hallo allemaal,
in mei 2009 ben ik getroffen door een voorwandinfarct, helaas werd dit niet erkend door het ambulancepersoneel
volgens hen was er niets aan de hand en had ik hyperventilatie, ondanks dat ik steeds melde een druk in mijn borst te voelen en pijn had zijn ze weggegaan.
vlak nadat ze weg waren en ik opstond van de bank werd het zo heftig dat ik het niet kon uithouden, mijn zoon heeft de ambulance dienst opnieuw gebeld maar deze wilde niet komen omdat er volgens hun collega's niets aan de hand was
de dokterspost gebeld en ook daar kreeg mijn zoon nul op zijn recrest!
ik moest maar met een taxi naar de post komen.
snel een taxi gebeld maar dat duurde wel even voor die kwam, en al die tijd zat ik in de gang en viel steeds bijna weg
de rit in de taxi was vreselijk ik moest overgeven en voelde mezelf steeds wegzakken, aangekomen bij het ziekenhuis is mijn zoon uit de taxi gesprongen en heeft om hulp geroepen er kwamen 2 verpleegster die vroegen wat er met mij was maar ik kon niet meer antwoorden, mijn zoon heeft mij op een bed getild en naar binnen gereden, toen er een ecg werd aangesloten was het meteen duidellijk dat ik een infract had.
ik ben toen in een ambulance gelegd en met grote spoed naar het andere ziekenhuis in zwolle gebracht en meteen gedotterd.
Het heeft lang geduurd voordat ik dit hier kan vertellen, vaak ben ik al op deze side geweest en heb jullie verhalen gelezen,
maar kon tot nu toe niet mijn verhaal vertellen.
het gaat nu na 2 jaar beter met me maar mijn leven is voorgoed veranderd na mijn infarct ben vaak moe en duizelig, maar ben een vechtster dus ik ga door.
lieve allemaal ik hoop dat jullie iets aan mijn verhaal hebben .
! Ben zelf ook een vechtertje maar soms is het ook wel erg moeilijk om het te accepteren wat je overkomen is vooral als je nog jong bent. Je wilt nog zoveel maar helaas is alles veranderd na het infarct..
