Hartverhalen op hartpatiënten
En ik dacht nog wel:"erger kan het niet worden". 4 19/10/2009 18:05 profiel Sjeke
Eind januari kreeg ik te horen dat ik een pacemaker zou krijgen maar omdat mijn lieswond (waar de hart- long machine aangesloten was geweest en waarvan de hechting gescheurd was toen ik mijn eerste poging deed met opstaan.), nog niet genezen was , moest ik eerst wachten totdat die wond van binnenuit genezen was voordat ik die zou krijgen. Mijn wereld stortte in en ik begon te huilen en te huilen.Ik kon er niet meer mee stoppen.Een psycholoog kwam aan mijn bed , ik werd weer wat rustiger
en na een nacht rust met slaaptablet ging het weer enigszins.Maar 8 februari kreeg ik goed nieuws ; het hartritme had zich hersteld.
Als dit aanhield mocht ik 10 februari naar huis.
En gelukkig ….. Ik mocht naar huis.Moest nog een Holter ophalen de maandag erna en de dag erna weer terug brengen. Deze registreert je hartritme terwijl je aangesloten bent met plakkers en kabels,
en je moet een dagboekje bijhouden wat je doet en daarbij voelt.Daarna bleef ik onder controle, ging hartrevalidatie doen , kreeg thuishulp voor 12 weken en ik zat voor de rest van mijn leven vast aan de bloedverdunners( acenocoumarol).Bijna iedere week bloed prikken bah.Ik ging goed vooruit. Ik ging cardio fitness doen na mijn hartrevalidatie .Ik was van 56 KG naar 68 KG gegaan toendertijd en met sporten ging dat er al snel weer af ik woog 62 KG en toen ging het heel langzaam.Ik dacht ik ben gestopt met roken dus die laatste kilo’s worden zwaar.Maar in oktober 2006 voelde ik tijdens het sporten dat ik moeite had met mijn ademhaling.
Ik kon steeds minder.De dokter stuurde me door, ik kreeg een holter om maar de cardioloog zag wel
dat mijn hartslag te laag was (43 slagen per min.) maar dat was nog niet te verontrustend.
Hij zei dat het tussen mijn oren zat. Maar ik was het daar niet mee eens.
Ik ken mijn eigen lichaam toch het best !!!Ik bleef steeds terugkomen en de sportinstructeur zei ook dat er wel degelijk iets aan de hand was. Ik kon nog geen 20 min meer op de loopband lopen.En de rest ging ook steeds moeilijker.Op gegeven moment ben ik er ook mee moeten stoppen.Van ellende omdat ik hem niet met rust liet, stuurde mijn cardioloog me toen door ,
voor een second opinion, naar een cardioloog die gespecialiseerd was in pacemakers en in pulmonale hypertensie(iets met de longen).Dat was zo rond november 2007 Deze legde me uit dat ik in de toekomst waarschijnlijk wel een pacemaker nodig had
maar dat het nu nog te weinig gebeurde dat mijn hart langzaam klopte.Hij zei wel dat hetgeen in het dagboekje stond hem verontrustte , zo vaak kortademig en duizelig.Hij wilde longfoto’s en een radio-actieve ( nucliaire)scan laten doen.
Vlak voor Kerst .Dat was gebeurd. Uitslag 9 januari : Hij zei: het was niet voor niets geweest en dat er iets zat in de longen waardoor ik te weinig zuurstof in de longen kreeg.Hij liet de foto’s zien. Idd de helft werkte niet, aan beide kanten.
Van de ene kant was ik opgelucht omdat het dus niet tussen mijn oren zat
en ook weer het verdriet omdat het lichamelijk was. Ik kreeg daarna een CT scan en daaruit bleek CHRONISCHE LONGEMBOLIE.De radioloog had echter ook iets vreemds in mijn hart gezien dus kreeg ik ook nog even een echo van het hart via de slokdarm. Dat was januari 2008.Ze konden het echter niet echt goed zien. Ik kreeg 29 januari nog een MRI scan ( zoiets duurt bijna twee uur PFFFFFF ) .
En de 20e februari kreeg ik dan de uitslag.En die was gelukkig beter dan ik dacht. Doordat de radioloog dus een vlek had gezien in het hart waar de tumor had gezeten en de cardioloog niets zag op de echo via de slokdarm, volgde er een MRI scan .Daaruit bleek dat er niets zat, het was littekenweefsel, en ze vermoeden dat juist op die plek de contrastvloeistof en het bloed zich niet goed had vermengd en daardoor een vlek te zien was geweest.
” Een geluk “zei de cardioloog; “ want je mag gerust weten toen de radioloog dat zei ik dacht, waar gaat dit in godsnaam heen”.Wij blij.De chronische embolie zit er en hij raadde me aan niet te laten opereren , want nu ben ik nog redelijk goed en de operatie is heel moeilijk en ingrijpend, je kunt tijdens de operatie sterven of daarna aan de zuurstofflessen geraken als er zich problemen zouden voordoen. Nu weet je wat je nog kunt, leer er mee omgaan.
Dat moet dan maar hè.pfffffff
en na een nacht rust met slaaptablet ging het weer enigszins.Maar 8 februari kreeg ik goed nieuws ; het hartritme had zich hersteld.
Als dit aanhield mocht ik 10 februari naar huis.
En gelukkig ….. Ik mocht naar huis.Moest nog een Holter ophalen de maandag erna en de dag erna weer terug brengen. Deze registreert je hartritme terwijl je aangesloten bent met plakkers en kabels,
en je moet een dagboekje bijhouden wat je doet en daarbij voelt.Daarna bleef ik onder controle, ging hartrevalidatie doen , kreeg thuishulp voor 12 weken en ik zat voor de rest van mijn leven vast aan de bloedverdunners( acenocoumarol).Bijna iedere week bloed prikken bah.Ik ging goed vooruit. Ik ging cardio fitness doen na mijn hartrevalidatie .Ik was van 56 KG naar 68 KG gegaan toendertijd en met sporten ging dat er al snel weer af ik woog 62 KG en toen ging het heel langzaam.Ik dacht ik ben gestopt met roken dus die laatste kilo’s worden zwaar.Maar in oktober 2006 voelde ik tijdens het sporten dat ik moeite had met mijn ademhaling.
Ik kon steeds minder.De dokter stuurde me door, ik kreeg een holter om maar de cardioloog zag wel
dat mijn hartslag te laag was (43 slagen per min.) maar dat was nog niet te verontrustend.
Hij zei dat het tussen mijn oren zat. Maar ik was het daar niet mee eens.
Ik ken mijn eigen lichaam toch het best !!!Ik bleef steeds terugkomen en de sportinstructeur zei ook dat er wel degelijk iets aan de hand was. Ik kon nog geen 20 min meer op de loopband lopen.En de rest ging ook steeds moeilijker.Op gegeven moment ben ik er ook mee moeten stoppen.Van ellende omdat ik hem niet met rust liet, stuurde mijn cardioloog me toen door ,
voor een second opinion, naar een cardioloog die gespecialiseerd was in pacemakers en in pulmonale hypertensie(iets met de longen).Dat was zo rond november 2007 Deze legde me uit dat ik in de toekomst waarschijnlijk wel een pacemaker nodig had
maar dat het nu nog te weinig gebeurde dat mijn hart langzaam klopte.Hij zei wel dat hetgeen in het dagboekje stond hem verontrustte , zo vaak kortademig en duizelig.Hij wilde longfoto’s en een radio-actieve ( nucliaire)scan laten doen.
Vlak voor Kerst .Dat was gebeurd. Uitslag 9 januari : Hij zei: het was niet voor niets geweest en dat er iets zat in de longen waardoor ik te weinig zuurstof in de longen kreeg.Hij liet de foto’s zien. Idd de helft werkte niet, aan beide kanten.
Van de ene kant was ik opgelucht omdat het dus niet tussen mijn oren zat
en ook weer het verdriet omdat het lichamelijk was. Ik kreeg daarna een CT scan en daaruit bleek CHRONISCHE LONGEMBOLIE.De radioloog had echter ook iets vreemds in mijn hart gezien dus kreeg ik ook nog even een echo van het hart via de slokdarm. Dat was januari 2008.Ze konden het echter niet echt goed zien. Ik kreeg 29 januari nog een MRI scan ( zoiets duurt bijna twee uur PFFFFFF ) .
En de 20e februari kreeg ik dan de uitslag.En die was gelukkig beter dan ik dacht. Doordat de radioloog dus een vlek had gezien in het hart waar de tumor had gezeten en de cardioloog niets zag op de echo via de slokdarm, volgde er een MRI scan .Daaruit bleek dat er niets zat, het was littekenweefsel, en ze vermoeden dat juist op die plek de contrastvloeistof en het bloed zich niet goed had vermengd en daardoor een vlek te zien was geweest.
” Een geluk “zei de cardioloog; “ want je mag gerust weten toen de radioloog dat zei ik dacht, waar gaat dit in godsnaam heen”.Wij blij.De chronische embolie zit er en hij raadde me aan niet te laten opereren , want nu ben ik nog redelijk goed en de operatie is heel moeilijk en ingrijpend, je kunt tijdens de operatie sterven of daarna aan de zuurstofflessen geraken als er zich problemen zouden voordoen. Nu weet je wat je nog kunt, leer er mee omgaan.
Dat moet dan maar hè.pfffffff
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
