Hartverhalen op hartpatiënten
Een nieuw lichtpuntje 06/12/2010 14:15 profiel idema16872
Ons verhaal,
Toen ik Erwin 18 jaar geleden leerde kennen wist ik dat het bestond zielsverwanten.
Alsof we elkaar eeuwen kenden.
Ons geluk werd compleet met 2 prachtige dochters van 6 en 9 jaar oud.
Toch hebben we flinke tegenslagen moeten verwerken in ons leven en lijken de bergen steeds hoger te worden.
3 jaar geleden kregen we te horen dat Erwin een verwijde aorta heeft en een afwijking aan een hartklep.
Een operatie in de toekomst blijkt noodzakelijk.
Wanneer is niet bekend.
De spanning die dit met zich mee brengt drukt behoorlijk op het hele gezin.
Erwin werkt met veel liefde in de horeca maar raakt steeds vermoeider en krijgt steeds meer klachten.
door de onregelmatige werktijden en de vele over uren kan zijn lichaam dit niet meer aan.
Hij neemt ontslag en zoekt een rustige kantoorbaan.
Een baan op uitzendbasis maar met meer rust.
Financieel brengt dit onzekerheid huis moeten verkopen, en ook ik kan geen meer uren krijgen dan 24 uur in de zorgsector op dit moment. Het gevolg de schuldsanering in. Leven van 75 euro per week.
Maar dit is het allemaal waard om meer rust te creeren.
Vorige week opnieuw onderzoek in het ziekenhuis. Erwin zijn aorta staat op knappen en moet spoedig worden geopereerd.
Ook zijn hartklep wordt vervangen. De operatie zal volgende maand in januari plaats vinden.
Erwin breekt wanneer hij het nieuws hoort en voor het eerst in 3 jaar zie ik zijn tranen en angst.
We kunnen nu niet langer meer doen alsof er niets aan de hand is.
Ook ik wordt wakker geschud.
na het overlijden van mijn beide ouders vorig jaar heb ik mij op werk en studie gestort.
Om te vergeten,ontkennen en vooral sterk voor het gezin te zijn.
maar nu ? ben ik even helemaal de weg kwijt.
Even maar en om mijn angst niet te laten kennen schrijf ik het dus maar van mij af.
Om vervolgens weer een lichtpuntje te vinden.
Voor Erwin en voor ons gezin.
En hou me vast aan de woorden van de arts.
"Na een goede verloop van de operatie zal hij zich beter voelen dan ooit"
Daar gaan we voor!!!!!!!
Toen ik Erwin 18 jaar geleden leerde kennen wist ik dat het bestond zielsverwanten.
Alsof we elkaar eeuwen kenden.
Ons geluk werd compleet met 2 prachtige dochters van 6 en 9 jaar oud.
Toch hebben we flinke tegenslagen moeten verwerken in ons leven en lijken de bergen steeds hoger te worden.
3 jaar geleden kregen we te horen dat Erwin een verwijde aorta heeft en een afwijking aan een hartklep.
Een operatie in de toekomst blijkt noodzakelijk.
Wanneer is niet bekend.
De spanning die dit met zich mee brengt drukt behoorlijk op het hele gezin.
Erwin werkt met veel liefde in de horeca maar raakt steeds vermoeider en krijgt steeds meer klachten.
door de onregelmatige werktijden en de vele over uren kan zijn lichaam dit niet meer aan.
Hij neemt ontslag en zoekt een rustige kantoorbaan.
Een baan op uitzendbasis maar met meer rust.
Financieel brengt dit onzekerheid huis moeten verkopen, en ook ik kan geen meer uren krijgen dan 24 uur in de zorgsector op dit moment. Het gevolg de schuldsanering in. Leven van 75 euro per week.
Maar dit is het allemaal waard om meer rust te creeren.
Vorige week opnieuw onderzoek in het ziekenhuis. Erwin zijn aorta staat op knappen en moet spoedig worden geopereerd.
Ook zijn hartklep wordt vervangen. De operatie zal volgende maand in januari plaats vinden.
Erwin breekt wanneer hij het nieuws hoort en voor het eerst in 3 jaar zie ik zijn tranen en angst.
We kunnen nu niet langer meer doen alsof er niets aan de hand is.
Ook ik wordt wakker geschud.
na het overlijden van mijn beide ouders vorig jaar heb ik mij op werk en studie gestort.
Om te vergeten,ontkennen en vooral sterk voor het gezin te zijn.
maar nu ? ben ik even helemaal de weg kwijt.
Even maar en om mijn angst niet te laten kennen schrijf ik het dus maar van mij af.
Om vervolgens weer een lichtpuntje te vinden.
Voor Erwin en voor ons gezin.
En hou me vast aan de woorden van de arts.
"Na een goede verloop van de operatie zal hij zich beter voelen dan ooit"
Daar gaan we voor!!!!!!!
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Filmpjes hiervan staan zelfs op You tube maar dat kan alles misschien alleen maar angstiger maken. De resultaten zijn echter meer! dan goed te noemen. Ondanks de paar complicaties (tja het is geen ingegroeide teennagel die ze opereren ;-) was ik met twee weken weer thuis. Waar ik met veel pijn en moeite en angst de trap opkwam.
Ben nu bezig met revalideren en alles gaat heeeeeellll langzaam beter. Ik ging met een uitmuntende conditie de operatie in maar kon de eerste weken nog niet eens 20 meter lopen. Alles is anders, mijn hart voelt anders, mijn conditie is volledig weg, ik heb veel last van hartbonzen. Maar de angst voor/na de ingreep is nog het ergste. Hierdoor slaap ik heel slecht. Verder ben ik na de operatie heel emotioneel geweest, niets voor mij maar ik moest af en toe gewoon flink janken.
Nu twee maanden na de operatie, lopen, fietsen (korte afstanden maar ik doe het!) mijn kinderen kijken vrijwel niet meer naar de littekens als ik in de badkamer sta. Mijn vrouw is weer aan het werk en ook ik probeer weer zelfvertrouwen te krijgen. Het is niet anders, alles gaat gewoon door... volgende maand weer proberen aan het werk te gaan.
Maw met een aneurysma moet je de ingreep wel ondergaan en gelukkig zijn ze ervaren met de ingreep. Terecht de angst..... en ook erna ben je er nog lang niet....Heel veel succes.
Ps mijn famillie heeft vanaf het moment van opname een dagboek bijgehouden, ook voor hun is alles erg zenuwslopend geweest. Het is mooi om terug te lezen wat iedereen (kinderen, vrouw, zussen, zwagers en vrienden) voelde terwijl ze aan je bed zaten met name tijdens de intensive care periode. Zelf krijg je daar weinig van mee. Ook nu schrijven ze er af en toe nog in want ook je naasten moeten alles verwerken. Dus veel schrijven en praten. ;-)