Tijdens mijn opname de eerste operatie in 2004, was mijn zoon bij oma.
Mijn moeder vertelde dat ie gehuild had, toen ze hem verteld had wat er nu precies gebeurd was.Dat doet je zeer om te horen.
Het was verstandiger hem toen niet mee naar het ziekenhuis in Aalst (België) mee te nemen, omdat ik nogal wat slangetjes overal had zitten.
Maar al na 5 dagen was ik weer thuis.
Gelijk wilde mijn zoon toen 6,5 jaar thuis zijn.
Ik deed het , maar ik kon het nauwelijks aan.
Want door de moeheid van voor de operatie was onze relatie toch in een neerwaartse spiraal terechtgekomen en dat merk je.
Daar moest dus aan gewerkt worden.
Jeugdzorg kwam, ik kreeg gesprekken en het gevolg was dat we video home-training kregen.Op die momenten waren we een perfect gezinnetje , maar zodra zij weg was, was er weer dat geruzie.Ik haatte die tijd.
Maar toen werd ik weer ziek. Begin januari 2005.Ik wist het meteen.
Ik stelde me in op: het komt allemaal wel goed.
Maar er gebeurde zoveel meer tegelijk.
Ik moest op de automatische piloot wilde ik hierdoor heen komen dacht ik.
Deed dat ook.
Eenmaal thuis, Bo weer bij me, een vriend die totaal niet behulpzaam was,
CIZ die 8 weken op zich liet wachten voordat ik hulp in de huishouding kreeg,
ik de stommerik, probeerde gewoon te functioneren.
Maar de vrijdag voor pinksteren 2005 brak ik.
Mijn zoon werd daarvan de dupe.
Door een klein voorval, was ik de weg helemaal kwijt en sloeg hem.
Ik schrok er zo erg van, dat ik mijn moeder belde en vroeg of ze hem wat eerder wilde komen halen.
Ze zouden namelijk op pinksterzondag voor twee weken naar de camping gaan en dan zou ik wat rust hebben.Ze kwam hem halen.
De dinsdag na pinksteren had ik een evaluatiegesprek
over hoe het thuis ging met Bo.
Ze begon met zeggen dat het goed ging hè.
Maar ik zei van niet, begon te huilen en vertelde wat er gebeurd was.
Had ik nooit moeten doen, denk ik achteraf wel eens.
Jeugdzorg ondernam meteen stappen, met als gevolg dat Bo niet meer thuis mocht komen,voorlopig bij mijn moeder moest blijven.
Ik was er zo kapot van, dat ik niet meer wilde ZIJN.
”Maar ik ben te laf om op te geven ,of juist sterk om te blijven vechten??”
Ik ging naar de dokter en besprak alles met hem.
Zodoende kwam ik terecht in Poelsoord.
Daar verbleef ik 12 weken( van 24 okt "05 t/m 13 januari "06) en in de weekenden mocht ik naar huis.
D.m.v. groepsgesprekken,individuele gesprekken , bewegingstherapie en creatieve therapie, moest je jezelf weer terugvinden.
Ik ging héél diep. Huilde veel, was verward, zag het licht en klom weer omhoog.
En waar ze voor waarschuwden gebeurde ook.
Na Poelsoord, voelde ik me "high".
Waar ik ooit eerst een muurbloempje was, was ik nu totaal naar de andere kant geslagen.
Ik sportte veel waardoor ik afviel en me heerlijk voelde.
ik mocht er weer zijn.Ik vond mezelf goed uitzien en straalde dat ook uit.
Flirtte af en toe en genoot daarvan.
Een vriend die jaloers werd, me achtervolgde omdat ie me niet meer vertrouwde.
Hij kon niet met "mijn ziek" zijn overweg,vond dat ik gewoon kon gaan werken
en omdat ik van zijn salaris leefde wilde hij daar ook iets voor terug
zei ie meerdere malen????
Met als gevolg dat ik in okt "06 vertrokken ben.
Een week bij mam gewoond, 4 weken bij haar vriendin, omdat ik bij mam niet mocht wonen omdat Bo er woonde.
6 oktober"06 heeft mijn moeder officieel de pleegzorg over mijn zoon gekregen.
In al die weekenden dat ie bij me was, was ik na afloop moe en gestresst.
Een beetje tegendraadsheid kon ik al niet verdragen.
En zolang dat is, is het niet goed voor Bo om bij me te zijn.
Want angst dat het weer gebeurd( dat slaan) zit er nog steeds in.
In December kon ik mijn appartementje ,
dat ik gekregen had van de woning vereniging , betrekken.
Maar ik voelde dat ik dus achteruitging.
Vooral tijdens het sporten.
Eerst weet ik het aan de stress van het weggaan bij mijn vorige vriend en van het verhuizen.Maar het werd erger.
Op gegeven moment zat ik gewoon te huilen in de omkleedruimte van de sporthal.
Ik kon het niet meer volhouden allemaal.
Ruim 1,5 jaar bezig geweest om gehoord en onderzocht te worden, wat ook frustrerend is.
Je twijfelt eerst aan jezelf, dan de opluchting dat dat niet hoeft omdat je lichamelijk wel degelijk weer iets mankeert.
Vanalles opzoeken op het internet, gesprekken met de cardioloog ,die zorgen voor angst, opheldering,hoop en wanhoop.
De schrik, van de allergische reactie, bij het inspuiten van de antibiotica.
De tegenstand die je krijgt van de VGZ.
Sinds aug"07 ben ik weer begonnen met werken, omdat ik thuis kapot ging.
Ik kreeg een gezondheidstest bij de Reaned en kon met mijn beperkingen gaan werken bij de MTB( sociaal werkbedrijf) via Yonder( reïntegratiebedrijf).
Ik vond het er afschuwelijk. Ze hielden er absoluut geen rekening met je beperkingen.
Gaf je te kennen iets niet aan te kunnen, dat wetende omdat je het toch geprobeerd had en niet meteen zei ik kan dat niet, dan zeiden ze stel je niet aan jij kunt dat wel.
Zet voor dat sociaal maar een A, een dikke vette A.
En mensen die denigrerend doen omdat je bij een sociaal werkbedrijf werkt.
Ze hebben vooroordelen, denken dat er alleen geestelijk gehandicapten en
verstandelijk gehandicapten werken.
Dus toen ik bij een regulier bedrijf kon gaan werken, via Yonder,
heb ik meteen ja gezegd.
Alhoewel je daar ook af en toe hoorde; "och ja dat begrijp jij toch niet je komt van de MTB", heb ik er 1,5 jaar met veel plezier gewerkt.
Het contract is per 20 aug"09 niet verlengd vanwege de crisis, zeiden ze.
Wel raar dat de mensen zonder beperkingen die na mij het bedrijf zijn ingekomen wel een half/ jaarlijks contract kregen??
En omdat ik 3 hoog woonde, niet meer de trap op kon lopen heb ik begin 2008 een onderzoek gehad, waardoor ik de hoogste urgentie kreeg voor e
en aangepaste woning.Na vele afwijzingen van woningen waarop ik reageerde,
kreeg ik na 1,5 jaar eindelijk een aangepaste woning.
1 hoog met lift.
En ik woon er graag. Alhoewel ik het uitzicht op 2 mooie bossen wel mis.
Maar ik voel me hier meer "Thuis".
Nu ik zonder werk zit ,en van een onafhankelijk arbeidsadviseur en iemand van de Pentasz( lees bijstand ),te horen krijg;" Meld je ziek binnen de WW zodat je straks WIA krijgt", weet ik niet meer wat te doen.
Ik heb afgelopen Juni "09 een inspanningstest gedaan, mijn pacemaker werd toen nog bijgesteld, en kreeg te horen dat ik een conditie had van een 80-jarige.
In December wil hij me weer zien en dan kijkt ie nog eens en dan wordt er een afspraak gemaakt met een longarts, om te kijken wat hij ervan vindt.
Dan krijg ik of medicatie of een longoperatie.
En daar ben ik bang voor.
Dus... dat wetende maakt het nog moeilijker voor me om de keuze te maken wel of niet ziek melden.
Uit principe wil ik het niet ben er trots op me nooit ziek gemeld te hebben.
Behalve toen die week voor de pacemakeroperatie.
Ik heb 2 jaar met dezelfde beperkingen kunnen werken en ik voel me
nog niet zo slecht dat ik niet meer kan werken.
Alhoewel, als ik eerlijk ben..... ben altijd moe, erg kortademig geworden, verzuur sneller, hou alles minder lang vol.Emotioneler,meer gespannen,dat het heel aanlokkelijk lijkt om thuis te zitten.
Maar het niet meer onder de mensen komen, weerhoudt het nog.
Wat kan ik nog... wanneer ik die stap neem.
Vrijwilligerswerk??? wat, waar, hoe zwaar?
Ik kom er nu even niet uit en zoek hulp bij Maatschappelijk Werk, die me vervolgens weer doorsturen naar het vrouwen gezondheidscentrum, waar je te horen krijgt dat ze eerst op z'n minst 5 mensen bij elkaar moeten zien te krijgen voordat ze een cursus kunnen geven wat betrefd mijn problematiek.Wordt eind December ergens.
Wat nu????
