartje23678

donderdag 15 december moest ik me melden om 10 uur in rotterdam, toen werd ik opgenomen. deze dag vloog voorbij en hadden allemaal gesprekken met de mensen die bij mij de operatie gingen uitvoeren, ook kwam de professor even langs om even te babbelen, hij zag op de echo dat het om 2 longvene ging en hij had er alle vertrouwen in. deze man straalt zoveel rust en zelfvertrouwen uit dat je wel meer gerust bent!
ik was namelijk heeeel erg bang, wat nou als ik het niet redde en blijft mijn man met onze 3 kinderen achter......
ook vond ik het erg zwaar dat ik degene( voornamelijk familie) was die tegen iedereen moest zeggen dat alles goed kwam, terwijl ik zelf erg bang was......
ik moet wel zeggen dat hoe je daar begeleid wordt heel goed is en met al je vragen daar ook terecht kan!
na het laatste gesprek met de anesthesist was alles heel duidelijk en mijn man ging toen ook weer richting huis aan, anderhalf uur rijden......
ik ging douchen met betadine zeep en ik kreeg een slaappil om proberen te slapen........ zoooooo wat spannend!
morgen was DE dag.
vrijdag 16 december,
weer douchen met betadine zeep, kreeg een kanmenietverottenpilletje, daar word je een beetje sloom van (heeerlijk op dat moment)!
gelukkig waren mijn mams en man er gelukkig nog voor ik weggereden werd, om tien uur werd ik weg gereden.
in de voor O.K aangekomen worden mijn emoties te veel en moest vreselijk huilen, daar was de vrouw (anesthesist) die ik die dag daarvoor gesproken had en er was nog een man bij, deze man vroeg aan mij wat voor mooiste moment ik heb en moest dat gaan vertellen.......nou jullie raden het vast al, ik kreeg een kapje met ¨zuurstof¨ hihihi was gelukkig slaapstof of iets, want ik was zo weg en weet godzijdank helemaal van niets meer....
om 14
0 werd mijn man gebeld dat de operatie succesvol is verlopen en dat mijn man en moeder zo bij mij mochten komen,
ik weet daar niets meer van en dat is gelukkig maar,ik lag toen op de I.C
rond 19
0 mocht ik van de beademing af, ook daar weer niets van gemerkt, echt heerlijk, ook de pijn valt erg mee.
ik krijg paracetamol en morfine. over dit stuk heb ik me zo´n zorgen gemaakt van te voren, vooral die beademings buis in mijn keel.....
s´avonds naar de high care, met 2 drains en morfinepomp, daar verbleef ik 2 dagen en weet ook weinig van deze 2 dagen erna. mijn man heeft foto´s gemaakt en dat vind ik erg prettig, ook om het met mijn man over te hebben.
vrijdags openhart operatie en maandag eerst de drains eruit, nou dit is niet prettig maar als ze eruit zijn dan knap je snel op, je hebt dan niet meer zo erg pijn. deze dag ook uit bed en in de stoel gezet, man man je voelt je echt niet goed en ik wilde maar 1 ding en dat was toch echt mijn bed in.....maar dat is het protocol, zo snel mogelijk je bed uit want dat voorkomt een hoop narigheid zoals longontstekingen, daar zit je niet op te wachten toch?
dinsdag de 4de dag na de operatie, nou voor het eerst een beetje bij de mensen jeetje lijkt wel of ik 6 weken geslapen had en ik wist geen dag of tijd meer.... ook vandaag me zelf gewassen op de rand van mijn bed, lijkt wel of ik 99 ben....maar heerlijk.
de therapie is vandaag voor de 2de keer geweest want je moet goed ademen, nou dat is iets wat echt beroerd gaat want ik heb zo een pijn in mijn borstkast, niet normaal meer, maar tijdens de artsen ronde zeiden de artsen dat ik daar doorheen moest door de pijn en dan ging het ademen en hoesten ook veel beter...... nou we zullen zien, ik kreeg er morfine extra bij....
woensdag de 5 de dag was ik van de draden af en het infuus in mijn nek ging eruit, vandaag toch maar eens duidelijk vragen wat er nu precies met de operatie gebeurd is, het schijnt dat ze me dat al meerdere keren verteld hebben maar tja daar weet ik me toch echt helemaal niets van, hoort er ook bij hoor...
professor kwam langs en vertelde me hoe het gegaan was, i.p.v 2 longaders die niet goed zaten waren het er 3 in 1 holle ader die 3 zaten niet in mijn hart en longen aan gesloten, dat hebben ze gemaakt met vlies van mijn hartzakje, ook hebben ze me kransslagader verdikt hiermee met dat zelfde vlies, daar zat een gat. ze hebben het vast gemaakt met hechtingen en dat heeft tijd nodig om te helen.....
het heeft 1 jaar nodig om te kunnen kijken of mijn rechter boezem en kamer nog iets krimpen, dan kunnen ze mij pas zeggen wat de schade is, deze waren vergroot. dat is gekomen door mijn aangeboren hart afwijking maar dat daar dus 8 jaar geleden al op in worden gegrepen......dat is dus afwachten. ik mag pas na een half jaar aan het werk in mijn salon en dat zal volledig na 1 jaar 3 ochtendjes per week zijn.... tis niet veel maar ik ben er nog!!
het gaat met de dag beter, vandaag voor het eerst weer gedoucht.
donderdag de 6de dag, vandaag therapie gehad en het gaat niet goed met mijn rechter arm, ze heeft de foto´s goed bekeken en het lijkt dat er een rib is gebroken, vandaar de pijn, maar na dat er meerdere gekeken hebben is dit niet zo en het lijkt erop door ik draagster ben van H.M.S (hypermobiliteitssyndroom) dat ze tijdens de operatie de klem in mijn borstkast iets te wijd gedaan hebben, vandaar de pijn! he he ik stel me dus niet aan.... want dat gevoel krijg je echt als ze vragen hoe het met de pijn is. ik krijg een brede band voor steun en na de massage gaat het erg vooruit, na 2 uur krijg ik wel last van mijn ogen, het lijkt erop dat het testbeeld van de tv met alle kleuren van de regenboog in mijn ogen verschijnen en dat verdwijnt ook weer na 30 minuten vanzelf......vandaag ook te horen gekregen dat ik zaterdag naar huis mag....yessssss voor de kerst met me gezinnetje! maar ook angst wat er in me hoofd komt, want dan moet ik het zelf doen......dus geen knopje waar ik op kan drukken als ik het niet vertrouw....
Vrijdag de 7de dag, deze dag krijg ik te horen van de artsen ronde dat ik 2 hartkleppen heb die iets lekken?????
wel vreemd als je aan een sinus venosous defect geholpen bent en daarvoor geen lekkende hartkleppen had zaols ik weet?! dus deze arts werd erg rood, en ging voor de zekerheid weer even terug om te kijken of het echt over mij ging en wel ja, nou ik heb echt gedacht nou weet je dat komt later wel, ik ben zo blij dat ik er nog ben en als ik hier last van krijg is het over een jaar of tien...... dat zien we wel weer! maar zeker wel een vraag voor de controle die er over 2 weken is.
ook vandaag weer gemasseerd en gefietst, na deze massage weer dat testbeeld in mijn ogen.....raar!
zaterdag de 8ste dag...........de dag dat ik naar huis mag, erg blij maar ook erg onzeker, zo snel en wat als dit, wat als dat....nee hier moet ik mee ophouden ik denk dat ik voor mijn operatie meer angst had moeten hebben als nu ik geopereerd ben en het gewoon een wonder is dat ik 33 jaar ben geworden met 3 prachtige kinderen, dat besef ik me met de dag meer...
nu de tweede kerstdag heb ik ook die test beelden gehad zonder therapie en ga voor de zekerheid morgen mijn huisarts even bellen, vragen kan nooit kwaad.
ook morgen komt de trombose dienst en die bepaald hoeveel bloedverdunners ik moet slikken.
de pijn in mijn borst kast is heftig, maar dat heeft tijd nodig en rust!
achteraf gezien en dat wil ik aan de mensen mee geven die nog nooit een openhart operatie hebben gehad maar wel gaan krijgen, ik heb me achteraf zo druk gemaakt maar ook me blind gestaard op negatieve verhalen van andere die ik ook hier jammer genoeg gelezen heb maar daar moet je je niet al te veel op focussen want ieder beleeft het op zijn eigen manier en als je bang bent of iets zeg duidelijk wat je gevoelens zijn, dat helpt echt......ik denk dat ik wel 100x gezegd heb op de dag daarvoor tegen de zusters dat ik bang ben en niet weet wat me te wachten staat...... maar gelukkig kan ik nu zeggen dat ik heel blij ben dat het gebeurd is en ik ook geen keus had!
nu ga ik me concentreren op mijn herstel de aankomende 6 weken en daarna mag ik pas revalideren, ik ga aan een hartrevalidatie programma mee doen om van alle onzekerheden af te zijn.
ik zeg nu ......tis ongelooflijk dat het nog maar 1 week geleden is, elke dag is er 1 en daar ga ik met mijn gezin, ouders en omgeving uitgebreid van genieten!!!
liefssssss hartje
ik was namelijk heeeel erg bang, wat nou als ik het niet redde en blijft mijn man met onze 3 kinderen achter......
ook vond ik het erg zwaar dat ik degene( voornamelijk familie) was die tegen iedereen moest zeggen dat alles goed kwam, terwijl ik zelf erg bang was......
ik moet wel zeggen dat hoe je daar begeleid wordt heel goed is en met al je vragen daar ook terecht kan!
na het laatste gesprek met de anesthesist was alles heel duidelijk en mijn man ging toen ook weer richting huis aan, anderhalf uur rijden......
ik ging douchen met betadine zeep en ik kreeg een slaappil om proberen te slapen........ zoooooo wat spannend!
morgen was DE dag.
vrijdag 16 december,
weer douchen met betadine zeep, kreeg een kanmenietverottenpilletje, daar word je een beetje sloom van (heeerlijk op dat moment)!
gelukkig waren mijn mams en man er gelukkig nog voor ik weggereden werd, om tien uur werd ik weg gereden.
in de voor O.K aangekomen worden mijn emoties te veel en moest vreselijk huilen, daar was de vrouw (anesthesist) die ik die dag daarvoor gesproken had en er was nog een man bij, deze man vroeg aan mij wat voor mooiste moment ik heb en moest dat gaan vertellen.......nou jullie raden het vast al, ik kreeg een kapje met ¨zuurstof¨ hihihi was gelukkig slaapstof of iets, want ik was zo weg en weet godzijdank helemaal van niets meer....
om 14
ik weet daar niets meer van en dat is gelukkig maar,ik lag toen op de I.C
rond 19
ik krijg paracetamol en morfine. over dit stuk heb ik me zo´n zorgen gemaakt van te voren, vooral die beademings buis in mijn keel.....
s´avonds naar de high care, met 2 drains en morfinepomp, daar verbleef ik 2 dagen en weet ook weinig van deze 2 dagen erna. mijn man heeft foto´s gemaakt en dat vind ik erg prettig, ook om het met mijn man over te hebben.
vrijdags openhart operatie en maandag eerst de drains eruit, nou dit is niet prettig maar als ze eruit zijn dan knap je snel op, je hebt dan niet meer zo erg pijn. deze dag ook uit bed en in de stoel gezet, man man je voelt je echt niet goed en ik wilde maar 1 ding en dat was toch echt mijn bed in.....maar dat is het protocol, zo snel mogelijk je bed uit want dat voorkomt een hoop narigheid zoals longontstekingen, daar zit je niet op te wachten toch?
dinsdag de 4de dag na de operatie, nou voor het eerst een beetje bij de mensen jeetje lijkt wel of ik 6 weken geslapen had en ik wist geen dag of tijd meer.... ook vandaag me zelf gewassen op de rand van mijn bed, lijkt wel of ik 99 ben....maar heerlijk.
de therapie is vandaag voor de 2de keer geweest want je moet goed ademen, nou dat is iets wat echt beroerd gaat want ik heb zo een pijn in mijn borstkast, niet normaal meer, maar tijdens de artsen ronde zeiden de artsen dat ik daar doorheen moest door de pijn en dan ging het ademen en hoesten ook veel beter...... nou we zullen zien, ik kreeg er morfine extra bij....
woensdag de 5 de dag was ik van de draden af en het infuus in mijn nek ging eruit, vandaag toch maar eens duidelijk vragen wat er nu precies met de operatie gebeurd is, het schijnt dat ze me dat al meerdere keren verteld hebben maar tja daar weet ik me toch echt helemaal niets van, hoort er ook bij hoor...
professor kwam langs en vertelde me hoe het gegaan was, i.p.v 2 longaders die niet goed zaten waren het er 3 in 1 holle ader die 3 zaten niet in mijn hart en longen aan gesloten, dat hebben ze gemaakt met vlies van mijn hartzakje, ook hebben ze me kransslagader verdikt hiermee met dat zelfde vlies, daar zat een gat. ze hebben het vast gemaakt met hechtingen en dat heeft tijd nodig om te helen.....
het heeft 1 jaar nodig om te kunnen kijken of mijn rechter boezem en kamer nog iets krimpen, dan kunnen ze mij pas zeggen wat de schade is, deze waren vergroot. dat is gekomen door mijn aangeboren hart afwijking maar dat daar dus 8 jaar geleden al op in worden gegrepen......dat is dus afwachten. ik mag pas na een half jaar aan het werk in mijn salon en dat zal volledig na 1 jaar 3 ochtendjes per week zijn.... tis niet veel maar ik ben er nog!!
het gaat met de dag beter, vandaag voor het eerst weer gedoucht.
donderdag de 6de dag, vandaag therapie gehad en het gaat niet goed met mijn rechter arm, ze heeft de foto´s goed bekeken en het lijkt dat er een rib is gebroken, vandaar de pijn, maar na dat er meerdere gekeken hebben is dit niet zo en het lijkt erop door ik draagster ben van H.M.S (hypermobiliteitssyndroom) dat ze tijdens de operatie de klem in mijn borstkast iets te wijd gedaan hebben, vandaar de pijn! he he ik stel me dus niet aan.... want dat gevoel krijg je echt als ze vragen hoe het met de pijn is. ik krijg een brede band voor steun en na de massage gaat het erg vooruit, na 2 uur krijg ik wel last van mijn ogen, het lijkt erop dat het testbeeld van de tv met alle kleuren van de regenboog in mijn ogen verschijnen en dat verdwijnt ook weer na 30 minuten vanzelf......vandaag ook te horen gekregen dat ik zaterdag naar huis mag....yessssss voor de kerst met me gezinnetje! maar ook angst wat er in me hoofd komt, want dan moet ik het zelf doen......dus geen knopje waar ik op kan drukken als ik het niet vertrouw....
Vrijdag de 7de dag, deze dag krijg ik te horen van de artsen ronde dat ik 2 hartkleppen heb die iets lekken?????
wel vreemd als je aan een sinus venosous defect geholpen bent en daarvoor geen lekkende hartkleppen had zaols ik weet?! dus deze arts werd erg rood, en ging voor de zekerheid weer even terug om te kijken of het echt over mij ging en wel ja, nou ik heb echt gedacht nou weet je dat komt later wel, ik ben zo blij dat ik er nog ben en als ik hier last van krijg is het over een jaar of tien...... dat zien we wel weer! maar zeker wel een vraag voor de controle die er over 2 weken is.
ook vandaag weer gemasseerd en gefietst, na deze massage weer dat testbeeld in mijn ogen.....raar!
zaterdag de 8ste dag...........de dag dat ik naar huis mag, erg blij maar ook erg onzeker, zo snel en wat als dit, wat als dat....nee hier moet ik mee ophouden ik denk dat ik voor mijn operatie meer angst had moeten hebben als nu ik geopereerd ben en het gewoon een wonder is dat ik 33 jaar ben geworden met 3 prachtige kinderen, dat besef ik me met de dag meer...
nu de tweede kerstdag heb ik ook die test beelden gehad zonder therapie en ga voor de zekerheid morgen mijn huisarts even bellen, vragen kan nooit kwaad.
ook morgen komt de trombose dienst en die bepaald hoeveel bloedverdunners ik moet slikken.
de pijn in mijn borst kast is heftig, maar dat heeft tijd nodig en rust!
achteraf gezien en dat wil ik aan de mensen mee geven die nog nooit een openhart operatie hebben gehad maar wel gaan krijgen, ik heb me achteraf zo druk gemaakt maar ook me blind gestaard op negatieve verhalen van andere die ik ook hier jammer genoeg gelezen heb maar daar moet je je niet al te veel op focussen want ieder beleeft het op zijn eigen manier en als je bang bent of iets zeg duidelijk wat je gevoelens zijn, dat helpt echt......ik denk dat ik wel 100x gezegd heb op de dag daarvoor tegen de zusters dat ik bang ben en niet weet wat me te wachten staat...... maar gelukkig kan ik nu zeggen dat ik heel blij ben dat het gebeurd is en ik ook geen keus had!
nu ga ik me concentreren op mijn herstel de aankomende 6 weken en daarna mag ik pas revalideren, ik ga aan een hartrevalidatie programma mee doen om van alle onzekerheden af te zijn.
ik zeg nu ......tis ongelooflijk dat het nog maar 1 week geleden is, elke dag is er 1 en daar ga ik met mijn gezin, ouders en omgeving uitgebreid van genieten!!!
liefssssss hartje
Commentaar (7)
-
|27/12/2011 - 09:12 hartendief
-
|27/12/2011 - 18:12 concetta1977Hoi Hartje lees je berichtje nu hiero, blij voor je dat alles achter de rug is en dat je nu je op kan richten op je verdere herstel, ik hoop dat je herstel voorspoedig gaat verlopen en elke dag dat je je beter voelt is mee genomen naar zo zware operatie, zeker omdat je ook zo jong moeder bent en je kinderen je aandacht ook nodig hebbem, groetjes en nog veel sterkte.
-
|28/12/2011 - 10:12 hartje23678dank jullie wel lieverds,
ben nu heerlijk aan het genieten van het thuis zijn, maar het niets doen valt niet mee!
gister is de huisarts even geweest, ik heb steeds rare schitteringen voor me ogen maar dat blijkt dat ik wel per dag 4x een klassieke migraine aanval heb van een half uur.....gelukkig zonder hoofdpijn, ik zie het aankomen in mijn ogen dus kan er rekening mee houden!
ik wens jullie al ook een gelukkig en vooral een gezond 2012!!
liefssss hartje
-
|15/04/2012 - 11:04 LimeakarHartje,
Ik heb je verhalen vol verwondering gelezen. Op 30 januari van dit jaar kreeg ik te horen dat ik een aangeboren hartafwijking heb. Tot mijn stomme verbazing want ik was een maand ervoor 45 jaar geworden. In eerste instantie ging het om een longader die verkeerd aangesloten was. Werd gelijk doorgestuurd naar het Eramus. Daar bleek dat ik nog een aangeboren hartafwijking heb. Om een lang verhaal kort te maken, ook ik heb een sinus venosus defect. Deze week heb ik te horen gekregen dat ik een open hart operatie moet ondergaan om het gat te dichten en de ader in mijn hart aan te sluiten. Overal heb ik gezocht om nog een volwassenen te vinden met deze aandoening en dit is me vandaag eindelijk gelukt.
Ik ben blij om te lezen dat je de operatie goed hebt doorstaan. Ik ben niet zozeer bang voor de operatie, het moet gewoon, maar wel voor erna. Ik ben een alleenstaande moeder met 2 jonge dochters. Sta nu op een vochtbeperkend en zoutloos dieet omdat mijn lichaam vol zit met vocht. De laatste maand ben ik al 6 liter vocht kwijt geraakt maar ben er nog niet. Ik kan me ook totaal niet inspannen. Gelukkig heb ik, in tegenstelling tot jou, een zittend beroep. Ik werk dus ook gewoon nog, al werk ik wel iets minder dan ik eerst deed.
Hoe voel je je nu?? We zijn 4 manden verder sinds je operatie en ik ben erg benieuwd. En met de lekkende hartkleppen? Waar kwam dat ineens vandaan?? Hoop wat van je te horen.
Groetjes..
-
|16/04/2012 - 10:04 hartje23678beste Limeakar,
Wat leuk dat je hebt gereageerd op mijn verhaal, ook ik ben erg op zoek geweest naar ¨onze¨ aangeboren hart afwijking, maar nergens is daar informatie over te vinden omdat het zo zelden is dat het bij volwassenen voorkomt.
Zelf was ik voor de operatie erg bang, heel bang, maar ik kan je wel zeggen dat je erg goed begeleid wordt in het erasmus, weet je al wanneer je geopereerd moet worden?
En nu achteraf heel makkelijk om te zeggen maar als ik het over kon doen had ik me van te voren niet zo gek gemaakt van de angst.
Ik vind achteraf gezien wat voor een zware operatie het is erg mee vallen, het is ook wel wat ieder zelf heeft mee gemaakt.
Ook hoe iedereen verschillend is, de 1 kan heel veel hebben en de ander helemaal niets, ik heb juist een hele hoge pijn grens en ik ga maar door en door.....wat ook achteraf niet echt goed is geweest.
na de operatie krijg je goede pijnstillers, tijdens de operatie krijg je 2 drains, dat zijn gewoon vervelende dingen maar zodra die eruit zijn dan voel je je een ander mens, dat is vond ik echt het vervelendst,
ik heb totaal maar een week in het ziekenhuis gelegen, achteraf te kort,.
Ik mocht de eerste 6 tot 8 weken niet meer dan 1 kilo tillen en met beide armen tillen, dat is heel belangrijk, je borstbeen is wel pijnlijk, heb ik nu nog last van maar dat duurt gewoon heel lang dat je daar nog last van houdt.
tipje, ik heb meteen na 2 weken een therapeut bezocht om me te masseren, om het los te maken, door de pijn ga je je verkrampen, waardoor het zo vast ging zitten, vandaar 2 x in de week die massage, heerlijk! Wij krijgen dit vergoed, ivm chronische hartpatient.
doordat ze mijn eigen matriaal gebruikt hebben hoefde ik maar 3 maanden bloedverdunners te slikken en dat is nu niet meer, eerst hadden ze het er over dat ik dat de rest van mijn leven moest doen, maar dat was verandert, had ik ook niet erg gevonden hoor....
nu 4 maanden verder (vandaag precies 4maanden) ben ik vanmorgen voor het eerst naar de revalidatietherapeut geweest, zij gaat een heel schema opzetten om onder begeleiding te gaan sporten, wat ik voor mijn operatie nooit kon, ook de begeleiding tot hoe ver je kan gaan en wanneer je moet stoppen, ook psychische kant van ons verhaal..... ik dacht toen ik dat las op het forum ¨ach hou toch op, wees blij dat je er nog bent¨ maar het is echt zo, ik zelf kan heel moeilijk zonder te huilen over mijn verhaal praten maar vooral de tijd ervoor, dat ik 8 jaar gewoon onder controlle stond en er was¨ niets¨ met me.....
die knop vind ik nog steeds erg moeilijk om om te schakelen, ik die alles deed zonder erbij na te denken.....moet nu nadenken wat ik ga doen en of het wel kan.....
maar ik heb met me zelf 1 ding afgesproken en dat is, uit alle negatieve dingen moet je iets positiefs uit halen, hoe moeilijk dat ook af en toe is. proberen.
ik ben nu 3 weken geleden op controle geweest en heb te horen gekregen dat ik mondjes matig weer alles mag doen, in mate dan he, maar daar is die begeleiding erg goed voor van die revalidai=tie arts, de ene cardioloog zegt dat je het wel moet doen en de ander zegt ach nee, maar ik zeg uit mijn ervaring doe het wel, wij willen nog geen 99 lijken toch?
nou ik hoop dat je er wat aan had en als je vragen hebt of contact wilt houden vind ik dat geen probleem, zo hebben we toch door een bijzondere hartafwijking weer een hartvriendin erbij!
heb jij ook een verhaal hier op staan?
liefs en sterkte hartje
-
|21/04/2012 - 10:04 LimeakarHoi Hartje,
Nee, ik heb mijn verhaal hier nog niet opstaan. Ik moet eerst de site eens even goed bekijken. Deze week heb ik een bezoek gebracht aan de kaakchirurg, pre-operatief, en gelukkig geen ontstekingen.
Ik wil graag contact me je onderhouden want ik ben erg benieuwd hoe het verder met je gaat. Hoe is de revalidatie?? Valt het mee of valt het tegen?? Ik zal mijn verhaal ook op de site zetten zodat je kan lezen hoe het bij mij allemaal is gegaan. Ik ben amper over de shock heen dat ik ineens een hartpatiënt blijk te zijn en dat ik ineens bij een cardioloog patiënt ben.
Hoop snel weer van je te horen.
Groetjes, Lilian
-
|21/04/2012 - 12:04 hartje23678zoiets had ik ook, ik zit er nu ook niet vaak meer op maar als ik een bericht krijg komt het automatische in je mail box, dus vandaar dat ik er regelmatig op kijk.
zelf vind ik de verhalen van sommige erg negatief, hun ervaren het natuurlijk zo maar voor ¨net¨ hartpatienten had ik erg me bedenkingen...
met mijn revalidatie gaat het redelijk, ik ben een heel druk persoon, die een hele dag in de weer was, nu moet ik de dingen verdelen.....dat vind ik nog het moeilijkst! maar eigenlijk moet ik het gedoseerd gaan doen maar daar moet ik me weg nog even zien in te vinden....hhihihihi
ik ben afgelopen donderdag echt begonnen met revalideren, deze revalidatie therapeut heeft een heel programma voor me gemaakt en ga nu 2 x in de week 1 uur sporten, onder haar begeleiding. erg lekker moet ik zeggen, maar wel pittig!
dat het een shock voor je is dat kan ik echt begrijpen, bij mij was het zo dat ik 8 jaar te horen kreeg dat ik me niet zo moest aanstellen en ineens na die 8 jaar hoor ik dat ik zwaar hartpatient ben!!! slik..... krijg jij ook nog een MRI? ik heb die wel gehad en met contrast, om te kijken of dat het juist was....overduidelijk hoor.
het is niet niks he wat je te horen krijgt, dat moet je even de tijd geven, na de operatie heb ik het er moeilijker mee gekregen....
de vragen : tot hoever mag en kan ik gaan?
wat mag ik wel en wat niet? medicijnen? tillen? enz enz
vergeet niet dat het psychisch ook erg zwaar is, ik heb het er nu erg moeilijk mee, ik ben zo boos op die ¨oude cardioloog¨ waarom hij dat niet eerder heeft ontdekt.....mijn niet serieus genomen met mijn klachten omdat ik TE jong was voor hartziektes!! nou je ziet het he, nu ben ik een eigen salon verder met erg veel problemen nu op financieel gebied! ik zelf heb een half jaar niet mogen en kunnen werken.....resultaat is nu dat het niet goed gaat met mijn salon, heb wel 3 medewerkers maar en komt niet genoeg omzet binnen, ik werkte full time mee!
ben nu vanaf november bezig met een advocaat, want juist deze zorgen zijn niet goed voor een gezond mens laat staan voor een hartpatient! En het feit dat er nog meer jonge vrouwen blijven lopen die misschien ook iets ernstig mankeren ipv stress.....jammer he.
nou meid je kan me altijd mailen, ik schrijf je altijd terug.
sterkte groetjes hartje (mijn echte naam schrijf ik nog niet ivm de zaak)
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF


Het is achter de rug! En nu op naar herstel. Ik hoop dat jij met je gezin positief 2012 tegemoet ziet maar uit je verhaal maak ik al op dat het aan positiviteit niet ontbreekt.
Heel veel sterkte en een voorspoedig en gezond 2012.
Hartegroet, Annemarie.