Hartverhalen op hartpatiënten
Foutje !? 03/11/2010 17:39 profiel shavera
Ik heb al een paar keer op het punt gestaan m'n verhaal te vertellen op deze site en steeds deed ik het toch weer niet.
Begin 2008 was ik niet lekker, ik dacht een griepje:gaat wel weer over.Wat snotteren, voorhoofdsholtontsteking en erg moe. Maar het ging niet over en de dagen dat ik moest werken kwam ik steeds moeilijker door en de dagen ertussen was ik echt de batterijtjes aan het opladen om die andere dagen weer te presteren . Tot ik op een dag op m'n werk kwam en ik het echt niet meer kon opbrengen; ik was zo ontzettend moe en zwak. Heb me ziek gemeld en ben meteen op weg naar huis langs de huisarts gereden en die dacht meteen aan de ziekte van Pfeifer, wel nog even bloed prikken.
Uit het bloedonderzoek bleek dat ik ooit eerder Pfeifer gehad had, maar de dokter zei dat we het wel in die richting moesten zoeken, maar zo'n virus in je bloed vinden is zoeken naar een speld in een hooiberg en er zijn toch geen medicijnen voor; rusten is het enige wat je kunt doen. Dus is er niet verder gezocht.
Ik kon wel 20u per dag slapen! S'morgens voor de kinderen op, dan viel ik weer in slaap op de bank en tussen de middag kon ik dan de kinderen weer even opvangen en zo ging het maar door. Ik kon nog geen boek lezen en s'nachts sliep ik evengoed ook weer goed.Maar ik dacht dat hoort bij Pfeifer moet het de tijd geven.
Ik kreeg ook geen antibiotica voor mijn holte ontsteking omdat dat averechts schijnt te werken als je Pfeifer hebt.
7 weken ben ik thuis geweest.
Had ik die antibiotica toch maar gekregen !
Want na een paar maanden vielen alle puzzelstukjes samen.
Door mijn holte ontsteking heb ik een bacterie op mijn hart gehad en die heeft mijn Mitralisklep aangetast en die lekt dus nu enorm.
Mijn cardioloog wilde vorig jaar al een open hart operatie, maar ik ben er zo bang voor dat ik nu heb afgesproken 2x per jaar een echo en als het niet verslechterd wachten we nog even af. Ik ben wel moe maar kan evengoed alles. En ik weet wat ik nu heb en niet hoe ik er straks uitkom.
Ook ben ik nog te jong (43) voor een operatie via de lies of tussen de ribben, volgens mijn cardioloog.
Maar dat is toch veel minder eng ?!
Begin 2008 was ik niet lekker, ik dacht een griepje:gaat wel weer over.Wat snotteren, voorhoofdsholtontsteking en erg moe. Maar het ging niet over en de dagen dat ik moest werken kwam ik steeds moeilijker door en de dagen ertussen was ik echt de batterijtjes aan het opladen om die andere dagen weer te presteren . Tot ik op een dag op m'n werk kwam en ik het echt niet meer kon opbrengen; ik was zo ontzettend moe en zwak. Heb me ziek gemeld en ben meteen op weg naar huis langs de huisarts gereden en die dacht meteen aan de ziekte van Pfeifer, wel nog even bloed prikken.
Uit het bloedonderzoek bleek dat ik ooit eerder Pfeifer gehad had, maar de dokter zei dat we het wel in die richting moesten zoeken, maar zo'n virus in je bloed vinden is zoeken naar een speld in een hooiberg en er zijn toch geen medicijnen voor; rusten is het enige wat je kunt doen. Dus is er niet verder gezocht.
Ik kon wel 20u per dag slapen! S'morgens voor de kinderen op, dan viel ik weer in slaap op de bank en tussen de middag kon ik dan de kinderen weer even opvangen en zo ging het maar door. Ik kon nog geen boek lezen en s'nachts sliep ik evengoed ook weer goed.Maar ik dacht dat hoort bij Pfeifer moet het de tijd geven.
Ik kreeg ook geen antibiotica voor mijn holte ontsteking omdat dat averechts schijnt te werken als je Pfeifer hebt.
7 weken ben ik thuis geweest.
Had ik die antibiotica toch maar gekregen !
Want na een paar maanden vielen alle puzzelstukjes samen.
Door mijn holte ontsteking heb ik een bacterie op mijn hart gehad en die heeft mijn Mitralisklep aangetast en die lekt dus nu enorm.
Mijn cardioloog wilde vorig jaar al een open hart operatie, maar ik ben er zo bang voor dat ik nu heb afgesproken 2x per jaar een echo en als het niet verslechterd wachten we nog even af. Ik ben wel moe maar kan evengoed alles. En ik weet wat ik nu heb en niet hoe ik er straks uitkom.
Ook ben ik nog te jong (43) voor een operatie via de lies of tussen de ribben, volgens mijn cardioloog.
Maar dat is toch veel minder eng ?!
Commentaar (2)
-
|04/11/2010 - 07:11 mark1275
-
|12/11/2010 - 10:11 jo1Hallo,
Jee dat is schrikken als je door een flinke verkoudheid ineens hartpatient bent.
Ik had ook een ernstige lekkende mitralisklep en ik ben november vorig jaar er aan geopereerd.
ik snap alleen niet dat je te jong bent voor een operatie tussen de ribben door ik was 36 en bij mij is het wel tussen de ribben door gegaan, waar ik overigens heel blij mee ben want op de normale manier lijkt mij ook veel enger.
Het is heel logisch dat je er enorm tegenop ziet dat zag ik ook, maar achteraf gezien is het mij echt mee gevallen de eerste dagen zijn natuurlijk best zwaar maar het is wel te doen.
en je leven wordt na een operatie als alles goed gaat, toch wel weer leuker en minder angstig.
ik was ook heel moe en dacht dat ik alles best nog wel kon maar nu het achter de rug is en ik toch minder moe ben kan ik toch meer leuke dingen doen.
ik wens je heel veel sterkte met de beslissing nemen.
groetjes jolanda
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Maar zoals je zei, gaan ze 2 x peer jaar een echo maken om te kijken of het nog wel goed gaat. Als je daar zelf goed tegenover staat kan dat ja dan kan je het uitstellen. Maar als je jonger bent en je krijgt zo'n operatie hersteld je lichaam beter als dat je al op oudere leeftijd bent. Ikzelf ben nu 27 jaar, heb toen ik 22 was een hartinfrarct gehad en heb in de afgelopen 5 jaar 3 dotteringen gehad via me lies. Nu was het weer mis en hebben ze een openhart operatie gedaan. Het lichamelijk herstel van de borstkas en me been is vrij snel gegaan. conditie wat mindersnel, ben nog aan het revalideren, maar het gaat nu wel goed. Dus ik vind ook het verhaal van je cardioloog een beetje appart, want ik ben nog 2 mensen tegen gekomen die jonger als jij waren. Je hoort het wel minder dat mensen op een hele jonge leeftijd het aan hun hart hebben, maar af en toe komt het voor. Maar elke keer naar het ziekenhuis om een echo te maken om te kijken of het erger word ja weet niet of ik dat wel een prettige gedachten vind, maar dat is jouw keuze natuurlijk. Wat zegt je huisarts ervan? Staat hij achter de keuze van je cardioloog?
De operatie is best wel heftig, en je komt er echt wel effe beroert uit, maar kan zeggen dat je na een week je al weer een stuk beter voelt als de dag na de operatie en het gaat vrij snel dat je je weer een beetje kan bewegen en een boodschapje op de hoek kan doen. Geen wandelingen van een half uur of zo maar als je een maand of 3 verder bent voel je je echt weer een stuk beter hoor. Succes en ben benieuwd hoe het verder gaat.
Mark