een boom langs mijn levensweg 06/04/2009 20:46 profiel Macon

een boom langs mijn levensweg  06/04/2009 - 20:37profiel Macon Voor mij was het hartinfarct op 45 jarige leeftijd niet meer dan het moment waarop de chronische aandoening dat “vaatlijden” heet een acute fase inging. De weg er naar toe heeft meer schade aangericht dan het hartinfarct zelf. En ook na het hartinfarct brengt vaatlijden mij stukje bij beetje steeds meer in een sociaal isolement.Tegelijkertijd besef ik ook dat ik, Deo juvante,  toch tot de lucky few behoor.  Zondagochtend, komende uit de nachtdienst, had ik alleen in de ochtend een paar uur geslapen. Vanwege het prachtige zomerweer ben ik in de middag gaan wandelen met mijn gezin. Tussen de Ankeveenseplassen, midden in nergens, viel het me al op hoe moe ik was. Gelukkig heb ik daar het hartinfarct niet gehad, dan was hulp ver te zoeken geweest, maar pas de ochtend daarna. Ik was net weer thuis, na mijn zoontje naar school te hebben gebracht, toen een progressief niet lekker worden mij duidelijk maakte dat ik een hartinfarct had. Niet dat ik pijn op mijn borst had, maar dat had ik eigenlijk nooit had. Dat had mij er niet van weerhouden enkele weken daarvoor  bij mijn huisarts langs te gaan en te vragen een ECG te laten maken. Dan zou er iets zijn om te vergelijken als het infarct daar was en dat zou niet lang meer duren.  De uitslag van het ECG had aanleiding gegeven mij te vragen een afspraak te maken bij een cardioloog, voor nader onderzoek.  Die afspraak stond voor de volgende dag gepland, maar zo lang besloot ik maar niet te wachten. Mijn huisarts had spreekuur en de  praktijk is 500 meter van mijn huis. Het was ook nu een prachtige zomerdag. Ik ben er dus maar heen gefietst.“Gut” zei de assistente die kennelijk mijn grauwe gezicht zag “ik heb de reanimatie cursus wel bij je gevolgd maar je gaat nou toch niet mijn eerste patiënt worden bij wie ik dat moet gaan toepassen!” Het brak de spanning wat maar de dokter sprayde direct nitrobaat onder mijn tong en belde de ambulance.  De ambulance broeder dachten dat het wel mee viel en dat dacht de dienstdoende assistent in het ziekenhuis aanvankelijk ook. Logisch natuurlijk. Ik was midden veertig. Mijn vader en broer zagen er in hun dood gezonder uit dan menigeen bij leven en ik zie er helemaal uit als Hollands glorie. Ik deed al jaren aan duurtrainingen, heb geen overgewicht, geen hoog cholesterol, geen suiker, geen hoge bloeddruk, geen nare spanningen in mijn relatie en ik had pas te maken gekregen met langdurige negatieve stress in mijn beroep nadat eerdere vage klachten medisch niet waren bevestigd als hartproblemen.
Ik raakte in paniek toen ik merkte dat ik ook nu niet geloofd werd. Dat is het probleem met een hartinfarct. Ben je er snel bij dan is het wellicht nog niet zichtbaar op het ECG. Wacht je te lang ben je misschien dood. Leve de AED maar ik heb toch iets tegen dat soort acute geneeskunde. Ik maakte die assistent er dus op attent dat als hij graag wilde horen dat er een olifant op mijn borst zat en dat de pijn  die dat veroorzaakte flink uitstraalde naar mijn linkerkaak en linkerschouder ik dat best wilde zeggen. Dat hij dat ECG van enkele weken geleden er maar eens bij moest halen en dat die afspraak voor morgen misschien maar een dag vervroegd moest worden.Dat het ontbreken van de klassieke symptomen niet betekende dat ik geen hart infarct had. Onderwijl deed ik een schietgebedje dat ik mij inderdaad niet vergiste.Mijn paniek deed kennelijk de eventuele werking van de nitrobaat teniet en tegen de tijd dat de assistent weer terug kwam had de pijn in mijn bovenarmen dusdanige vormen aangenomen dat elke twijfel, bij mij in ieder geval, wel verdwenen was. De tijd en nader onderzoek toonde mijn gelijk aan.Ik onderging trombolyse dat de doorbloeding herstelde. Schade aan de hartspier was er nauwelijks en tegenwoordig niet meer terug te vinden op het ECG.10 Weken later onderging ik een bypass operatie en kon ik beginnen met de brokstukken van mijn leven weer bijeen te halen.Voor een buitenstaander wekt dat de indruk alsof het hartinfarct een boom  langs mijn levensweg was geweest waar ik in volle gezondheid tegen op gebotst ben. Na reparatie weer genezen. Zo simpel lag het niet, maar dat is een ander verhaal.