Hartverhalen op hartpatiënten

2011 16:58 profiel hans-jean

Bijna 60 jaar en omdat stents bij mij niet aanslaan is een bypass operatie aanstaande in het St.Antonius.
Na de zoveelste catherisatie is deze operatie onvermijdelijk en dat roept weerstand op. Rationeel weet ik dat deze operatie mij een kwalitatief beter leven gaat brengen ...rationeel ja, maar emotioneel roept het weerstand op. Te meer daar mijn broer (10 jaar ouder) na een hartoperatie in het AMC (een jaar geleden) is overleden. Niet zozeer aan de operatie maar vanwege een longontsteking en daarbij was er ook nog iets mis met zijn nieren dus we zijn niet hetzelfde maar toch....
Ik ben bang en het lukt me niet dit bang zijn te omschrijven - het nhoud te geven en dus blijft dat weerstandsgevoel bestaan.
Het grijpt ook direct in op mijn dagelijks leven. Als organisatipsycholoog heb ik voor hetere vuren gestaan maar nu ....het lukt niet om die onrust te keren. Mijn humeur lijdt er ook onder - altijd opgeruimd en klaar staan voor de ander is nu passief zijn. Lezen lukt goed en verder wat klein huishoudelijk werk etc.
Dinsdag heb ik een voorgesprek (na vele onderzoeken) en dan binnen een week (dus ik verwacht nog voor eind februari) ben ik aan de beurt. Ik lees met grote aandacht de vele verhalen en ik moet zeggen deze helpen me.
Het hebben van buisjes en slangen in mijn mond zie ik als een nare ervaring (bij de tandarts begin ik spontaan kokhalsneigingen te ontwikkelen terwijl ik weet dat door de neus ademen helpt).
Ook ben ik erg nieuwsgierig naar de herstelperiode - concrete tips zijn zeker welkom. Optimist als ik ben verwacht ik op 21 mei met mijn vrienden een veteranen voetbaltournooi te kunnen spelen!!!!
Kortom ik snak naar ervaringen om zodoende de weerstand die ik voel te verminderen want gestresst de operatiekamer in kan niet de bedoeling zijn.
Hartgenoten, ik hoor graag van jullie en als ik voor anderen iets kan betekenen sta ik graag met mijn ervaringen over stents etc. voor jullie klaar.
grote groet, hans

Toevoegen

Commentaar (4)

|18/02/2011 - 18:02 ArieA

Ja, Hans, welkom....!

Wat wij deden toen wij ons hier aanmeldden was het verkennen van de site, van het forum, van de - recente - hartverhalen. Je probeert je eerste 'hartverhaal' in elkaar te flansen en dan, dan ga je zoeken, kijken, aftasten, soms aarzelend reageren op de verhalen van anderen....!

De reacties van anderen op hartverhalen, die van anderen of die van jou, zijn van belang; de ene keer is het verstandig om op een reactie te reageren, de andere keer is de reactie van dien aard dat je die kunt of moet laten bezinnen of bezinken. Soms moet je nadenken.

Voor jou is het begin begonnen en het is aan jou om de ervaringen bijeen te harken, te krijgen....!

Kijk maar eens in mijn 'hartverhalen', dan zie je wellicht een aantal mogelijkheden om jezelf te revalideren; ik heb extra problematiek en probeer daar ook de aandacht op te vestigen omdat deze m.i. niet meer los gezien kunnen worden van de hart problematiek en de ernstige psychische en fysieke zwakte na een open hart operatie....!

Sterkte en hartsgroetjes, Arie....
- 0
- 0
Quote

|18/02/2011 - 22:02 j.oostrum7

Hallo Hans
Vorig jaar eind jan heb ik nieuwe hartkep en 5 omleidingen gekregen, en dat is een zware operatie geweest. Daarvan ben ik uitstekend van hersteld,en ik vind het een wonder dat je je zoveel beter voelt dan daarvoor.Het verwijderen van het buisje en slangen na de operatie kan ik me nauwelijks herinneren,zo snel wordt het verwijderd.Je bent wel te optimistisch om 21 mei een voetbalwedstrijd te spelen.Na 6 weken van de operatie ga je revalideren 2 of 3 maal per week,en dat duurt ook ongeveer 6 weken.De eerste maanden na de operatie heb je kleine ongemakken,soms een beetje duizelig,concentratie problemen,en dat wordt elke week een beetje beter.Vergeet niet dat de invloed van de narcose pas na een jaar uit je bloed is verdwenen.Kortom Hans het is te doen,en je voelt je herboren.
Ik hoop dat deze reactie je een klein inzicht heeft gegeven.
Succes
Hans van Oostrum
- 0
- 0
Quote

|03/08/2011 - 08:08 happylil

Hallo Hans,

Ik vroeg me af hoe het nu met je gaat.
Zelf volgende week aan de beurt in het AMC ben ik erg benieuwd hoe je ervaring is geweest.
Die weerstand die je omschrijft, herken ik. Het vervelende is dat je er ook gewoon niets mee kan, tenminste ik niet.
Het is ook zo herkenbaar...in het dagelijks leven denk je alles perfekt onder controle te hebben, we leven ons leven, alles loopt gesmeerd, privé, goede baan enzovoorts...
Zoals jij bijvoorbeeld, hoger opgeleid, dan ineens die impact, het maakt ineens niet meer uit wie of wat je bent, die oerangst pakt ons allemaal. "Men" zou wellicht van een psycholoog verwachten dat ie perfekt analyseert en alles op een rij krijgt, maar zo werkt dat niet.
Gelukkig maar, anders zouden we niet zo een enorme verscheidenheid aan "Lotgenoten" in ons midden hebben.
Ik hoop dat alles goed is verlopen en ik ben erg benieuwd naar je ervaring.
Op 17 augustus ga ik voor de Tricupidalis en de Mitralisklep, het sluiten van een ASD, het verwijderen van het hartoor en tot slot een ablatie. In het AMC. Het gegeven dat je broer helaas is overleden aan een complicatie zet ook mij weer aan het denken.
De herinnering van de tube in de luchtwegen staat op mn netvlies, terwijl dit toch inmiddels al 40 jaar geleden is, waar ik dus echt heel bang voor ben.

Ben benieuwd hoe het je is vergaan!

Groeten van Lil
- 0
- 0
Quote

|03/08/2011 - 17:08 hans-jean

Beste lil en hans,
Het gaat goed met mij na mijn open hart operatie in maart van dit jaar. Het gaat goed met me omdat ik me nu sterker en gezonder voel dan ruim een jaar geleden; het gaat goed met me omdat ik ondanks alles heb toegegeven aan mijn gevoel. Als er angst was dan mocht deze er ook zijn; als ik me onzeker voelde dan kon ik me uiten etc. Terugkijkend heb ik veel gehad aan de opmerking van de chirurg die me de avond voor mijn operatie kwam opzoeken en de operatie kwam doornemen. Voor hem was het een standaard operatie waarbij hij erg nieuwsgierig was wat hij allemaal zou aantreffen en hoe hij dit zou oplossen. Vast stond dat hij problemen zou kunnen oplossen. Voor mij was het volgens hem een zeer emotionele en beladen gebeurtenis die zwaar ingrijpt in mijn leven. Het opereren aan het hart kent vele dimensies.
We ontdekten in dit gesprek ook iets gezamenlijks - de liefde voor het leven en daarom spraken we af ons best te doen.
Die nacht voor de operatie had ik geen slaappil nodig en was de volgende dag 3 maart een dag als andere met dat verschil dat er een verandering zou plaats vinden - een nieuw hart!!
Na 6 dagen naar huis en na 6 weken aan het revalideren. Hier ben ik nog mee bezig aangezien deze ingreep mij duidelijk heeft gemaakt dat er over praten iets anders is als er aan werken. Elke dag opnieuw luisteren naar je lijf. Bang zijn, angst hebben het hoort er bij - praat er over met mensen dicht je nabijheid.
Verder was ik in het St. Antoniusziekenhuis in Nieuwegein gewoon Hans en niet 27-04-1951....... Men werkt daar samen en geeft toe als iets mis loopt of komt verleggen - ik was meer dan een zoveelste klant.....
Natuurlijk gaan er tijdens het revalideren ook zaken minder goed. Hierover later aangezien ik nog niet weet wat mijn aandeel hierin was..
Groet Hans
- 0
- 0
Quote

SEO by AceSEF

Hartkwaal

door aandacht te geven aan weerstand versterk je de weerstand 18/02/2011 16:58 profiel hans-jean

Hoe waardeer jij dit hartverhaal:

Inloggen

Puzzelen