Hartverhalen op hartpatiënten
Eenmaal thuis....en weer naar het AZM.3 19/10/2009 17:47 profiel Sjeke
Daar heb ik beneden op de bank gelegen een paar weken.
Toen ging het wel weer iets beter.
Ik begon me weer slechter te voelen nadat ik in oktober mocht stoppen met de bloedverdunners.
Half december 2004 nog een hartfunctie gehad
waaruit bleek dat mijn rechterlong voor 14% beschadigd was.De rest zou dat moeiteloos moeten kunnen overnemen.Verder zag alles er prima uit.
Maar zo voelde ik me niet.
10 januari 2005.Ik weet het nog goed.Ik had een nacht met veel pijn in mijn zij achter de rug.Bo’s eerste schooldag na de kerstvakantie.Waar ik normaal 5 min. over deed duurde nu een eeuwigheid.Ik wist dat het goed mis was en toch nog Bo naar school brengen.Thuis Mam gebeld en die is toen met opa Theo me komen ophalen om naar de EHBO te gaan.
Daar bijna twee uur gewacht op mijn beurt.De pijn was alweer wat gezakt maar toen ik door die gang liep weer volop pijn.In een kamertje werd ik onderzocht en er werden foto’s van de longen gemaakt en een scan.
Ik mocht gelijk daar blijven.Ik lag even op de afdeling gyneacologie omdat er geen plaats was op de longafdeling.Het was een kamer voor 6 personen maar er lag maar alleen een oud vrouwtje tegenover me .Ik kreeg weer een echo van het hart via de slokdarm met roesje . Maar wanneer???Ik hoorde al een paar dagen steeds dat ik nuchter moest zijn voor dat onderzoek en dat ging maar steeds niet door.
Ik dacht na de zoveelste eetloze dag laat ik mezelf eens verwennen op frites met zuurvlees.
Daar had ik zin in. Zo gezegd zo gedaan.Diezelfde avond is het oude vrouwtje overleden.Daarna heb ik nog een paar dagen alleen gelegen.Het duurde allemaal zolang omdat ze de gegevens in België moesten opvragen. En omdat ik in het buitenland had gelegen waren ze bang voor die ziekenhuis-bacterie.
Die had ik gelukkig niet. In België zeiden ze dat ik een Myxoma had en in Nederland zeiden ze na onderzoek dat het een gecalcificeerde amorfe tumor was.Ik dacht een tumor is een tumor en hij zit in mijn hart. Eruit ermee.Van die echo van het hart via de slokdarm had ik niets gevoeld omdat ik weer onder zeil was gemaakt .
De 21e januari zou de operatie gaan plaatsvinden.Ik heb een wilsbeschikking gemaakt, wat gegevens bij elkaar gezocht en alles in een map op mijn nachtkastje gelegd.Mocht ik er niet levend uitkomen dan wisten ze alles snel te vinden.Doorgegeven dat ik een donorcodicil had en vol spanning wachtte ik af.Ze gaven me de avond ervoor een tablet om te kunnen slapen en dat ik rustig bleef.Het was of ik een stuk in mijn kraag had zo duizelig was ik.Goed geslapen dat wel.Om half 7 moest ik me wassen en daarna om half 8 kwamen ze me halen.Met mijn eigen bed gingen we door de gangen en op de ok keek ik mijn ogen uit.Heel veel mensen, heel veel apparatuur , het was indrukwekkend om te zien.Ik hoorde zachte muziek op de achtergrond en iedereen was de rust zelve.Ik kreeg een kapje op en ik was vertrokken.Toen ik wakker werd lag ik op de intensive care. Ik was zwak.Ik voelde de pijn wel maar vergeleken met de keer ervoor viel het me nog mee,Hoesten moest met een opgerolde doek die je stevig tegen je borst op drukte .Dat deed wel zeer dus opletten wat ik deed , hoe ik at.‘Dag en nacht werd je bewaakt.
Overdag vanaf de balie op de afdeling en s’nachts een broeder voor aan je bed met PC en al.Veel bloed werd geprikt , infusen gehad, werd gewassen enz.De dag erna moest ik al uit bed in een geavanceerde rolstoel waar ik vaste voeding kreeg. Nou dat was afzien.Toen werd de drain uit mijn lichaam (dat zat ter hoogte van de maag) gehaald.
Meteen een roggelend geluid en heel veel pijn. Ze smeerden heel veel vette crème op de wondjes en maakten een incisie in mijn zij ter hoogte van mijn borst ,zonder verdoving, en duwden er een slangetje in.
In de tussentijd dacht ik dat ik dood ging, ik lag echt te stikken.Maar zodra zij klaar waren met alles wat ze moesten doen, toen herstelde ik weer snel.
Ik had klaplongen gehad, van of bij de onderste kwabben. Een dag extra daar blijven. De dag erna naar de Medium Care.Daar moest ik gelijk zelf opstaan om op zo’n stoel te gaan plassen ,Mezelf wassen en verzorgen . De dag erna werd de nooddrain verwijderd
en weer twee dagen later ging ik de afdeling op.Ik lag in een twee persoonskamer. Ik had steeds andere mensen naast me liggen.
Sommigen bleven 1 dag sommigen een paar dagen.Ik moest daar blijven.SNIK.Ik had veel pijn in mijn nek en schouders door die klaplongen (heel zwaar en oppervlakkig ademen) en kreeg een soort lava pakking die ze om mijn schouders legden om het te verzachten. Het hielp weinig .Mijn hartritme was niet in orde.Ik had 4 draadjes uit mijn lijf steken( ook ter hoogte van de maag)Dat was de uitwendige pacemaker.Daarop konden ze vanuit een andere ruimte je hart in de gaten houden
en mocht er iets gebeuren dan konden ze je daar mee helpen.Wordt vervolgd in een volgend verhaal
Toen ging het wel weer iets beter.
Ik begon me weer slechter te voelen nadat ik in oktober mocht stoppen met de bloedverdunners.
Half december 2004 nog een hartfunctie gehad
waaruit bleek dat mijn rechterlong voor 14% beschadigd was.De rest zou dat moeiteloos moeten kunnen overnemen.Verder zag alles er prima uit.
Maar zo voelde ik me niet.
10 januari 2005.Ik weet het nog goed.Ik had een nacht met veel pijn in mijn zij achter de rug.Bo’s eerste schooldag na de kerstvakantie.Waar ik normaal 5 min. over deed duurde nu een eeuwigheid.Ik wist dat het goed mis was en toch nog Bo naar school brengen.Thuis Mam gebeld en die is toen met opa Theo me komen ophalen om naar de EHBO te gaan.
Daar bijna twee uur gewacht op mijn beurt.De pijn was alweer wat gezakt maar toen ik door die gang liep weer volop pijn.In een kamertje werd ik onderzocht en er werden foto’s van de longen gemaakt en een scan.
Ik mocht gelijk daar blijven.Ik lag even op de afdeling gyneacologie omdat er geen plaats was op de longafdeling.Het was een kamer voor 6 personen maar er lag maar alleen een oud vrouwtje tegenover me .Ik kreeg weer een echo van het hart via de slokdarm met roesje . Maar wanneer???Ik hoorde al een paar dagen steeds dat ik nuchter moest zijn voor dat onderzoek en dat ging maar steeds niet door.
Ik dacht na de zoveelste eetloze dag laat ik mezelf eens verwennen op frites met zuurvlees.
Daar had ik zin in. Zo gezegd zo gedaan.Diezelfde avond is het oude vrouwtje overleden.Daarna heb ik nog een paar dagen alleen gelegen.Het duurde allemaal zolang omdat ze de gegevens in België moesten opvragen. En omdat ik in het buitenland had gelegen waren ze bang voor die ziekenhuis-bacterie.
Die had ik gelukkig niet. In België zeiden ze dat ik een Myxoma had en in Nederland zeiden ze na onderzoek dat het een gecalcificeerde amorfe tumor was.Ik dacht een tumor is een tumor en hij zit in mijn hart. Eruit ermee.Van die echo van het hart via de slokdarm had ik niets gevoeld omdat ik weer onder zeil was gemaakt .
De 21e januari zou de operatie gaan plaatsvinden.Ik heb een wilsbeschikking gemaakt, wat gegevens bij elkaar gezocht en alles in een map op mijn nachtkastje gelegd.Mocht ik er niet levend uitkomen dan wisten ze alles snel te vinden.Doorgegeven dat ik een donorcodicil had en vol spanning wachtte ik af.Ze gaven me de avond ervoor een tablet om te kunnen slapen en dat ik rustig bleef.Het was of ik een stuk in mijn kraag had zo duizelig was ik.Goed geslapen dat wel.Om half 7 moest ik me wassen en daarna om half 8 kwamen ze me halen.Met mijn eigen bed gingen we door de gangen en op de ok keek ik mijn ogen uit.Heel veel mensen, heel veel apparatuur , het was indrukwekkend om te zien.Ik hoorde zachte muziek op de achtergrond en iedereen was de rust zelve.Ik kreeg een kapje op en ik was vertrokken.Toen ik wakker werd lag ik op de intensive care. Ik was zwak.Ik voelde de pijn wel maar vergeleken met de keer ervoor viel het me nog mee,Hoesten moest met een opgerolde doek die je stevig tegen je borst op drukte .Dat deed wel zeer dus opletten wat ik deed , hoe ik at.‘Dag en nacht werd je bewaakt.
Overdag vanaf de balie op de afdeling en s’nachts een broeder voor aan je bed met PC en al.Veel bloed werd geprikt , infusen gehad, werd gewassen enz.De dag erna moest ik al uit bed in een geavanceerde rolstoel waar ik vaste voeding kreeg. Nou dat was afzien.Toen werd de drain uit mijn lichaam (dat zat ter hoogte van de maag) gehaald.
Meteen een roggelend geluid en heel veel pijn. Ze smeerden heel veel vette crème op de wondjes en maakten een incisie in mijn zij ter hoogte van mijn borst ,zonder verdoving, en duwden er een slangetje in.
In de tussentijd dacht ik dat ik dood ging, ik lag echt te stikken.Maar zodra zij klaar waren met alles wat ze moesten doen, toen herstelde ik weer snel.
Ik had klaplongen gehad, van of bij de onderste kwabben. Een dag extra daar blijven. De dag erna naar de Medium Care.Daar moest ik gelijk zelf opstaan om op zo’n stoel te gaan plassen ,Mezelf wassen en verzorgen . De dag erna werd de nooddrain verwijderd
en weer twee dagen later ging ik de afdeling op.Ik lag in een twee persoonskamer. Ik had steeds andere mensen naast me liggen.
Sommigen bleven 1 dag sommigen een paar dagen.Ik moest daar blijven.SNIK.Ik had veel pijn in mijn nek en schouders door die klaplongen (heel zwaar en oppervlakkig ademen) en kreeg een soort lava pakking die ze om mijn schouders legden om het te verzachten. Het hielp weinig .Mijn hartritme was niet in orde.Ik had 4 draadjes uit mijn lijf steken( ook ter hoogte van de maag)Dat was de uitwendige pacemaker.Daarop konden ze vanuit een andere ruimte je hart in de gaten houden
en mocht er iets gebeuren dan konden ze je daar mee helpen.Wordt vervolgd in een volgend verhaal
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
