Ik ben sinds vorig jaar november werkeloos geworden. Zoals ze het van hoger hand dan noemen; boventallig personeel.
Gewoon overbodig dus!! Je bent teveel!! Er is geen geld meer!! Het maakt voor hun niet uit of ze je verdriet doen of niet.
Maar mijn leventje is dus goed in de war geschopt. Er zit geen structuur meer in mijn dagelijkse leventje.
Normaal waren het dagen met een vast ritme. Vaste tijd opstaan om naar je werk te gaan. Vaste tijden om even te
relexen. Dat waren tenminste gevulde weken en daardoor liep alles (bijna zo goed als) op rolletjes.
Terwijl ik nu maar wat aan modder,( bij wijze van spreken.) Ik loop nu in de WW waarbij ik ook natuurlijk moet solliciteren.
Mijn oude baan was mij op het lijf geschreven. Ik kon het met mijn lichamelijke klachten best redelijk aan. Mijn werktijden waren zo gesteld dat ik een paar halve dagen werkte en dan de andere helft van de dag kon rusten.
Nu ik moet solliciteren kom ik mezelf wel tegen. Er zijn banen genoeg, ja,ja, dat wel, maar mij ontbreekt het ook aan diploma's die er bijna altijd worden gevraagd. Daarbij een opleiding op MBO of HBO niveau of ervaring in een soort werk. Dat heb ik dus niet. Of er zijn banen voor 36 of 40 uur in de week. Dat kan ik ook niet aan. Dus ik zit nu even in een soort spiraal waar ik niet echt uit kan komen. Ik heb hierover een gedicht gemaakt en daarin mijn hart gelucht.
Het gedicht heet:
De Recessie
Je hebt een nieuw huis gekocht, prima gedaan
Je hebt je oude huis nu in de verkoop staan
Er komt een kijker, nummer twee, drie en vier
Je krijgt waarachtig toch wat plezier
Wij denken nog, het is zo weg!!
Maar o, o, o, wat hebben we een pech
De recessie komt eraan
Het plezier is van de baan
Ons huis staat nu al bijna 2 jaar te koop
Het zoveelste huis helaas nog in de verkoop
Dit is nog niet alles, er komt nog meer
De werkeloosheid komt als een speer
Je denkt nog, met mij loopt het niet zo’n vaart
Maar in je achterhoofd toch wel iets wat zorgen baart
En ja hoor, het kan gewoon niet op
Jij komt ook met je nek in een strop
Nieuwe bazen, nieuwe wetten, en….
Nieuwe bezems vegen schoon
Jij wordt ook gestrikt in die netten
Je kunt gaan, je zit zonder loon
Een huis in de verkoop
Geen baan en geen geld
Is er nog een sprankje hoop
Wordt er door de makelaar misschien nog gebeld
Geen werk en geen structuur in je leven
Onverschillig denk je soms, het is me om het even
Maar van al die stress en dat verdriet,
Ligt daar je gezondheid in het verschiet
Een pijntje hier, een klachtje daar
Daar schuilt nu juist het grote gevaar
Je hebt geen zin om op te staan
En je wilt alleen nog verder dromen gaan
Emotioneel kom je in de knoop
Af en toe heb je toch nog een beetje hoop
Dan komt de volgende stap die je moet nemen
Wat je verder zou willen gaan doen
Je kunt het er nog niet van nemen
Want je hebt nog nodig dat beetje poen
Een krakkemikkige leeftijd van bijna 58 jaar
Daar schuilt toch wel het grote gevaar
Dat je niet meer aan de eisen kunt voldoen
Wat de bazen vragen in ruil voor je poen
De gemeente gaat nu commanderen
Solliciteren en anders krijg je niks
Het WW traject ga je nu volgen
In ruil voor een riks
Hier heb ik dus nogmaals even mijn hart kunnen luchten, wetend dat jullie er ook niets aan kunnen doen.
Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Groetjes van Nel
