even "kleppen" 12/05/2009 10:37 profiel Agnes

Beste Agnes,

Wat kan ik me je angst goed voorstellen...Ben zelf 21 april geopereerd aan een lekkende tricuspidalisklep plus een maze-operatie voor de ritmestoornissen. Ben pas 40, met 2 jonge meisjes, dus je snapt dat ik het ook reuze spannend vond. Toch is het me allemaal niet tegengevallen. Tuurlijk is het heel pittig, maar ik had me heel goed voorbereid door veel te lezen op internet, en ik ben ook wel iemand die alles wil weten hoor. Vervolgens heb ik me er goed op ingesteld dat ik echt niets meer zou kunnen, en thuis alles zo goed mogelijk voorbereid en geregeld. Mij gaf dat de rust om het op de 21e maar over me heen te laten komen. Nu ben ik 3 weken thuis na de operatie, en komt alles heel langzaam weer op gang.Soms zou je willen dat dit sneller gaat, maar tegelijk weet je ook dat er zo'n 3 maanden voor staan voordat je weer wat kunt, dus dan probeer ik me daar maar weer bij neer te leggen. En het mooie van alles is, dat ik wel degelijk al verschil voel met voor de operatie.
Dit geeft de moed en kracht om de komende tijd door te komen. Het kost tijd, maar goed komen gaat het!
Ik wens je veel sterkte voor de komende tijd, en je zult zien, dat je op een gegeven moment aan het idee gewend raakt en er zelfs aan toe bent geopereerd te worden. Heel veel succes!

Groetjes, Elsje.

Beste Agnes,
Mijn vrouw (55 jaar) is vier weken geopereerd en heeft een nieuwe aortaklep gekregen.
Ze heeft een biologische klep en na 4 weken zat ze al weer op de fiets. Lichamelijk een enorme verbetering! Probeer er niet tegen op te zien; het wordt alleen maar beter! (zie ook het verhaal hieronder; nieuwe aortaklep!)
Groeten, sjoerd

Lieve Agnes,

Ook ik ben bang! Ik doe niet net alsof, nee, ik ben gewoon ordinair bang! Maar ik weet dat ik mijn behandelaars moet vertrouwen, ik weet dat mijn lichaam mij aangeeft dat het niet langer zo kan!

Ik heb nooit begrepen wat er met mij aan de hand was, waarom mijn hart zo tekeer gaat, waarom het zo hoog slaat! Vroeger, werd ik goedgekeurd vanwege mijn hartslag: 120 over 80, constant! Iemand met zo'n hartslag kan geen verwijde bloedvaten hebben!

Nu, ik heb het!

Ik vermoed waardoor ik het heb gekregen, het zit niet in de familie! Ik moet er wat mee en ik ga er wat mee doen! Ik heb pijn in mijn lijf, maar daar kies ik voor; mijn pijnbestrijding is niet goed voor mijn nierfunctie, punt!

Dus, ik wacht rustig af tot ik word opgeroepen en ga ik - rustig - het operatiecircuit in. Ik ga uit van een goede afloop, maar ik bereid mij wel voor op alles wat kan gaan gebeuren, zodat mijn meisje niet alleen voor heel belangrijke beslissingen komt te staan! Daarover heb ik al gesproken met de cardioloog.

Mijn cardioloog moest wel even slikken toen ik hem mijn gedachten over het eventuele afloop van de operatie meedeelde; u denkt er wel over na, zei hij, dat heb ik eigenlijk nog nooit mee gemaakt in mijn praktijk. Het is nu eenmaal niet anders, zo ben ik!

Ik ga er voor....!

Ik wens je alle sterkte die je maar kunt krijgen!

Arie....

Wat een bijzondere, lieve, open reacties... dat ontroert mij...
Hartelijk dank daarvoor..
Arie wil je mij/ons hier op de hoogte houden met hoe het gaat/gegaan is...?
Zal ik dat ook doen

Ik lag in bed... en dacht nog even aan het verhaal van Elsje, ik ben nu bang voor de operatie, maar tjee wat zou ik bang geweest zijn toen mijn kinderen nog klein waren. Het is altijd het verkeerde tijdstip om iets aan je hart te krijgen maar als je toch nog kleine kinderen hebt komt het wel verdomd "slecht uit". Ben dus wat dat betreft een "bofkont" dat het mij pas overkomt toen de kids de deur uitwaren... En zo is er altijd wel iets positiefs te bedenken Heel veel succes om weer helemaal op krachten te komen Elsje en bedankt voor je reactie.

Goedemorgen Agnes,

Naar mate je ouder wordt is het blijkbaar zo dat je steeds meer dingen terug kunt halen uit je prille jeugd.

Als klein kind was ik altijd heel angstig voor water, ben als klein kind bijna eens verdronken.

Toen ik een jaar of zes was kreeg ik zwemles, het was voor mij echt één groot drama, omdat ik toch over mijn angsten heen wilde komen en ik wist als ik eenmaal zou kunnen zwemmen ik hier toch heel veel plezier van zou kunnen hebben, heb ik toch doorgezet en uiteindelijk heb ik hier in mijn leven heel veel plezier van gehad. Omdat ik nu (goed) kan zwemmen is de kans dat ik verdrink minimaal geworden.

Angst hebben we allemaal, omdat we niet weten wat er gaat gebeuren, we zijn even geen regisseur van ons eigen lijf.

Het feit dat je alles kon en nu best wel beperkt wordt in je doen en laten is best wel moeilijk, maar geloof me gaande weg zal je dit gaan aanvaarden.

Wees niet bang voor een eventuele operatie, de dames en heren chirurgen hebben tegenwoordig veel ervaring en de kans van slagen is 97 %

Bedenk wat je allemaal al hebt doorgemaakt een scheiding is niet niks, het doet pijn heel erge pijn, maar ook al lijkt het vaak nooit meer over te gaan. Er komt een tijd dat je ook dit persoonlijk verdriet een plaatsje kunt geven.

Je bent duidelijk iemand die kan relativeren, kijk vooruit, neem een punt in gedachte wat nog ver voor je ligt.

Ik wens je veel sterkte toe en ook al klinkt dit misschien eenvoudig, maak je geen zorgen voor de dag van morgen, anders is deze dag eigenlijk een verloren dag.

Met lieve hartegroet,
Rob

Dank je Rob!

Dag Agnes,
Ik heb 3 maart jl een nieuwe aortaklep gekregen. Een biologische, en ik ben stukje voor stukje aan het opkrabbelen. Ook ik heb als een berg tegen de opratie opgezien, maar de dag voor mijn opname kreeg ik een gedicht (gebed) toegestuurd, dat mij in 1 klap rustig maakte en ik ben vol vertrouwen naar de o.k. gegaan. En ik kan zeggen dat ik me nu veel beter voel. Ik krijg weer genoeg zuurstof in mijn lijf. Ik heb weer lucht, en echt: dat lucht op.
Ik heb er hartverhalen over geschreven, dus klik op mijn naam, en je komt er.
Sterkte!

Hallo Agnes

Mjin operatie ligt nu 10mjaar achter mji en ik weet dat er ondanks behoorlijke complicaties her veel sneller voorbij is dan je denkt.Maak je dus niet al teveelzorgen ,want het komt wel goed.{ik heb 2nieuwe kunstkleppen {aorta en mitralis}en nog een paar bypasses.]


Heel veel sterkte gewenst PIETIE.

hallo
ik ben nog maar net op de site van hartgenoten nu pas las ik jou verhaal al is het al een paar jaar geleden geweest dat je het schreef zou ik toch graag van je willen weten hoe het nu met je gaat en ben je in middels geopereerd. want jou verhaal is praktische mijn verhaal dus hoop iets van je tehoren.
gr arianne