En dan staat het even stil... 13/01/2012 14:02 profiel Superwoman

jeetje meid wat een heftig verhaal.
net als jij ben ik ervan overtuigd dat de dingen die op ons pad komen een bedoeling hebben.
ik wens je heel veel sterkte toe en volg je droom je hart..maa eerst even afwachten op uitsluitsel van het onderzoek.
Heel veel sterkte.
gr leny

Van mij ook heel veel sterkte toegewenst..en ik weet uit ervaring dat je omgeving geen flauw benul heeft waar je innerlijk doorheen moet.
Ik hoop echt dat je je droom waar gaat maken..Niemand weet wat de toekomst voor hem in petto heeft.
Komt vast goed.
Groetjes Riekie

Inderdaad Lenny...

ALs je dit soort hartklachten hebt, wil het nog niet zeggen dat je omgeving het begrijpt.
Eigenlijk kunnen ze het ook niet begrijpen hoe ingrijpend dit is!
Is een moeilijk traject waar je doorheen gaat en daar zien veel mensen de emotionele kant van het hebben van hartklachten niet........en de angst en alles erom heen.
Hoop dat het allemaal wat meevalt en als je wilt praten, het kan hier altijd op hartgenoten. Allemaal lotgenoten!

Groetjes
Cesarina

@ Allen Dank jullie wel, wat ontzettend lieve en fijne reacties! Het is 'gewoon' al fijn je verhaal kwijt te kunnen. Het is nog maar een paar dagen geleden dat ik het hoorde maar er gaat echt van alles door je heen. Voel me ontzettend moe en heb een hoofdpijn door alle stress denk ik. Mijn ouders maken zich ook wel heel ongerust maar ook die hebben geen idee hoe het dan voor mij moet zijn. Ik neem het ze echt niet kwalijk, niemand niet, maar dat maakt dat je je dan soms even heel klein en alleen voelt. Het inlevingsvermogen van sommige mensen is echt akelig beperkt zeg maar.
Hoe dan ook die droom maak ik waar :-), je leeft tenslotte maar één keer! Ik wacht inderdaad wel af wat de MRI gaat zeggen, wil iig keer naar Spanje rijden met mijn honden maar niet als ik niet zeker weet dat ik niet achter het stuur in elkaar kan zakken o.i.d..
Leny, Riekie en Cesarina ik wens jullie ook heel veel sterkte!! Ga morgen verder lezen op het forum nu even een hapje eten!
Wens jullie een heel fijn weekend en bedankt voor de lieve woorden!

Groetjes Lenny

Hoi Lenny,

Wat een bericht op je 30e. Dat is vast het laatste wat je verwacht had en ja, dat schudt behoorlijk de poten onder je stoel vandaan. Herkenbaar; ik kreeg soortgelijk nieuws toen ik 34 was en hoogzwanger. Ook de angst voor het bijv. achter het stuur in elkaar zakken enz is herkenbaar.
Geef jezelf de ruimte voor je angst en vragen. Ze zijn terecht en nodig!
Zeker nu je middenin de onderzoeken zit, staat de tijd stil en gaan gedachten alle kanten op. Ik hoop voor je dat je snel je antwoorden krijgt en ondanks alles verder kan met je dromen. Op welke manier dan ook!

@Monique, ja precies. Kan haast niet zeggen hoe fijn het is om hier 'lotgenoten' te spreken. De herkenning van die gevoelens is zo fijn. Jemig wat erg, zeker als je dan hoogzwanger bent heb je ook nog zo'n klein minimensje bij je waar je je dan toch verantwoordelijk voor voelt (ook al kun je er niks aan doen zeg maar). Hoe is het nu met je? Heb jij nog klachten of een ingreep gehad? Of is het nog niet zolang geleden?

Vanavond had ik een verjaardag van mijn familie en iemand vroeg er naar hoe het was in het ziekenhuis en ik wist niet wat ik moest zeggen. Uiteindelijk het hele verhaal toch maar gedaan en dan krijg je een reactie in de trend van ja je moet toch rustig blijven...
Nou ik zou op dat moment het liefst heeeeeeeeeeeeeel kwaad worden. Net als van die dooddoeners als het zal allemaal wel meevallen anders hadden ze je wel opgenomen. Ik denk kon je maar even ruilen met me en voelen wat ik voel. Het is niet zo dat ik elke dag stil zit op de bank te janken dat ik misschien wel dood kan gaan, nee ik ben me bewust van risico's en heb het daar nu op bepaalde momenten moeilijk mee. Dus ik schoot een beetje uit mijn slof, wat ze dan dacht wat zoiets met je doet?! Het is verdorie niet alsof men zei het spijt ons mevrouw u heeft een kalknagel, nee er is iets mis met mijn hart! *zucht* Dit lucht zo op! Ik ga maandag wel kijken of ze iets met wachtlijstbemiddeling kunnen doen, wie weet. Al is het iig maar voor die MRI, die ablatie dat geloof ik wel (nu dan, t.z.t. zal ik ook daar vast wel tegen op zien).
Nu lekker slapen, wens iedereen een fijne nachtrust en morgen fris weer op !

hoi superwoman,
je doet je naam eer aan,schrijf het van je af en volgens mij ben je hartstikke sterk!ik heb 22 dec 2011 een openhart operatie ondergaan,nieuwe klep,aorta reparatie en een amputatie van het hartoortje.ben 41 en inderdaad,sommige reacties van mensen......"meid,je bent nog jong,je bent zo weer de oude"....hoe ingrijpend het lichamelijk,maar vooral geestelijk is begrijpen er maar weinig!ik hoop voor jou dat je mri sneller kan plaats vinden.in welk ZH ben je eigenlijk?ZH anthonius is natuurlijk HET ziekenhuis op dit gebied he.
sterkte!!!jet

sommige reakties kan je niets mee..ik kreeg te horen van mijn zus.ik snap er niks van,iedereen knapt op na het dotteren,en jij niet.
pfffff ik klap dan helemaal dicht.
vorige week kreeg ik te horen van de cardioloog dat ik met de klachten moest leren leven,omdat ze alleen medicijnen kan geven.
ik mag op de dag dat ik revalidatie heb,me verder niet meer inspannen..
ook dat wordt door de omgeving niet begrepen..
dus meid..deel hier je gevoelens wij begrijpen het.sterkte.
gr leny

Jeetje wat een heftig verhaal zeg en wat vreselijk lang wachten, 6 weken. Kan me heel goed voorstellen dat dit nieuws hard aankwam bij je. En inderdaad mensen kunnen heel apart reageren op deze verhalen. Ik heb zelf al jaren hartritmestoornissen, daar slik ik medicijnen voor en dat gaat prima, maar mijn vriend is vorige week inmiddels voor de 3e keer aan zijn hart geopereerd. Hij is 39 en heeft belachelijk veel meegemaakt wat heftige medische ingrijpen betreft. Maar ik sta er nu echt verbaast van te kijken hoeveel een mensenlichaam aankan, woensdag een zware operatie en nu al weer aan het lopen, niet ver, maar goed hij doet het gewoon maar weer even.
Schrijf het lekker van je af, doet mij ook zo goed, al krijg je maar 1 reactie, daar ben ik som al zo blij mee. En de mensen die het zelf nog nooit hebben meegemaakt, kunnen heel raar reageren en het niet begrijpen, ik kon er in het begin best boos om worden, maar ja we blijven allemaal mensen en iedereen reageerd anders.
Is het geen optie om een ander ziekenhuis te bellen en te vragen of daar eeerder plaats is voor een MRI, ik weet dat die wachtlijsten vrij lang zo, maar voor je gemoedsrust is het misschien het proberen waard.
Ik wens je veel sterkte, laat het over je heen komen, en het je teveel wordt, gewoon gaan schrijven!!

Liefs Wendy

Ik ken jullie allemaal helemaal niet, maar vind jullie toppers!!!
Gewoon zulke fijne en warme reacties, echt heel super! Wat jullie mij aanbieden geld ook zeker voor jullie en mijn privémail staat ook zeker tot beschikking (laat maar weten als je er behoefte aan hebt, daar reageer ik sneller). Ik vind het belangrijk om er ook voor anderen te zijn en wil hierin doen wat ik kan. Ook al voel je jezelf soms nou ja ronduit vreselijk, een ander helpen leid de aandacht van jezelf af en geeft een goed gevoel (snap niet waarom niet meer mensen dat doen :-)).

@ Jet, dank je wel, wat een lieve woorden! Wat heftig zeg een open hart operatie!! En het is ook nog maar net geleden! Hoe is het nu met je?? Ik ga nu naar het ziekenhuis in Zwolle maar wil morgen even bellen met mijn zorgverzekering voor wachtlijstbemiddeling. Al moet ik naar amsterdam bij wijze van, maakt me niet uit :-). Sterkte iig en hou me op de hoogte als je wil (moet nog even uitvogelen hoe alles werkt hier...)

@Leny Jemig, ja dat is heftig. Als ze zo makkelijk zeggen dat je er maar 'gewoon' mee moet leren leven, alsof je nou ja een snotneus hebt voor een week. Ik denk dat veel mensen indd geen idee hebben wat voor impact dat op je leven heeft. En natuurlijk het wordt op een gegeven moment onderdeel van je en het krijgt een plekje, maar het blijft continu bij je! Sterkte en zet 'm op!!

@Wendy Ja, wachten duurt ook altijd lang. Nu ben ik niet bijzonder geduldig, maar ik leer het steeds beter :-). Ben je ook geholpen aan je hartritmestoornissen of heb je 'alleen' medicijnen? Wat ontzettend rot zeg dat je vriend ook zoveel voor zijn kiezen heeft gekregen! Hij is ongetwijfeld een doorzetter als ik dat zo lees, net een zware operatie en nu al weer aan het lopen enzo! En ja op sommige reacties zou je haast boos worden, maar ik nou ja, ik weet zulke mensen hoef ik niet om me heen. De mensen die wel de juiste dingen weten te zeggen die verzamel ik nu om me heen en daarna is er misschien weer ruimte voor de rest. En mocht het op een dag omgedraaid zijn... zal ik er zeker voor hun zijn maar hoop dan wel dat ze zich realiseren hoe zij tekort geschoten zijn en hoe zo'n kleine moeite het maar is om een ander te steunen. Rustig aan en beterschap en sterkte voor jou en je vriend!! Ik moet nog even mijn weg vinden hier maar hoop dat ik jullie hartverhalen ook kan lezen en zo net zo'n fijne steun kan zijn als dat jullie voor mij zijn!

Hoi Lenny,

Haha, zelfs die verjaardag komt me bekend voor: Ik ging voor een onschuldige controle naar 't ziekenhuis ( bij vorige zw schap hadden ze een volgens hun 'onschuldige ritmestoornis'gezien, maar omdat ik me zo beroerd voelde en telkens rilaanvallen kreeg, met hyperventilatie dacht ik: goh laat ik het eens nakijken). Nou! Alle registers werden opengetrokken en ik werd nog net niet ter plekke opgenomen. Volgende dag kreeg ik een telefoontje waarin de cardioloog doodleuk meedeelde dat het toch een ernstige afwijking was en ik w.s. een pacemaker zou krijgen....Binnen 2 minuten stond mijn wereld op kop. Ik was 34, dat kon toch helemaal niet? En vier dagen later was ik dus jarig! Ja en dan de opmerkingen als, ach, een pacemaker is niet zo erg, en de ingreep ook niet. kan je daarna lekker verder leven.....ehm ja, maar het proces is wel onomkeerbaar en mijn hart dus al half versleten of zo. Mijn baas vroeg zelfs na een jaar of het nu weer helemaal over was, terwijl ik hem toch behoorlijk op de hoogte hield van alles.
Je wordt je behoorlijk bewust van het feit dat je toch niet onsterfelijk bent
Nadat bericht, werd alles voor de zekerheid naar Twente gestuurd. Die zei: geen klachten, dan niets doen. Nader onderzoek volgde na de bevalling. Cardioloog zei wederom: pacemaker. Alles op mijn verzoek naar Zwolle gestuurd. Die zei hetzelfde als Twente. Maar intussen heb ik zoveel last van kortademigheid en duizeligheid en moet ik me geregeld even ergens aan vasthouden. Binnenkort heb ik daarom een gesprek in Zwolle voor nader onderzoek en evt pacemaker.
Mijn grootste angst is dat ik omval waar de jochies bij zijn. We wonen echt in de rimboe.
Vind het knap dat je zo snel op dit forum bent. Ik ben eerst een tijd zelf aan het modderen geweest, zoeken op internet enz. voordat ik hier terecht kwam. En idd: wat fijn die herkenning en reacties. Ik ben dus niet de enige die even uit het veld geslagen is bij zo'n gebeurtenis.
Begrijp dat je geen 6 weken wil wachten. Dat is ook wel errug lang zeg!

hallo lenny en verdere hartgenoten ik ben een man van 82 jaar voor mijn 80ste nooit in een ziekenhuis gelegen maar de laatste 2 jaar er aardig van langs gehad een icd gekregen 5 weken in enschede met een galblaasontsteking dan weer in zwolle en dan weer in hardenberg maar nu gaat het behoorlijk goed ik lees vaak jullie verhalen en dat doet mij goed ik zou zeggen steek elkaar een hart onder de riem veel liefs van een oude man maar wel een volhouder gr klaas

Sorry voor de late reactie! Maar het is hier soms ondanks dat ik nu niet werk zo hectisch en doe ik weinig maar kom toch tijd te kort. Ik schuif het maar op mijn hart dat ik soms zo moe ben en weinig productief.

Monique wat heftig zeg. Ik snap soms nog steeds niet dat sommige mensen zo ongelooflijk horkerig en ongevoelig uit de bocht kunnen komen. Ik herken je angst om nou ja om te vallen erg goed... ik heb geen kids, maar ik maak me wel druk dat nou ja, niemand me op tijd vind. En zeker ben je niet de enige.. zal zo nog even een nieuw berichtje posten, maar heb nu zoveel last van mijn hart dat ik gewoon zo bang ben en me soms geen raad weet. Maar goed ben benieuwd wat Zwolle zal zeggen, hoop iig dat ze je kunnen helpen met iets waar jij je ook prettig en goed bij voelt!! Wanneer mag je heen?
Succes en sterkte...

Klaas, ja dat is heftig zeg. Eerst nooit iets aan de hand en dan zo ineens wat heftige dingen achter elkaar. Hoe is het nu met je? Zeker 'wij' begrijpen elkaar hier beter omdat je allemaal begrijpt wat een ander doormaakt in meer of mindere mate. Rustig aan doen en hoop dat je gauw weer helemaal de oude bent! Groetjes Lenny