en het leven gaat door... 06/07/2009 01:57 profiel 2nd chance

Hallo 2nd chance (mooie naam trouwens)

tsjonge, wat heb jij wat voor je kiezen gehad. De meeste dingen die je gehad hebt, kan ik niks over zeggen, maar de emoties spreken boekdelen.

Ik denk dat je op dit forum wel veel herkenning zult tegenkomen. Goed dat je weer zover bent, dat je het van je af kunt praten en weer opgeklommen bent uit het diepe dal.
Ik hoop dat je er weer helemaal boven uit komt.

Succes,

Theo

hallo2nd chance,

nou ik lag 4 jaar geleden ook ineens plat in het ziekenhuis we stonden op het punt om naar spanje te gaan met een gepakte caravan,en ik had zo'n last van mijn maag(dacht ik) dus ik belde de vervangende huisarts en zei dat ik zo'n maagpijn had en op vakantie ging,dus vroeg ik iets voor mijn maag.Nou hij wilde wel dat ik even langs kwam want hij schrijft niet zomaar iets voor.Ik erna toe en moest met spoed opgenomen worden,met medicijnen en een opname(vakantie mocht niet) na 10 dagen naar huis,nu moet ik toch geopereerd worden want mijn hart krijgt het vocht niet weggepompt en ik moet rubberen ringen om mijn kleppen omdat deze lekken,en een linker bijpassader gaan ze vervangen,dus voor je het weet zit je in de molen
ik ben nu 48 en hoop na mijn operatie nog fijne jaren mee temaken,mijn vader stierf toen hij 56 was en mijn broer was 62 dus ik hoop ze te ovrleven en nog van mijn kinderen te kunnen genieten
nou ik wens je sterkte en we mailen we weer
gr Yvonne

Hallo hartgenoot,wat moet ik hierverder aan toevoegen met alleen hartritmestoornis.

Ik wil je alleen heel veel sterkte toewensen ,ik kan je op dit forum niet verder helpen ,nogmaals heel veel sterkte en ik hoop dat andere genoten je verder kunnen helpen.

Hartegroet PETER.

Goedemorgen 2nd chance,

Ook al kan ik ook niet meepraten, over hetgeen jij aan aandoeningen hebt, geloof ik zomaar dat, zoals mijn moeder vroeger vaak zei: je krijgt kracht naar kruis.

Daarmee ben je natuurlijk nog niet geholpen want het blijft moeilijk als je lichaam niet echt doet wat we allemaal zo graag zouden willen.

Iedereen heeft hier te maken met problemen rond het hart en of problemen met de aderen en iedereen zal zeker kunnen begrijpen dat jij je op dit moment erg ongelukkig voelt.

Dat ongelimiteerd janken dat mag niet alleen maar dat moet, dat geeft lucht, de lucht die je nodig hebt om te blijven ademen. Nu heb je geen tranen meer zeg je, maar geloof me ze worden weer aangemaakt, je hebt ze namelijk nodig voor weer een mogelijke volgende vervelende/pijnlijke situatie.

Uit je verhaal is te lezen dat je idd steviger in het leven staat en dat klopt kijk maar heel even om en zie waar je nu al weer bent.

Je bent nog hartstikke jong en blijkbaar ook een vechter. Vechten, humor en relatieveren zijn natuurlijk de belangrijkste dingen. Let wel daar alleen genees je je lijf niet mee, maar het leven wordt daardoor wel wat aangenamer/leefbaarder.

Vergat ik helemaal te zeggen welkom en sterkte in de strijd en het gaat goedkomen.

Lieve hartegroet,
Rob

Ps. wil even reageren, als je dit goed vindt, op mijn voorganger, onze inmiddels slanke Peter,
gewoon maar is denk ik niet de juiste formulering een ieder die een aandoening heeft hoe groot of " klein" ook, is lid van de club en een klein verdriet is ook een verdriet.

Hoi;
Ongelooflijk dat je hier toch nog op de een of andere manier zo goed mee kunt omgaan, Petje af!! Waarom hebben ze bij jou geen ICD geplaatst i.p.v. een pacemaker? Ik ben ook sinds mijn 36e hartpatient,(infarct) en de laatste tijd regelmatig last van ritmestoornissen.
Veel succes en veel sterkte!!
Paul

Hoi 2nd chance,

Wat een ommekeer in je leven zeg! Heb je nooit in je leven last of klachten gehad?
Mijn dochter is geboren met oa een totaal AV block en heeft vanaf haar 8-ste jaar een pacemaker. Ook zij heeft tgv de ingreep een trombose-arm. Haar linkerarm is dikker dan de rechter. Dit al een aantal jaren. Preventief heeft ze vanaf de trombose-arm bloedverdunners geslikt na een ingreep. Ze heeft er niet heel veel last van, maar merkt het (natuurlijk) wel.

Ik hoop dat je veel kunt praten over wat je is overkomen, zodat je het allemaal op een rijtje kunt zetten. Het lijkt me niet niks om ineens geconfronteerd te worden met een aangeboren hartwafwijking, terwijl je 42 bent!

Groeten Ellen.

dank julie allen voor de warmte , die op deze manier gegeven wordt . ik moet nog wat wennen aan dit medium , vandaar de late reactie
vriendelijke groeten , 2nd chance

Hallo 2nd chance,

Zooooo herkenbaar.
huilen, niet kunnen slapen, weer veel slapen, onrustig, machteloos hoort ook in mijn rijtje.
Eigenlijk wordt het nooit makkelijker is mijn ervaring.
Je leert het beetje bij beetje accepteren , maar bij tijd en wijle, gebeurd het me toch dat ik nog steeds moet huilen.
Hoop dat het snel weer beter gaat met je.

Succes , Grtjes José